Την απάντηση στο γιατί ο Παναθηναϊκός δεν έχει πάρει μέχρι τώρα όσα θα περίμενε αποκτώντας τον Τι Τζέι Σορτς, τη δίνουν οι ίδιοι οι αριθμοί. Όχι οι απλοί μέσοι όροι, αλλά τα advanced stats ανά 100 κατοχές, που αποτυπώνουν με ακρίβεια τον ρόλο, την επιρροή και τη λειτουργία ενός παίκτη μέσα στο παιχνίδι.
Την περσινή σεζόν στην Παρί, ο Σορτς ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής της ομάδας του. Ανά 100 κατοχές παρήγαγε 38,2 πόντους με true shooting 56,9% και effective field goal 52,4%, ενώ είχε usage rate 32,9%, κάτι που τον κατέτασσε ξεκάθαρα στην κατηγορία των ball-dominant γκαρντ.
Δημιουργούσε 14,7 ασίστ με 4,5 λάθη, οδηγώντας μια επίθεση που λειτουργούσε με offensive rating 116,3 όταν βρισκόταν στο παρκέ. Το συνολικό του net rating ήταν +7,5, ενώ το on/off στο +17 έδειχνε πόσο καταλυτική ήταν η παρουσία του για τη συνολική εικόνα της ομάδας.
Φέτος, στον Παναθηναϊκό, η εικόνα είναι αισθητά διαφορετική. Ο Σορτς πέφτει στους 24,6 πόντους ανά 100 κατοχές, με το true shooting να κατρακυλά στο 49,7% και το eFG% στο 45,9%. Το usage rate μειώνεται δραστικά στο 24,8%, νούμερο που αποτυπώνει ότι η μπάλα βρίσκεται λιγότερο στα χέρια του και ότι δεν αποτελεί πλέον τον βασικό «κινητήρα» της επίθεσης.
Οι ασίστ περιορίζονται στις 10,5, τα λάθη πέφτουν μεν στα 3,5, αλλά μαζί τους πέφτει και ο συνολικός αντίκτυπος στο παιχνίδι. Το net rating είναι μόλις +0,4, ενώ το on/off στο +2,2 δείχνει έναν παίκτη που δεν διαφοροποιεί πια δραστικά τη ροή της ομάδας όταν βρίσκεται στο παρκέ.
| Παρί 2024-25 | Παναθηναϊκός 2025-26 | |
|---|---|---|
| Πόντοι | 38,2 | 24,6 |
| True Shooting % | 56,9% | 49,7% |
| Effective FG% | 52,4% | 45,9% |
| 2P% | 52,0% | 46,2% |
| 3P% | 36,2% | 30,0% |
| FT% | 73,5% | 66,3% |
| Usage Rate | 32,9% | 24,8% |
| Ασίστ | 14,7 | 10,5 |
| Λάθη | 4,5 | 3,5 |
| AST% | 53,0% | 33,3% |
| Offensive Rating | 116,3 | 114,7 |
| Defensive Rating | 108,7 | 114,3 |
| Net Rating | +7,5 | +0,4 |
| On/Off | +17 | +2,2 |
Η ουσία βρίσκεται ακριβώς εκεί. Ο Σορτς της Παρί δεν ήταν απλώς ένας καλός σκόρερ ή δημιουργός, αλλά ένας παίκτης γύρω από τον οποίο είχε στηθεί ολόκληρο το αγωνιστικό πλαίσιο. Στον Παναθηναϊκό, λειτουργεί περισσότερο μέσα σε ένα σύστημα που απαιτεί πειθαρχία, ισορροπία και διαμοιρασμό ρόλων, κάτι που μειώνει το βάρος της μπάλας στα χέρια του. Αυτό, αναπόφευκτα, επηρεάζει την αποτελεσματικότητά του, αφού λιγότερες κατοχές σημαίνουν λιγότερο ρυθμό και περισσότερες επιθέσεις εκτός comfort zone.
Δεν είναι τυχαίο ότι η μεγαλύτερη πτώση εντοπίζεται στο σουτ. Όταν ένας γκαρντ που «ζει» από το drive και τη δημιουργία του παίζει πιο συχνά χωρίς την μπάλα ή καλείται να επιτεθεί σε λιγότερο ευνοϊκές συνθήκες, οι αριθμοί του πέφτουν πρώτα στην αποτελεσματικότητα και μετά στην παραγωγή. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο παίκτης έχει ξεχάσει να παίζει μπάσκετ, αλλά ότι καλείται να προσαρμοστεί σε έναν ρόλο που δεν αναδεικνύει πλήρως τα δυνατά του σημεία.
Το συμπέρασμα, λοιπόν, δεν είναι μονοδιάστατο. Ο Παναθηναϊκός δεν έχει τον «Σορτς της Παρί» όχι επειδή ο παίκτης δεν μπορεί, αλλά επειδή δεν χρησιμοποιείται με τον ίδιο τρόπο. Ταυτόχρονα, και ο ίδιος ο Σορτς δεν έχει ακόμη καταφέρει να μεταφράσει την ποιότητά του σε συνθήκες μικρότερου usage και διαφορετικής αγωνιστικής φιλοσοφίας.
Εφόσον το προπονητικό επιτελείο αποφασίσει να του δώσει μεγαλύτερη ελευθερία και πιο κεντρικό ρόλο, οι αριθμοί δείχνουν ότι υπάρχει περιθώριο να πλησιάσει ξανά την περσινή του εικόνα. Αν όχι, τότε η απόσταση ανάμεσα στον Σορτς της Παρί και τον φετινό Σορτς του Παναθηναϊκού δύσκολα θα κλείσει.