Αν κάποιος ρίξει μια επιφανειακή ματιά στη στατιστική, θα συμπεράνει πιθανότατα ότι ο Εβάν Φουρνιέ απλώς δεν απέδωσε στο επίπεδο που περίμενε ο Ολυμπιακός τη φετινή αγωνιστική περίοδο, μετά τις εντυπωσιακές περσινές του εμφανίσεις. Αν όμως προσπαθήσει να διαβάσει λίγο βαθύτερα τη φετινή εικόνα των «ερυθρολεύκων», θα καταλάβει ότι η υπόθεση δεν είναι τόσο απλή.
Στο μπάσκετ πολύ συχνά δεν αρκεί να είναι ικανός ένας παίκτης. Πρέπει και να «κουμπώνει» σωστά με τον ρόλο, τους γύρω του και τις ανάγκες της ομάδας. Ο φετινός Ολυμπιακός οδηγήθηκε σχετικά γρήγορα σε μια αγωνιστική πραγματικότητα που δεν ήταν ακριβώς αυτή πάνω στην οποία είχε σχεδιαστεί το καλοκαίρι.
Το αρχικό πλάνο δεν ήταν να σηκώσει τόσο μεγάλο βάρος στη δημιουργία και στην εκτέλεση ο Τάιλερ Ντόρσεϊ δίπλα στον Τόμας Γουόκαπ. Ο σχεδιασμός είχε γίνει με άλλου τύπου βασικό «1», τον Κίναν Έβανς, με διαφορετική ισορροπία στην περιφέρεια και με την προσδοκία ότι θα υπήρχε ένας χειριστής-σκόρερ που θα έδινε άλλη ροή στις πεντάδες. Από τη στιγμή που αυτό δεν συνέβη, ο Ολυμπιακός αναγκάστηκε να προσαρμοστεί.
Κάπου εκεί αρχίζει να αλλάζει και η εξίσωση για τον Φουρνιέ. Γιατί σε μια ομάδα τόσο εξαρτημένη από τη λειτουργία του συστήματός της, ο ρόλος του κάθε παίκτη δεν είναι απλή υπόθεση. Ο Ολυμπιακός του Μπαρτζώκα απαιτεί από τους περιφερειακούς του όχι μόνο να σκοράρουν, αλλά να τρέχουν με ακρίβεια τις συνεργασίες, να διαβάζουν τις κινήσεις χωρίς την μπάλα, να εναρμονίζονται με μια αυστηρή αλληλουχία δράσεων και να υπηρετούν τη συνολική γεωμετρία της επίθεσης. Ο Ντόρσεϊ έγινε πολύτιμος όχι μόνο επειδή σκοράρει, αλλά επειδή καλύπτει και ένα κενό: είναι ο γκαρντ που μπορεί να χειριστεί και να απειλήσει ταυτόχρονα.
Αυτό ακριβώς είναι και το σημείο που επηρέασε άμεσα τον Γάλλο. Επειδή ο Ολυμπιακός δεν είχε άλλον αξιόπιστο ball handler με σκορ, ο ρόλος του Ντόρσεϊ υποχρεωτικά μεγάλωσε. Και όταν ο Ντόρσεϊ είναι τόσο αναγκαίος στο «2», η συνύπαρξή του με τον Φουρνιέ δημιουργεί ζήτημα αμυντικά, με την ομάδα γίνεται πιο ευάλωτη. Αυτό φάνηκε πολλές φορές μέσα στη χρονιά. Το σχήμα με Ντόρσεϊ στο «2» και Φουρνιέ στο «3» δοκιμάστηκε, αλλά δεν έδωσε σταθερά αυτό που ήθελε ο Ολυμπιακός, κυρίως γιατί αμυντικά είχε προβλήματα. Έτσι, ο Μπαρτζώκας το περιόρισε σε ειδικές καταστάσεις, σε κομμάτια αγώνων που χρειαζόταν άμεσο σκορ.
Από εκεί και πέρα, ο Φουρνιέ άρχισε να μπαίνει όλο και πιο συχνά σε πεντάδες που δεν τον βοηθούσαν. Πολύ συχνά βρέθηκε να παίζει σε σχήματα στα οποία κατά τα 3/5 υπήρχαν παίκτες ακίνδυνοι πίσω από τα 6,75.
Οι αντίπαλες άμυνες μπορούσαν να προσαρμοστούν σχεδόν αποκλειστικά πάνω στον Φουρνιέ και στον εκάστοτε δεύτερο απειλητικό παίκτη, συνήθως τον Πίτερς. Όταν σε ένα σχήμα έχεις μόνο δύο πραγματικές περιφερειακές απειλές, είναι σαφές πως ο καλύτερος αμυντικός γκαρντ του αντιπάλου πάει πάνω στον Φουρνιέ, οι βοήθειες κλείνουν πιο εύκολα και η δουλειά του γίνεται πολύ πιο δύσκολη.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο γιατί φέτος ο Ντόρσεϊ μοιάζει πιο κομβικός από τον Φουρνιέ. Το πραγματικά ενδιαφέρον είναι να καταλάβει κανείς γιατί συμβαίνει αυτό. Και η απάντηση βρίσκεται στο fit, στο ρόλο και στη δομή της ομάδας. Ο Ντόρσεϊ είναι πιο αναγκαίος στον συγκεκριμένο Ολυμπιακό, γιατί καλύπτει ένα κενό χειριστή που μπορεί να σκοράρει.
Ο Φουρνιέ, αντίθετα, βρέθηκε σε συνθήκες που δεν τον ευνόησαν. Με λιγότερο spacing γύρω του, με χειρότερους δημιουργούς δίπλα του, με πεντάδες που δεν άνοιγαν το γήπεδο και με μια ταυτόχρονη παρουσία με τον Ντόρσεϊ που αμυντικά είναι προβληματική.
| 2024-25 | 2025-26 | Διαφορά | |
|---|---|---|---|
| Πόντοι | 16.1 | 11.0 | -5.1 |
| TS% | 56.5% | 53.4% | -3.1 |
| eFG% | 52.4% | 50.2% | -2.2 |
| FT% | 73.6% | 80.7% | +7.1 |
| 2FG% | 50.7% | 46.3% | -4.4 |
| 3FG% | 35.9% | 35.1% | -0.8 |
| Ασίστ | 2.6 | 2.7 | +0.1 |
| Λάθη | 1.8 | 1.7 | -0.1 |
| Επιθετικά ριμπάουντ | 0.6 | 0.4 | -0.2 |
| Αμυντικά ριμπάουντ | 1.6 | 1.3 | -0.3 |
| Κλεψίματα | 1.1 | 0.8 | -0.3 |
| Κοψίματα | 0.1 | 0.1 | 0.0 |
| +/- | +3.2 | +2.6 | -0.6 |
| ON-OFF | +2.8 | -1.6 | -4.4 |
| Λεπτά | 25.8 | 21.6 | -4.2 |
| USG% | 30.0 | 25.9 | -4.1 |
