Για κάποιον λόγο, ένα κομμάτι του Έλληνα οπαδού εξακολουθεί να πιστεύει ότι το γήπεδο είναι ένας χώρος όπου όλα επιτρέπονται. Ότι μπορεί να βρίσει όχι μόνο παίκτες και προπονητές, αλλά μάνες, συζύγους και παιδιά, αρκεί να είναι κρυμμένος μέσα στον όχλο. Τους ίδιους ανθρώπους που αν συναντούσε στον δρόμο, είτε θα τους ζητούσε φωτογραφία για το Instagram είτε -στη χειρότερη- θα τους προσπερνούσε με ξινισμένα μούτρα.
Το επιχείρημα είναι γνωστό και βολικό: το γήπεδο είναι, λέει, «χώρος εκτόνωσης». Άμα είναι να το βάλουμε και στην πινακίδα. Να λέει ΣΕΦ και από κάτω «χώρος εκτόνωσης». Telekom Center Athens, «χώρος εκτόνωσης». Allwyn Arena, «χώρος εκτόνωσης». Γήπεδο Γ. Καραϊσκάκης, «χώρος εκτόνωσης».
Βρίζουμε τη μάνα του Μπαρτζώκα γιατί ο Μπαρτζώκας «προκαλεί». Βρίζουμε τη γυναίκα του Σλούκα γιατί ο Σλούκας «προκαλεί». Βρίζουμε την κόρη του Γιαννακόπουλου γιατί… κάτι θα έκανε και αυτή. Πάντα υπάρχει μια δικαιολογία, πάντα κάποιος άλλος φταίει.
Και πώς προκάλεσε ο Σλούκας; Έδειξε, λέει, τον αριθμό 7, για τα ευρωπαϊκά του Παναθηναϊκού. Τρομερό έγκλημα. Ανοσιούργημα. Οπότε πάμε ακόμη ένα γύρο για τη γυναίκα του.
Ο δικός μας «@ρχιδ@τος», ο απέναντι «προκλητικός»
Πριν όμως βρίσεις την όποια μάνα Μπαρτζώκα, την όποια σύζυγο Σλούκα, την όποια κόρη Γιαννακόπουλου, πρέπει να θυμάσαι κάτι: οι αξίες σου, η παιδεία σου και οι αρχές σου ως μέλος της κοινωνίας (πρέπει να) είναι πάνω από τα πρόσωπα και τις ομάδες. Είσαι πρώτα απ’ όλα ο Γιάννης, ο Βασίλης, ο Χάρης και μετά Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός ή ΑΕΚτζής.
Αν κρίνεις τα ίδια περιστατικά με διαφορετικά μέτρα, ανάλογα με το χρώμα της φανέλας, δεν υπερασπίζεσαι την ομάδα σου. Χάνεις την αξιοπιστία σου και κοροϊδεύεις τον εαυτό σου. Και εδώ δεν μιλάμε για αριθμό βολών, για τεχνικές ποινές, για κίτρινες κάρτες ή για πέναλτι. Εδώ μιλάμε για ανθρώπινες ψυχές, για οικογένειες, για μανάδες, για παιδιά.
Ακόμα και αν θεωρείς ότι ο Σλούκας είναι κατακριτέος επειδή έκανε… κυάλια, το μόνο σίγουρο είναι ότι η οικογένειά του δεν φταίει σε τίποτα. Η κριτική σε έναν πρωταγωνιστή είναι άλλο πράγμα. Η στοχοποίηση των δικών του ανθρώπων είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.
Φυσικά, αν το έκανε ο δικός μας, είναι «μάγκας» και «@ρχιδ@τος». Αν είναι ο απέναντι, είναι «προκλητικός». Αν το κάνει η δική μας εξέδρα, είναι «καυτή ατμόσφαιρα». Αν το κάνει η απέναντι, είναι «ντροπή». Αν βρίζουν τη δική μας οικογένεια, είναι αθλιότητα. Αν βρίζουν την οικογένεια του άλλου, «ας μην προκαλούσε».
Το λάθος των πρωταγωνιστών
Υπάρχει και ένα λάθος που κάνουν συχνά οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές. Ο κάθε Μπαρτζώκας και ο κάθε Σλούκας έχουν κάθε δικαίωμα να μιλήσουν για όσα ακούν. Και έχουν δίκιο όταν λένε ότι δεν γίνεται να μπαίνουν στο στόμα της εξέδρας οι οικογένειές τους. Μόνο που η δημόσια κριτική αποκτά πραγματική δύναμη όταν δεν περιορίζεται μόνο σε αυτούς που είναι απέναντι. Τη Δευτέρα το βράδυ, ο Μπαρτζώκας μίλησε για όσα ακούει στο ΟΑΚΑ για τον ίδιο και την οικογένειά του. Και είχε απόλυτο δίκιο. Λίγα λεπτά πριν όμως, στο ΣΕΦ, είχαν ακουστεί αντίστοιχα πράγματα για τους αντιπάλους. Εκεί χάνεται η ευκαιρία.
Ο ένας δείχνει την αθλιότητα των οπαδών του άλλου, ο άλλος απαντά με την αθλιότητα των οπαδών του πρώτου, και στο τέλος κανείς δεν κοιτάζει τη δική του πλευρά.
Το πραγματικά σημαντικό θα ήταν να βγουν μαζί οι πρωταγωνιστές και να πουν «όχι άλλες ύβρεις για μάνες, γυναίκες και παιδιά». Όχι άλλη κανονικοποίηση της χυδαιότητας επειδή φοράμε κασκόλ. Να το πουν ο Μπαρτζώκας και ο Σλούκας, να το πουν οι Αγγελόπουλοι και ο Γιαννακόπουλος, να το πουν οι παίκτες και οι προπονητές και των δύο ομάδων. Όχι μόνο όταν θίγονται οι ίδιοι ή τα μέλη της ομάδας τους.
Και κυρίως, να το πει η Πολιτεία με πράξεις. Από τη στιγμή που υπάρχει ΔΕΑΒ, από τη στιγμή που υπάρχουν κάμερες, πρόστιμα και αυστηρότερο πλαίσιο, πρέπει κάποια στιγμή να τελειώσει η θεωρία και να αρχίσει η εφαρμογή. Στο επόμενο οργανωμένο υβριστικό σύνθημα κατά φυσικού προσώπου, να κλείνει η Θύρα 13, η Θύρα 7, η Original, η 4, ή οποιαδήποτε εξέδρα το κάνει, για τρεις αγωνιστικές. Χωρίς αστερίσκους, χωρίς συμψηφισμούς, χωρίς «ναι μεν αλλά». Τότε να δούμε πόσο γρήγορα ο κάθε «θερμοκέφαλος» θα αλλάξει μυαλά.
Το γήπεδο μπορεί να είναι χώρος πάθους και φωνής. Δεν μπορεί όμως να είναι χώρος όπου ο άνθρωπος βγάζει από πάνω του κάθε στοιχείο αξιοπρέπειας επειδή νιώθει προστατευμένος από το πλήθος. Ούτε μπορεί να είναι άλλοθι η ομάδα για να γίνεσαι αυτό που στην κανονική ζωή θα ντρεπόσουν να παραδεχθείς ότι είσαι.
Ως τότε, θα συνεχίσουμε να ζούμε σε επανάληψη το ίδιο έργο. Θα μας ενοχλεί η χυδαιότητα μόνο όταν στρέφεται προς τους δικούς μας και θα τη δικαιολογούμε όταν στρέφεται προς τους άλλους, ξαναζώντας το θρυλικό… «έχει αθηναϊκές πινακίδες».
