Ο Ολυμπιακός κατέκτησε την περασμένη σεζόν τη EuroLeague διαθέτοντας αρκετούς παίκτες που μπορούσαν να τιμωρήσουν την αντίπαλη άμυνα από την περιφέρεια. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι όλοι οι «ερυθρόλευκοι» σούταραν το ίδιο καλά.
Αν μάλιστα φύγουμε από το απλό ποσοστό τριπόντων και βάλουμε στην εξίσωση τα True Shooting Percentage και Effective FG Percentage, η εικόνα γίνεται πολύ πιο ενδιαφέρουσα.
Τα στοιχεία δείχνουν ξεκάθαρα ποιοι ήταν πραγματικά αποδοτικοί στις προσπάθειές τους, ποιοι σώζονταν από άλλους τρόπους σκοραρίσματος και ποιοι αντιμετώπισαν σοβαρό πρόβλημα στο μακρινό σουτ.
| Παίκτης | 3P% | TS% | eFG% |
|---|---|---|---|
| Άλεκ Πίτερς | 41,7% | 67,5% | 64,8% |
| Σάσα Βεζένκοβ | 40,3% | 66,7% | 61,4% |
| Τάιλερ Ντόρσεϊ | 38,7% | 59,6% | 55,3% |
| Εβάν Φουρνιέ | 36,9% | 55,2% | 52,2% |
| Τόμας Γουόκαπ | 36,6% | 53,9% | 51,6% |
| Φρανκ Νιλικίνα | 36,4% | 51,8% | 47,8% |
| Σέιμπεν Λι | 36,0% | 54,4% | 48,1% |
| Κόρι Τζόσεφ | 34,5% | 59,5% | 53,2% |
| Κώστας Παπανικολάου | 31,2% | 48,7% | 49,1% |
| Τάισον Γουόρντ | 26,2% | 54,2% | 50,1% |
| Σακίλ ΜακΚίσικ | 25,7% | 55,3% | 51,1% |
Τι μας λένε πραγματικά TS% και eFG%
Το ποσοστό τριπόντων είναι το πιο εύκολο στη χρήση, αλλά δεν αρκεί για να αξιολογηθεί συνολικά η αποτελεσματικότητα ενός παίκτη. Κάποιος μπορεί να σουτάρει με 34% από το τρίποντο, αλλά να τελειώνει εξαιρετικά τις φάσεις κοντά στο καλάθι και να κερδίζει πολλές βολές. Ένας άλλος μπορεί να έχει αξιοπρεπές ποσοστό από μακριά, αλλά συνολικά να καταναλώνει πολλές επιθέσεις για λίγους πόντους.
Το Effective Field Goal Percentage (eFG%) διορθώνει ουσιαστικά το απλό ποσοστό εντός παιδιάς, λαμβάνοντας υπόψη ότι ένα τρίποντο αξίζει 50% περισσότερο από ένα δίποντο. Έτσι, δεν αντιμετωπίζει το 1/2 στα δίποντα και το 1/2 στα τρίποντα ως ισοδύναμες επιδόσεις, αφού στη δεύτερη περίπτωση έχουν παραχθεί περισσότεροι πόντοι.
Το True Shooting Percentage (TS%) πηγαίνει ακόμη πιο μακριά. Συνυπολογίζει δίποντα, τρίποντα και ελεύθερες βολές και επιχειρεί να απαντήσει στην απλή ερώτηση: πόσο αποτελεσματικά μετατρέπει ένας παίκτης τις επιθετικές του προσπάθειες σε πόντους;
Για αυτό και τα δύο metrics μαζί, μας δίνουν πολύ πιο καθαρή εικόνα από το να κοιτάξουμε αποκλειστικά το 3P%.
Πίτερς και Βεζένκοβ ήταν σε άλλη κατηγορία
Οι δύο παίκτες που ξεχωρίζουν αμέσως είναι ο Άλεκ Πίτερς και ο Σάσα Βεζένκοβ. Ο Πίτερς τελείωσε τη σεζόν με 41,7% στα τρίποντα, 67,5% TS και 64,8% eFG. Πρόκειται για εξαιρετικούς αριθμούς και στους τρεις δείκτες, οι οποίοι εξηγούν γιατί μπορούσε να είναι τόσο χρήσιμος ακόμη και χωρίς μεγάλο χρόνο συμμετοχής.
Ο Αμερικανός δεν χρειαζόταν πολλές κατοχές για να παράγει. Αν έμενε ελεύθερος, τιμωρούσε την άμυνα και, όταν εκτελούσε, η πιθανότητα η κατοχή να καταλήξει σε αποτελεσματικό αποτέλεσμα ήταν πολύ μεγάλη.
Σχεδόν αντίστοιχη ήταν η εικόνα του Βεζένκοβ. Το 40,3% από το τρίποντο συνδυάστηκε με 66,7% TS και 61,4% eFG, παρότι ο Βούλγαρος είχε πολύ μεγαλύτερο επιθετικό βάρος από τον Πίτερς, με usage 23,4%.
Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Είναι άλλο να έχεις τρομερή αποτελεσματικότητα ως παίκτης χαμηλού usage και άλλο να τη διατηρείς όταν περνά από τα χέρια σου τόσο μεγάλο μέρος της επίθεσης. Ο Βεζένκοβ έκανε το δεύτερο.
Ο Ντόρσεϊ είχε το καλύτερο πακέτο μεταξύ των γκαρντ
Στους περιφερειακούς, ο Τάιλερ Ντόρσεϊ ξεχωρίζει αρκετά καθαρά. Σούταρε με 38,7% στα τρίποντα σε 6,4 προσπάθειες ανά αγώνα, δηλαδή δεν μιλάμε για ποσοστό που προέκυψε από δύο ελεύθερα σουτ κάθε βράδυ. Είχε μεγάλο όγκο εκτελέσεων και παρόλα αυτά παρέμεινε κοντά στο 40%.
Το 59,6% TS και το 55,3% eFG επιβεβαιώνουν ότι δεν ήταν απλώς καλός σουτέρ τριών πόντων. Για έναν γκαρντ με usage 25,3%, δηλαδή τον μεγαλύτερο επιθετικό ρόλο στον Ολυμπιακό μαζί με τον Φουρνιέ και τον Βεζένκοβ, η αποτελεσματικότητα ήταν ιδιαίτερα καλή.
Και αυτή είναι μια ουσιαστική διαφορά σε σχέση με αρκετούς συμπαίκτες του. Ο Ντόρσεϊ δεν έβαζε απλώς τα ελεύθερα σουτ που δημιουργούσε η επίθεση. Έπρεπε πολλές φορές να δημιουργήσει ο ίδιος την εκτέλεση και να πάρει προσπάθειες με μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας.
Φουρνιέ και Γουόκαπ περίπου εκεί που τους περιμένεις
Ο Εβάν Φουρνιέ ολοκλήρωσε τη σεζόν με 36,9% στα τρίποντα, ποσοστό απολύτως αξιοπρεπές δεδομένου του όγκου των προσπαθειών του. Εκτελούσε έξι τρίποντα ανά αγώνα και αρκετά από αυτά δεν ήταν απλές spot-up καταστάσεις.
Το 55,2% TS και το 52,2% eFG, πάντως, δείχνουν ότι η συνολική του αποτελεσματικότητα δεν έφτασε στα επίπεδα των Βεζένκοβ, Πίτερς ή ακόμη και του Ντόρσεϊ. Δεν ήταν κακή, αλλά δεν ήταν και elite.
Ο Γουόκαπ από την άλλη έφτασε στο 36,6% στα τρίποντα, που για τα δεδομένα του είναι μια αξιοπρεπέστατη επίδοση. Το πρόβλημα είναι ότι το συνολικό offensive efficiency παρέμεινε χαμηλότερο: 53,9% TS και 51,6% eFG.
Αυτό συνδέεται και με το γεγονός ότι δεν αποτελεί μεγάλη απειλή μέσα από τη δημιουργία προσωπικής φάσης. Ο Γουόκαπ μπορεί να τιμωρήσει όταν η άμυνα τον αφήσει μόνο, αλλά σπάνια θα δημιουργήσει υψηλής αποτελεσματικότητας σκορ μόνος του.
Η περίεργη περίπτωση του Κόρι Τζόσεφ
Ο Κόρι Τζόσεφ παρουσιάζει ίσως την πιο ενδιαφέρουσα αντίθεση στον πίνακα. Στα τρίποντα είχε μόλις 34,5%, όχι κάτι ιδιαίτερα εντυπωσιακό. Παρόλα αυτά, το True Shooting του έφτασε στο 59,5%, ουσιαστικά στο ίδιο επίπεδο με το 59,6% του Ντόρσεϊ.
Αυτό εξηγείται γιατί το τρίποντο είναι μόνο ένα μέρος της εξίσωσης. Ο Τζόσεφ είχε 54,6% στα δίποντα και μπορούσε να παράγει πόντους χωρίς να εξαρτάται απόλυτα από το μακρινό σουτ. Γι’ αυτό και αποτελεί καλό παράδειγμα του λόγου για τον οποίο το TS% είναι χρησιμότερο από το να κοιτάζει κάποιος μόνο το ποσοστό τριών πόντων.
Νιλικίνα και Λι είχαν καλό τρίποντο, αλλά όχι καλή συνολική αποτελεσματικότητα
Το αντίθετο παράδειγμα είναι οι Φρανκ Νιλικίνα και Σέιμπεν Λι. Ο Νιλικίνα είχε 36,4% στα τρίποντα, ποσοστό που εκ πρώτης όψεως μοιάζει μια χαρά. Το eFG του, όμως, ήταν μόλις 47,8% και το TS 51,8%. Η εξήγηση βρίσκεται στο δίποντο, όπου περιορίστηκε στο 39,9%. Επομένως, όταν δεν εκτελούσε από την περιφέρεια, η αποτελεσματικότητά του έπεφτε δραματικά.
Παρόμοια είναι η εικόνα του Λι. Το 36% στα τρίποντα ήταν αξιοπρεπές, όμως το 48,1% eFG δείχνει πως το συνολικό shot profile του δεν ήταν ιδιαίτερα αποδοτικό. Και εδώ φαίνεται ακριβώς γιατί δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε το ποσοστό τριών πόντων απομονωμένο.
Και μετά αρχίζουν οι… πολυκατοικίες
Στο χαμηλότερο κομμάτι της λίστας βρίσκονται τρεις παίκτες που είχαν αρκετά σοβαρό πρόβλημα από την περιφέρεια: Κώστας Παπανικολάου, Τάισον Γουόρντ και Σακίλ ΜακΚίσικ. Ο Παπανικολάου είχε 31,2% στα τρίποντα σε 2,5 προσπάθειες ανά αγώνα. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το 48,7% TS, το χαμηλότερο μεταξύ των παικτών με ουσιαστικό ρόλο στην ομάδα.
Εδώ δεν μιλάμε απλώς για μέτριο τρίποντο. Μιλάμε για συνολική επιθετική αποτελεσματικότητα που ήταν χαμηλή, καθώς ούτε οι υπόλοιποι τρόποι σκοραρίσματος μπόρεσαν να καλύψουν το πρόβλημα.
Ο Γουόρντ έπεσε ακόμη χαμηλότερα από την περιφέρεια, στο 26,2%, έχοντας μόλις 0,5 εύστοχα τρίποντα σε 2,1 προσπάθειες ανά παιχνίδι. Το 54,2% TS, όμως, δείχνει ότι κατάφερε να περιορίσει τη ζημιά μέσω του παιχνιδιού του κοντά στο καλάθι, όπου είχε 56,6% στα δίποντα.
Κάτι ανάλογο συνέβη και με τον ΜακΚίσικ. Το 25,7% στα τρίποντα είναι ξεκάθαρα πολύ χαμηλό, όμως είχε 61,5% στα δίποντα και γι’ αυτό το TS του παρέμεινε στο αξιοπρεπές 55,3%.
Με άλλα λόγια, Γουόρντ και ΜακΚίσικ δεν ήταν αποτελεσματικοί από το τρίποντο, αλλά τουλάχιστον μπορούσαν να βρουν άλλους τρόπους για να σκοράρουν. Ο Παπανικολάου δυσκολεύτηκε περισσότερο να αντισταθμίσει το χαμηλό ποσοστό του, ωστόσο είναι γνωστό πως προσφέρει κυρίως με άλλους τρόπους στο παρκέ.
Οι σέντερ είναι άλλη συζήτηση
Αν κοιτάξει κάποιος απλώς το TS%, στην κορυφή όλων βρίσκεται ο Ντόντα Χολ με το απίστευτο 80%, ενώ ακολουθούν ο Μιλουτίνοφ με 71,7% και ο Ταϊρίκ Τζόουνς με 69,7%. Δεν μπορεί, όμως, να γίνει απευθείας σύγκριση με τους περιφερειακούς.
Ο Χολ είχε 77,1% στα δίποντα και ουσιαστικά μηδενικές προσπάθειες από το τρίποντο. Μεγάλο ποσοστό των εκτελέσεών του προερχόταν από τελειώματα πολύ κοντά στη στεφάνη, alley-oop, cuts και καταστάσεις στις οποίες κάποιος άλλος είχε ήδη δημιουργήσει το πλεονέκτημα.
Το 80% TS παραμένει εκπληκτικό και δείχνει πόσο αποτελεσματικός finisher ήταν, αλλά δεν σημαίνει ότι ο Χολ ήταν «καλύτερος σουτέρ» από τον Πίτερς ή τον Βεζένκοβ. Απλώς εκτελούσε εντελώς διαφορετικού τύπου προσπάθειες.
Τι λέει τελικά η εικόνα για τον Ολυμπιακό
Ο περσινός Ολυμπιακός είχε δύο πραγματικά elite παίκτες σε επίπεδο shooting efficiency στους Πίτερς και Βεζένκοβ και έναν γκαρντ, τον Ντόρσεϊ, που συνδύαζε μεγάλο όγκο προσπαθειών με πολύ καλή αποτελεσματικότητα.
Ο Φουρνιέ και ο Γουόκαπ βρέθηκαν σε ένα δεύτερο επίπεδο, χωρίς να είναι προβληματικοί, ενώ ο Κόρι Τζόσεφ απέδειξε ότι μπορεί κάποιος να μη σουτάρει εξαιρετικά από το τρίποντο αλλά να είναι πολύ αποδοτικός συνολικά.
Από την άλλη, τα νούμερα των Παπανικολάου, Γουόρντ και ΜακΚίσικ από την περιφέρεια ήταν σαφώς χαμηλά και επέτρεπαν στις αντίπαλες άμυνες να παίρνουν μεγαλύτερα ρίσκα απέναντί τους. Ειδικά σε πεντάδες όπου βρίσκονταν δύο τέτοιοι παίκτες ταυτόχρονα στο παρκέ, το spacing μπορούσε να γίνει πραγματικό ζήτημα.
Και κάπου εκεί βρίσκεται ίσως και μία από τις πιο σημαντικές λεπτομέρειες για τον νέο Ολυμπιακό. Με τον Πίτερς να έχει αποχωρήσει, οι «ερυθρόλευκοι» έχασαν τον καλύτερο τρίποντο σουτέρ τους σε ποσοστό και τον παίκτη με το υψηλότερο eFG% μεταξύ όσων εκτελούσαν πραγματικά από την περιφέρεια.
Γι’ αυτό και η συζήτηση για το σουτ που πρέπει να προστεθεί στις θέσεις των φόργουορντ δεν αφορά απλώς το αν θα βρεθεί ένας ακόμη καλός παίκτης. Αφορά την αντικατάσταση ενός πολύ συγκεκριμένου και ιδιαίτερα πολύτιμου χαρακτηριστικού που υπήρχε πέρσι στο ρόστερ.
