Ο τρόπος με τον οποίο ο Έλληνας φίλαθλος αντιλαμβάνεται τον αθλητισμό είναι πολύ ιδιαίτερος. Ακούμε αριστερά και δεξιά για τις «τρελές» εξέδρες, τους ένθερμους οπαδούς, όμως τελικά ποιο είναι το κίνητρο της συντριπτικής πλειοψηφίας όσων δημιουργούν αυτή την ατμόσφαιρα και όσων αμέσως μετά, σε ιδιωτικές και δημόσιες συζητήσεις, παίρνουν θέση για τα όσα συμβαίνουν εντός αγωνιστικών χώρων; Η αγάπη για την ομάδα ή μήπως, πρώτα και πάνω απ’ όλα η αγάπη για τη νίκη;
Ας πάμε στο πρόσφατο παράδειγμα, της πορείας του Ολυμπιακού τη φετινή σεζόν στην EuroLeague και της κατάκτησης του τροπαίου το βράδυ της Κυριακής στο Telekom Center Athens.
Στη ζωή υπάρχουν στιγμές που πολλές αλήθειες μπορεί να ισχύουν ταυτόχρονα. Για τον Έλληνα φίλαθλο, και ιδιαίτερα για τον μπασκετικό φίλαθλο που έχει μάθει να ζει εδώ και 10ετίες στην τοξικότητα του διπόλου, υπάρχουν αλήθειες που με καμάρι γίνονται σημαία, και άλλες που θάβονται γιατί δεν βολεύουν.
Βολεύει τον οπαδό του Παναθηναϊκού να αποδεχθεί ότι ο Ολυμπιακός είχε φέτος την καλύτερη ομάδα; Μέσα του το γνωρίζει. Ξέρει πως είναι η αλήθεια. Δεν θέλει να το παραδεχθεί, και δεν θα το κάνει. Λες και αν πει «ναι, παίξατε το καλύτερο μπάσκετ στην Ευρώπη» είναι κάποιου είδους… προδοσία.
Βολεύει τον οπαδό του «τριφυλλιού» να αναγνωρίσει πως την τελευταία 5ετία συνολικά, ο Ολυμπιακός είναι η πιο σταθερή και συνεπής ομάδας της EuroLeague, και θα ήταν μπασκετικά παράλογο και άδικο να μην έχει έστω μια κούπα; Ή ότι αν δεν υπήρχε Final Four και υπήρχαν σειρές, οι Πειραιώτες με βάση το μπάσκετ που παίζουν θα μπορούσαν να χτίσουν ακόμη και δυναστεία; Φυσικά και όχι. Πιπέρι στο στόμα, μην τυχόν και αναγνωρίσουμε στον άλλο αυτό που αξίζει.
Βολεύει τον οπαδό του Ολυμπιακού να παραδεχθεί πως για ακόμη μια φορά η ομάδα του έχοντας μεγαλύτερο μπάτζετ από την ελλιππέστατη και χωρίς σέντερ Ρεάλ, σαφώς καλύτερη απόδοση καθόλη τη διάρκεια της σεζόν σε σχέση με τον αντίπαλο της στον τελικό -που σε 19 ματς εκτός Μαδρίτης είχε κάνει 13 ήττες στην κανονική περίοδο-, έφτασε ένα σουτ του Φελίζ μακριά από το να χάσει ένα ματς που ήταν στο +8 στα 28″ πριν το φινάλε;
Ή μήπως βολεύει τον οπαδό των «ερυθρολεύκων» να αποδεχθεί πως όλη τη σεζόν δεν θα ‘λεγε κανείς ότι βρήκε άσχημες διαιτησίες απέναντί του, όντας πρώτος σε κερδισμένα φάουλ και τελευταίος σε φάουλ που του έχουν καταλογιστεί, ενώ χτες στην επίμαχη φάση στο 1:22 και το σκορ στο 82-80 ο Καμπάτσο δεν κάνει φάουλ στον Γουόκαπ;
Με το να βλέπεις την αλήθεια και να μην την παραδέχεσαι επειδή δεν βολεύει, δεν είσαι πιο πιστός Ολυμπιακός ή πιο πιστός Παναθηναϊκός. Το μόνο που καταφέρνεις, είναι να χάσεις αξιοπιστία, και την επόμενη φορά ο συνομιλητής σου να ξέρει πως έχει να κάνει με έναν αυτόκλητο εκπρόσωπο Τύπου της ομάδας του, ο λόγος του οποίου δεν έχει καμία πραγματική ισχύ.
Δυστυχώς ο Έλληνας φίλαθλος, εκτός από την παθολογική αγάπη για τη νίκη, είναι και ακραιφνής οπαδός του ρητού «αν η πραγματικότητα δεν με βολεύει, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα». Και όσο δεν αντέχουμε να λέμε την αλήθεια πρώτα για τη δική μας ομάδα, θα συνεχίσουμε να μπερδεύουμε την αγάπη με την τύφλωση και την πίστη με την προπαγάνδα.
