Με έναν ιδιαίτερο τρόπο περιέγραψε ο Ντέιβιντ Ρίβερς τη συνεργασία του με τον Ντούσαν Ίβκοβιτς στον Ολυμπιακό, παρομοιάζοντας τον σπουδαίο Σέρβο τεχνικό με τον «Νονό» και αποκαλύπτοντας ότι οι μεταξύ τους συζητήσεις ήταν πολύ λιγότερες απ’ όσο θα περίμενε κανείς.
Σε συνέντευξή του στο Basketball Sphere, ο Ρίβερς αναφέρθηκε στην ιστορική σεζόν του 1997 και στη σχέση που είχε με τον άνθρωπο που οδήγησε τον Ολυμπιακό στην κορυφή της Ευρώπης.
Ο Αμερικανός εξήγησε ότι ως πλέι μέικερ θεωρούσε βασική αποστολή του να λειτουργεί ως προέκταση του προπονητή μέσα στο παρκέ, γι’ αυτό και δεν είχε ανάγκη από συνεχείς προσωπικές συζητήσεις με τον Ίβκοβιτς.
«Ήταν προπονητής μου για έναν χρόνο. Αν σας έλεγα πόσες συζητήσεις είχαμε μέσα σε αυτή τη χρονιά, θα σοκαριζόσασταν. Δεν είχαμε πολλές συζητήσεις», ανέφερε. Ο λόγος, όπως εξήγησε, ήταν απλός.
«Τον άκουγα. Ήξερε τι ήθελε και ήξερε πώς το ήθελε. Αυτό ήταν το μόνο που χρειαζόμουν να ξέρω. Από εκεί και πέρα, ήταν δική μου δουλειά να μεταφέρω στους παίκτες αυτό που ήθελε και να φροντίσω να το εκτελέσουμε», τόνισε.
Ο Ρίβερς αποκάλυψε μάλιστα ότι πολλές φορές ήταν ο ίδιος που αναλάμβανε να σταματήσει μία προπόνηση ή να απαιτήσει από τους συμπαίκτες του να επαναλάβουν μία άσκηση.
«Ήμουν αυτός που έλεγε “όχι, δεν είναι αρκετά καλό, πάμε ξανά”. Για μένα ο Ίβκοβιτς ήταν ήρεμος. Τον παρομοίαζα με τον Νονό», είπε. Συνεχίζοντας, περιέγραψε τον τρόπο με τον οποίο ο Σέρβος τεχνικός επέβαλλε την παρουσία του χωρίς υπερβολές.
«Ήταν ήρεμος, περπατούσε με χαμηλούς τόνους, σου μιλούσε, μπορεί να σε άγγιζε απαλά, αλλά μπορούσε να σε μετακινήσει. Ήταν πολύ δυνατός», σημείωσε.
Ο Ρίβερς στάθηκε επίσης στη μεγάλη ικανότητα του Ίβκοβιτς να επικοινωνεί διαφορετικά με κάθε παίκτη, αναγνωρίζοντας ότι κάθε προσωπικότητα χρειαζόταν διαφορετική προσέγγιση.
«Κάθε παίκτης είναι διαφορετικός, έχει διαφορετικό εγωισμό και διαφορετικά κουμπιά που πρέπει να πατήσεις για να τον παρακινήσεις. Δεν μπορείς να έχεις την ίδια προσέγγιση με όλους», υπογράμμισε.
Το πιο χαρακτηριστικό, πάντως, ήταν ότι όταν οι δυο τους τελικά συζητούσαν, το θέμα δεν ήταν απαραίτητα το μπάσκετ. «Ξέρετε για τι μιλούσαμε όταν συζητούσαμε; Όχι για μπάσκετ. Μιλούσαμε για την οικογένεια», κατέληξε.
