Τα μπάτζετ των ομάδων της EuroLeague βγήκαν στη δημοσιότητα. Ο Παναθηναϊκός πρώτος με 26,5–27 εκατ. ευρώ, ο Ολυμπιακός δεύτερος με 22–22,5 εκατ. ευρώ. Δύο ελληνικές ομάδες στις κορυφαίες θέσεις της Ευρώπης σε επίπεδο μισθολογίου.
Και την ίδια στιγμή, στον δημόσιο διάλογο, ακούμε συχνά-πυκνά λέξεις όπως «αδικία», «έλλειψη ισονομίας», «προνόμια στον ανταγωνιστή».
Εδώ αρχίζει το κωμικοτραγικό.
Όταν κατεβαίνεις σε μια διοργάνωση, είναι απόλυτα θεμιτό να ζητάς ισονομία. Να μην ευνοείται κανείς από τη διαιτησία. Να μην υπάρχει ειδική μεταχείριση από την Πολιτεία. Να κερδίζει ο καλύτερος μέσα στο παρκέ. Αυτό είναι αυτονόητο και κανείς δεν το αμφισβητεί.
Αλλά όταν σε ένα πρωτάθλημα 13 ομάδων, οι δύο διαθέτουν μπάτζετ άνω των 20 εκατομμυρίων και οι υπόλοιπες 11 κινούνται –στην καλύτερη περίπτωση– στο 1/10, ή στις περισσότερες περιπτώσεις στο 1/20, τότε η συζήτηση περί «ισονομίας» αποκτά μια δόση παραλογισμού.
Η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ, ο Άρης, ο Πανιώνιος προσπαθούν με μπάτζετ πολλαπλάσια μικρότερα. Οι υπόλοιπες ομάδες της Stoiximan GBL ζουν σε άλλη οικονομική πραγματικότητα. Και όμως, οι δύο ισχυροί εμφανίζονται συχνά ως «θύματα» ο ένας απέναντι στον άλλον.
Δεν μπορείς σοβαρά να λες «του δώσατε το γήπεδο δύο χρόνια πριν, άρα δεν υπάρχει ισονομία», ή «υπάρχει πιθανότητα να χρηματοδοτηθεί δημόσια η στέγη στο γήπεδο που θα παραχωρηθεί στον ανταγωνιστή μου, άρα δεν υπάρχει ισονομία», τη στιγμή που ολόκληρο το οικοσύστημα γύρω σου λειτουργεί με πόρους που δεν πλησιάζουν καν τους δικούς σου.
Η πραγματική στρέβλωση –αν κάποιος θέλει να μιλήσει ειλικρινά– βρίσκεται αλλού.
Βρίσκεται στο γεγονός ότι το ελληνικό πρωτάθλημα έχει δύο ομάδες που συμμετέχουν σε μια κλειστή διοργάνωση. Μια λίγκα που διασφαλίζει σταθερά έσοδα, προβολή, τηλεοπτικά δικαιώματα, εμπορική υπεραξία. Οι υπόλοιπες 11 δεν έχουν καν πρόσβαση σε αυτό το επίπεδο ανταγωνισμού, ακόμα κι αν –υποθετικά– κατακτήσουν το πρωτάθλημα.
Αν αύριο το πρωί ο μεγαλομέτοχος του ΠΑΟΚ, του Άρη, της ΑΕΚ ή του… Κολοσσού αποφασίσει να επενδύσει 40 εκατομμύρια και τελικά κατακτήσει την Stoiximan GBL, θα ανταμειφθεί με συμμετοχή στην EuroLeague; Όχι. Θα μπει αυτομάτως στο ίδιο οικονομικό περιβάλλον με Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό; Όχι.
Αυτό είναι η ουσία της μη ισονομίας σε αθλητικό επίπεδο. Όχι το αν κάποιος πήρε νωρίτερα ένα γήπεδο ή αν συζητείται μια κρατική παρέμβαση.
Θεμιτό να προστατεύεις τα συμφέροντα της εταιρείας σου. Θεμιτό να διεκδικείς ίσους όρους απέναντι στον άμεσο ανταγωνιστή σου. Αλλά πριν μιλήσεις για «ισονομία», καλό θα ήταν να μπεις για λίγο στη θέση των υπόλοιπων 11.
Εκείνων που αυτή την εβδομάδα έπαιξαν ρόλο κομπάρσου σε μια διοργάνωση που, μέχρι το πρώτο σφύριγμα του τελικού, δεν είχε πραγματικό αγωνιστικό διακύβευμα για κανέναν άλλον πέρα από τους δύο «αιώνιους».
Η λέξη «ισονομία» δεν είναι σύνθημα για ανακοινώσεις και δελτία Τύπου. Δεν είναι λέξη που χρησιμοποιείται επιλεκτικά, όταν σε βολεύει και ξεχνιέται όταν δεν σε συμφέρει.
Ισονομία σημαίνει ίδιο πεδίο εκκίνησης. Ίδιες ευκαιρίες πρόσβασης. Ίδιοι όροι ανταμοιβής. Και στο ελληνικό μπάσκετ αυτό δεν υπάρχει. Υπάρχει ένα κλειστό οικοσύστημα δύο ταχυτήτων: από τη μία οι δύο που κινούνται σε ευρωπαϊκά οικονομικά μεγέθη και από την άλλη οι 11 που απλώς προσπαθούν να επιβιώσουν.
Δεν είναι ντροπή να είσαι ισχυρός. Δεν είναι κακό να έχεις 26 ή 22 εκατομμύρια μπάτζετ. Δεν είναι πρόβλημα να συμμετέχεις σε μια κλειστή λίγκα. Πρόβλημα είναι όταν γνωρίζεις ότι όλα αυτά ισχύουν, να αυτοπαρουσιάζεσαι ως ο «αδικημένος».
