EuroLeague Ανάλυση: Οι ομάδες που εκτελούν τις περισσότερες βολές, κερδίζουν φάουλ και κυριαρχούν σε ασίστ, ριμπάουντ, τρίποντα

Πρόσθεσε το pickandroll.gr στη Google

Οι αριθμοί δεν εξηγούν τα πάντα, αλλά συχνά αποκαλύπτουν με πολύ ξεκάθαρο τρόπο πώς επιχειρεί να παίξει κάθε ομάδα. Άλλη ζει από την επαφή και τη φθορά, άλλη από την καλή κυκλοφορία, άλλη από το τρίποντο και άλλη από τον έλεγχο της κατοχής.

Μετά τις πρώτες 30 αγωνιστικές της EuroLeague να έχουν ολοκληρωθεί, οι βασικές στατιστικές κατηγορίες σχηματίζουν μια αρκετά καθαρή εικόνα για το στυλ των 20 ομάδων της διοργάνωσης.

Ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός εμφανίζουν δύο αρκετά διαφορετικές ταυτότητες μέσα από τους δείκτες, ενώ ομάδες όπως η Παρί, η Μονακό, η Βαλένθια και ο Ερυθρός Αστέρας βγάζουν επίσης πολύ συγκεκριμένο αγωνιστικό αποτύπωμα.

Βολές υπέρ

Ακολούθησε το pickandroll.gr στο Instagram

Ο Ολυμπιακός βρίσκεται στην κορυφή της διοργάνωσης στις βολές που εκτελεί ανά αγώνα και αυτό συνδέεται άμεσα με τον τρόπο που επιτίθεται. Είναι ομάδα που ψάχνει επαφή, σημαδεύει τη ρακέτα και χτυπάει mismatch.

Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται πιο χαμηλά, διαθέτοντας παίκτες που μπορούν να κερδίσουν φάουλ, αλλά όχι την ίδια σταθερή παραγωγή επαφής που έχει ο Ολυμπιακός. Με απλά λόγια, οι «πράσινοι» έχουν ατομική ικανότητα, αλλά όχι πάντα την ίδια επιθετική κατεύθυνση με τους «ερυθρολεύκους» που πάνε συχνά στη γραμμή χάρη στα φάουλ κερδίζουν -κυρίως- οι Βεζένκοβ και Μιλουτίνοφ.

Φάουλ υπέρ

Η Μονακό είναι η ομάδα που κερδίζει τα περισσότερα φάουλ στη διοργάνωση, κάτι που ταιριάζει απόλυτα με το προφίλ της. Έχει πολύ κάθετο παιχνίδι, αρκετές κατοχές isolation και πολλούς παίκτες που επιτίθενται με την μπάλα. Ο Ολυμπιακός ακολουθεί πολύ κοντά, κάτι που επιβεβαιώνει ξανά ότι είναι ομάδα που δεν μένει μόνο στην κυκλοφορία, αλλά ψάχνει και τη φθορά του αντιπάλου με συνέπεια.

Ο Παναθηναϊκός είναι επίσης αρκετά ψηλά, άρα δεν μιλάμε για ομάδα που δεν κερδίζει επαφές. Το κάνει, όμως, περισσότερο μέσω ατομικής δημιουργίας παρά μέσα από μια επαναλαμβανόμενη, «μηχανική» ομαδική συνήθεια.

Φάουλ κατά

Εδώ υπάρχει μία από τις πιο ενδιαφέρουσες διαφορές στη λίγκα. Ο Ολυμπιακός είναι η ομάδα που κάνει τα λιγότερα φάουλ στην EuroLeague, στοιχείο που λέει πολλά για την ποιότητα της αμυντικής του δομής. Συνήθως αυτό δείχνει σωστές αποστάσεις, καλή ισορροπία, λιγότερο πανικό στις περιστροφές και άμυνα που σπάνια αναγκάζεται να «σώσει» λάθη με επαφή.

Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται επίσης χαμηλά, γεγονός που αποδεικνύει ότι και η δική του άμυνα δεν καταφεύγει συχνά σε περιττές επαφές. Άρα οι δύο ελληνικές ομάδες, παρότι χτίζουν αλλιώς το επιθετικό τους προφίλ, έχουν μια κοινή βάση στο ότι δεν φορτώνονται εύκολα με φάουλ.

Στην άλλη πλευρά, η Παρί βρίσκεται στην κορυφή των φάουλ κατά, κάτι σχεδόν αναμενόμενο για μια ομάδα που παίζει στο απόλυτο όριο του τέμπο, πιέζει ψηλά και ζει μέσα από το ρίσκο. Όταν παίζεις τόσο γρήγορα και τόσο επιθετικά πάνω στην μπάλα, αναπόφευκτα θα «πληρώσεις» κάτι σε φάουλ.

Τρίποντα που επιχειρούν

Η Παρί και η Βαλένθια είναι οι δύο ομάδες που ορίζουν περισσότερο από κάθε άλλη το παιχνίδι τους μέσα από τον όγκο του τριπόντου. Δεν είναι μόνο ότι σουτάρουν πολύ. Είναι ότι οργανώνουν την επίθεσή τους ώστε να φτάσουν σε σουτ πίσω από τα 6,75 μ. ξανά και ξανά. Το τρίποντο για αυτές δεν είναι εναλλακτική, είναι βασικός πυλώνας.

Ο Ολυμπιακός βρίσκεται επίσης ψηλά, κάτι απόλυτα λογικό για ομάδα που παίζει τόσο πολύ με έξτρα πάσες και δημιουργία από μέσα προς τα έξω. Η μπάλα κυκλοφορεί, η άμυνα μετακινείται και το περιφερειακό σουτ έρχεται μέσα από τη λογική του συνόλου.

Ο Παναθηναϊκός είναι αρκετά πιο χαμηλά στη συγκεκριμένη κατηγορία. Αυτό πρακτικά δείχνει ότι η επιθετική του δομή δεν βασίζεται στον ίδιο βαθμό στο volume shooting. Έχει λιγότερο μαζική παραγωγή τριπόντων και πιο πολλές κατοχές που τελειώνουν με προσωπική φάση και επιθέσεις που καταλήγουν σε σουτ δύο πόντων.

Ριμπάουντ

Ο Ερυθρός Αστέρας είναι η κορυφαία ομάδα της διοργάνωσης στα ριμπάουντ, κάτι που αποτυπώνει με ακρίβεια το μέγεθος, τη σκληράδα και την έμφαση που δίνει στο physical game. Είναι ομάδα που θέλει να επιβληθεί μέσω των κορμιών της και να κερδίσει με αυτό τον τρόπο κατοχές. Ψηλά βρίσκεται και ο Ολυμπιακός, κάτι που ταιριάζει με το πόσο σταθερός είναι σε όλους τους τομείς ελέγχου του αγώνα.

Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται αρκετά πιο χαμηλά απ’ όσο ίσως θα περίμενε κανείς με βάση το ταλέντο και τα κορμιά του. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι κακή ομάδα στο ριμπάουντ, αλλά ότι δεν το έχει μετατρέψει σε σταθερό πλεονέκτημα. Και αυτό είναι ένας δείκτης που συχνά χωρίζει τις ομάδες με ταλέντο από τις ομάδες που έχουν πλήρη έλεγχο των λεπτομερειών.

Ασίστ

Ο Ολυμπιακός είναι πρώτος στη EuroLeague στις ασίστ και ίσως αυτός να είναι ο πιο καθαρός καθρέφτης του μπάσκετ που παίζει. Είναι ομάδα που χτίζει από την κυκλοφορία, από την ανάγνωση και από τη συλλογική εκτέλεση. Δεν ζει από έναν παίκτη, ούτε από μία μόνο πρώτη δημιουργία. Θέλει να μοιράσει την απόφαση, να μετακινήσει την άμυνα και να εκτελέσει όταν τη λυγίσει.

Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται χαμηλότερα και αυτό δείχνει μια πιο διαφορετική επιθετική φύση. Έχει ικανότατους δημιουργούς, όπως ο Κώστας Σλούκας, αλλά μεγάλο κομμάτι του παιχνιδιού του παράγεται από ατομική πρωτοβουλία, shot creation και καταστάσεις που δεν χρειάζονται πολλές πάσες για να τελειώσουν. Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη αρνητικό. Είναι όμως μια σαφής διαφορά φιλοσοφίας σε σχέση με τον Ολυμπιακό.

Η Μονακό, που είναι επίσης πολύ ψηλά, δείχνει ότι πίσω από την εικόνα της ομάδας του isolation υπάρχει τελικά και αρκετή δημιουργία, ενώ η Βαλένθια επιβεβαιώνει ότι είναι από τα πιο σύγχρονα και ισορροπημένα επιθετικά σύνολα της διοργάνωσης.

Λάθη

Ο πίνακας των λαθών χρειάζεται ανάγνωση με τη σωστή φορά: όσο πιο λίγα, τόσο καλύτερα. Η Ντουμπάι είναι η ομάδα με τα λιγότερα, ενώ πολύ ψηλά βρίσκονται και η Μονακό με τον Παναθηναϊκό. Ειδικά για τους «πράσινους», το συγκεκριμένο στατιστικό είναι από τα πιο θετικά της φετινής τους εικόνας. Παρά τα σκαμπανεβάσματα, προστατεύουν αρκετά καλά τις κατοχές τους και δεν χαρίζουν εύκολα επιπλέον επιθέσεις.

Ο Ολυμπιακός βρίσκεται πιο χαμηλά από τον Παναθηναϊκό, αλλά αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό φυσιολογικό. Όσο πιο πολύ κυκλοφορείς την μπάλα και όσο πιο πολύ πασάρεις, τόσο αυξάνεις και το ρίσκο. Η Παρί, που παίζει στο πιο ακραίο τέμπο της λίγκας, είναι τελευταία, κάτι που και πάλι βγάζει απόλυτο νόημα για το στυλ της.

Αναλογία ασίστ/λαθών

Πρόκειται για έναν πολύ χρήσιμο σύνθετο δείκτη, γιατί δείχνει ποιες ομάδες καταφέρνουν να συνδυάζουν δημιουργία με προστασία της κατοχής. Η Μονακό είναι πρώτη, κάτι που σημαίνει ότι παράγει αρκετά χωρίς να χάνει εύκολα την μπάλα. Η Ντουμπάι ακολουθεί, ενώ ο Ολυμπιακός επιβεβαιώνει ότι μπορεί να έχει την πιο πλούσια δημιουργία της λίγκας χωρίς να ξεφεύγει στα λάθη.

Η μεγάλη εικόνα

Αν κάποιος διαβάσει όλους τους πίνακες μαζί, τα βασικά συμπεράσματα είναι αρκετά καθαρά. Ο Ολυμπιακός βγάζει το προφίλ της πιο «δομημένης» ομάδας της διοργάνωσης. Είναι πρώτος στις ασίστ, πρώτος στις βολές, δεύτερος στα φάουλ υπέρ, τελευταίος στα φάουλ κατά και πολύ ψηλά στην αναλογία ασίστ/λαθών. Είναι ομάδα που κερδίζει από τη συνοχή της.

Ο Παναθηναϊκός, αντίθετα, δείχνει μια πιο σύνθετη ταυτότητα. Κάνει λίγα λάθη, δεν φορτώνεται εύκολα με φάουλ και βρίσκεται σε καλό επίπεδο στα φάουλ που κερδίζει, όμως παραμένει χαμηλότερα στα τρίποντα, μέτρια στα ριμπάουντ και όχι ιδιαίτερα ψηλά στις ασίστ. Δηλαδή έχει ταλέντο και επιθετική ποιότητα, αλλά όχι πάντα την ίδια επιθετική ροή.

Η Παρί είναι το απόλυτο τέμπο και το απόλυτο volume από την περίμετρο. Η Μονακό επιδιώκει την επαφή, την κάθετη επίθεση και είναι αρκετά ισχυρή στην αναλογία δημιουργίας-λαθών. Ο Ερυθρός Αστέρας κερδίζει μεγάλο μέρος της ταυτότητάς του από το ριμπάουντ. Η Βαλένθια είναι μία από τις πιο σύγχρονες, ισορροπημένες ομάδες. Και η Ντουμπάι, τουλάχιστον αριθμητικά, δείχνει ήδη σύνολο με πολύ καλή σχέση ανάμεσα σε δημιουργία και έλεγχο.