Η απόκτηση του Ίζακ Μπόνγκα από τον Παναθηναϊκό δημιουργεί ένα ρόστερ με εντυπωσιακή ποιότητα στις θέσεις των φόργουορντ, αλλά ταυτόχρονα ανοίγει και μία πολύ λογική συζήτηση: χωράνε όλοι;
Το θέμα δεν είναι μόνο αριθμητικό. Δεν είναι δηλαδή απλώς ότι ο Παναθηναϊκός έχει πολλούς παίκτες στις θέσεις «3» και «4». Είναι και ότι σχεδόν όλοι τους είναι παίκτες υψηλού επιπέδου, με συμβόλαιο, προσωπικότητα και αγωνιστική αξία που δύσκολα μπορεί να περιοριστεί σε 8 ή 10 λεπτά συμμετοχής.
Μπόνγκα, Χέις-Ντέιβις, Γιαμπουσέλε, Όσμαν, Ερνανγκόμεθ, αλλά και ο Νίκος Ρογκαβόπουλος συνθέτουν μία εξαιρετικά ποιοτική γραμμή φόργουορντ. Το πρόβλημα είναι πως τα διαθέσιμα λεπτά στις θέσεις «3» και «4» δεν είναι απεριόριστα.
Με βάση το πλάνο του Παναθηναϊκού, ο Γιαμπουσέλε υπολογίζεται και για τη θέση του σέντερ, κάτι που μπορεί να αποσυμφορήσει σε έναν βαθμό την κατάσταση. Στο «4» υπάρχουν ο Χουάντσο και ο Χέις-Ντέιβις, με τον Ντίνο Μήτογλου να χρησιμοποιείται κατά βάση στην Stoiximan GBL.
Στο «3» βρίσκονται ο Μπόνγκα και ο Ρογκαβόπουλος, ενώ ο Όσμαν υπολογίζεται κυρίως ως φόργουορντ, αλλά μπορεί σε ορισμένα σχήματα να κατέβει ακόμη και στο «2», θέση στην οποία είχε χρησιμοποιηθεί αρκετά στο NBA.
Ακόμη κι έτσι, με μια πρώτη ματιά, τα 80 λεπτά που υπάρχουν συνολικά στις θέσεις «3» και «4» μοιάζουν δύσκολο να μοιραστούν σε όλους αυτούς τους παίκτες. Και μάλιστα χωρίς να μπαίνει στη συζήτηση ο Παναγιώτης Καλαϊτζάκης.
Η διαφορά με άλλες θέσεις είναι εμφανής. Για παράδειγμα, ο Βασίλης Τολιόπουλος στα γκαρντ ή ο Μουσταφά Φαλ στο «5» μπορούν σε αρκετά παιχνίδια να μείνουν εκτός αποστολής ή να έχουν πιο περιορισμένο ρόλο, ανάλογα με τις ανάγκες. Στις θέσεις των φόργουορντ, όμως, μιλάμε για παίκτες που δεν έχουν αποκτηθεί για να βρίσκονται στην άκρη του πάγκου.
Η λογική λέει πως, αν το ρόστερ μείνει όπως είναι, ένας από τους φόργουορντ ενδεχομένως να μη βρει τον ρόλο που θα ήθελε. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο Παναθηναϊκός επιδιώκει αυτή τη στιγμή αποχώρηση παίκτη. Αντίθετα, με βάση τα σημερινά δεδομένα, δεν προκύπτει πως το «τριφύλλι» πιέζει προς αυτή την κατεύθυνση.
Και εδώ είναι το πιο δύσκολο κομμάτι για τον Παναθηναϊκό. Διότι άλλο να έχεις βάθος και άλλο να έχεις τόσους παίκτες πρώτης γραμμής στην ίδια ζώνη του ρόστερ. Το βάθος είναι απαραίτητο σε μία σεζόν με διαβολοβδομάδες EuroLeague, ανεβασμένο επίπεδο στην Stoiximan GBL, Κύπελλο, με τραυματισμούς, ταξίδια και συνεχόμενα παιχνίδια. Όμως το βάθος γίνεται πιο σύνθετο όταν αφορά παίκτες που λογικά θα περιμένουν σε κάθε ματς της EuroLeague ρόλο και λεπτά.
Ο Μπόνγκα, για παράδειγμα, δεν έρχεται ως συμπληρωματική λύση. Είναι παίκτης με μέγεθος, άμυνα, εμπειρία EuroLeague και προφίλ που μπορεί να αλλάξει την αμυντική ταυτότητα μιας πεντάδας. Ο Χέις-Ντέιβις είναι παίκτης πρώτης γραμμής, ο Γιαμπουσέλε έρχεται ως μεγάλο όνομα και τεράστιο συμβόλαιο, ο Όσμαν έχει διαδρομή στο NBA και ο Χουάντσο είναι βασική μονάδα της προηγούμενης τριετίας.
Αν σε αυτούς προστεθεί και ο Ρογκαβόπουλος, τότε γίνεται σαφές πως ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να βρει πολύ συγκεκριμένες ισορροπίες. Όχι μόνο στο πώς θα μοιράζονται τα λεπτά, αλλά και στο ποιοι θα βρίσκονται κάθε φορά στην αποστολή, ποιοι θα παίζουν στα κρίσιμα σχήματα και ποιοι θα αποδέχονται μικρότερο ρόλο χωρίς να επηρεάζεται η συνοχή της ομάδας.
Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς θέλει, φυσικά, ένα ρόστερ με πολλές επιλογές, ώστε να μπορεί να αλλάζει σχήματα, να προσαρμόζεται στον αντίπαλο και να μη μένει εγκλωβισμένος σε μία συγκεκριμένη λογική. Με τέτοιους παίκτες, ο Παναθηναϊκός μπορεί να παίξει με μέγεθος, με άμυνα, με switch, με κορμιά, με διαφορετικές πεντάδες και με σχήματα που δύσκολα θα μπορούν να ματσαριστούν.
Το ερώτημα, όμως, παραμένει. Διότι η θεωρία είναι πάντα πιο εύκολη από την πράξη. Στην πράξη, κάποιος θα παίζει λιγότερο. Κάποιος θα μένει εκτός σε βραδιές που θα θεωρεί ότι μπορεί να βοηθήσει. Κάποιος θα βλέπει τον ρόλο του να αλλάζει από εβδομάδα σε εβδομάδα.
Και αυτό είναι το σημείο που θα κρίνει αν η πολυτέλεια του Παναθηναϊκού θα εξελιχθεί σε τεράστιο πλεονέκτημα ή σε δύσκολη εσωτερική εξίσωση. Διότι σε επίπεδο ταλέντου, ποιότητας και επιλογών, η εικόνα είναι εντυπωσιακή. Σε επίπεδο διαχείρισης, όμως, η κατάσταση απαιτεί λεπτούς χειρισμούς.
