Για να φτάσεις σε ένα σημείο όπου ολόκληρη η μπασκετική Ευρώπη επί σειρά ετών παραδέχεται ότι παίζεις το καλύτερο μπάσκετ, κάτι έχεις κάνει σωστά. Και ο Ολυμπιακός το έκανε.
Όχι για μία χρονιά, αλλά για μια ολόκληρη πενταετία. Χωρίς το μεγαλύτερο μπάτζετ, χωρίς να κυνηγά σταρ, χωρίς να μπαίνει σε πλειστηριασμούς. Με ρόλους, πλάνο, ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα και ένα μπάσκετ βασισμένο στην κίνηση χωρίς την μπάλα, στα κοψίματα, στην κυκλοφορία και στη συλλογική λογική.
Την ίδια στιγμή, ομάδες όπως ο Παναθηναϊκός χρειάστηκαν πάνω από μία δεκαετία για να επιστρέψουν σε Final Four. Η Ρεάλ, μετά την αποχώρηση της παλιάς φρουράς (Σέρχι, Ρούντι κλπ.), ακόμα αναζητά τη νέα της ταυτότητα. Παραδοσιακές δυνάμεις όπως η Μπαρτσελόνα απουσιάζουν εδώ και χρόνια από τα μεγάλα ραντεβού. Και όμως, ο Ολυμπιακός ήταν εκεί κάθε χρόνο, σταθερά και με συνέπεια. Με μπάσκετ που οι περισσότεροι δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι τι έκανε σωστά. Το ερώτημα είναι γιατί, ενώ έκανε τόσα σωστά, δεν κατέκτησε την EuroLeague. Και η απάντηση βρίσκεται σε συγκεκριμένες επιλογές και λάθη που, συσσωρευτικά, τον έφεραν στη σημερινή κατάσταση.
Η αποχώρηση του Κώστα Σλούκα ήταν κομβική
Οι Έλληνες παίκτες υψηλού επιπέδου είναι δυσεύρετοι. Και όταν έχεις τον κορυφαίο Έλληνα των τελευταίων 5-7 ετών και τον αφήνεις να φύγει, αυτό είναι στρατηγικό λάθος. Ο Σλούκας δεν έφυγε ούτε για τα χρήματα, ούτε για τα λεπτά συμμετοχής. Ούτε στον Παναθηναϊκό έχει τα λεπτά του Κέντρικ Ναν ή του Χουάντσο Ερνανγκόμεθ. Έφυγε γιατί ήθελε να νιώθει σημαντικός και όχι ένας από τους πολλούς. Και αυτό είναι κάτι που το τεχνικό επιτελείο του Ολυμπιακού, ενώ ο παίκτης ήθελε να μείνει, δεν κατάφερε να διαχειριστεί.
Το κόστος ήταν διπλό. Ο Παναθηναϊκός ενισχύθηκε καθοριστικά και κατέκτησε την EuroLeague. Ο Ολυμπιακός, μέχρι και σήμερα, ψάχνει τον γκαρντ που θα οργανώνει, θα σκοράρει και θα παίρνει αποφάσεις στις κρίσιμες στιγμές. Ανεξάρτητα από το αν σήμερα οι φίλοι του Ολυμπιακού συμπαθούν ή όχι τον Σλούκα και όσα ακολούθησαν, αγωνιστικά η απώλειά του ήταν –και παραμένει– τεράστιο πλήγμα.
Το τέλειο 4αρο5άρι το είχε και το έχασε
Αντίστοιχα προβληματική ήταν και η διαχείριση του Φίλιπ Πετρούσεφ. Ένας από τους πιο χαρισματικούς ψηλούς της EuroLeague, σε εξαιρετική ηλικία, με δυνατότητα να παίξει τόσο στο «4» όσο και στο «5». Ένας ρόλος που ο Ολυμπιακός εδώ και δύο χρόνια ψάχνει απεγνωσμένα. Είχε τον Πετρούσεφ και τον έχασε. Όχι μόνο έναν παίκτη rotation, αλλά έναν παίκτη-κλειδί που σήμερα θα έλυνε δομικά προβλήματα στη frontline.
Οι περιπτώσεις Σλούκα και Πετρούσεφ έχουν κοινό παρονομαστή. Είναι στρατηγική επιλογή του Γιώργου Μπαρτζώκα να προτιμά παίκτες ομάδας αντί για σταρ. Παίκτες που προσαρμόζονται στο σύστημα, όπως ο Γουόκαπ, ο Γουόρντ, ο ΜακΚίσικ. Αυτό το μοντέλο έφτιαξε μια συμπαγή ομάδα που δεν κατέρρεε από τραυματισμούς, που κάθε αναπληρωματικός μπορούσε να μπει και να παίξει ρόλο βασικού, που δεν επηρεαζόταν από εγωισμούς.
Όμως, στην κρίσιμη στιγμή, χρειάζεσαι και τον παίκτη που θα πάρει την ομάδα στις πλάτες του. Αυτόν που θα αγνοήσει το play και θα βάλει το “τρελό” σουτ. Ο Ολυμπιακός, από επιλογή, δεν το είχε. Και το πλήρωσε στα Final Four.
Οι μεταγραφικές επιλογές μεσούσης της σεζόν
Οι κινήσεις στις κρίσιμες στιγμές την τελευταία διετία δεν βοήθησαν. Ο Σέιμπεν Λι αποκτήθηκε πέρσι, αλλά αντί να του δοθεί η μπάλα για να κάνει αυτό που ξέρει, δηλαδή να σκοράρει, επιχειρήθηκε να μετατραπεί σε κάτι που δεν είναι. Φέτος, το ποντάρισμα στον Κίναν Έβανς δεν ήταν λάθος ως σκέψη, καθώς ουδείς μπορούσε να προβλέψει ότι θα τραυματιζόταν ξανά. Όμως όταν φάνηκε ότι τα προβλήματα συνεχίζονται, η επιλογή του Νιλικίνα, με παρόμοια χαρακτηριστικά με τον Γουόκαπ, άφησε και πάλι ακάλυπτο το βασικό κενό: την προσωπική φάση.
Και, φυσικά, υπάρχει και το θέμα Ντόρσεϊ. Κάνει ως τώρα μια πολύ καλή εκτελεστικά σεζόν. Δίνει πόντους, ξεμπλοκάρει την επίθεση, αλλά δεν μπορεί να συνυπάρξει λειτουργικά με τον Εβάν Φουρνιέ. Ο Γάλλος μετατοπίστηκε αναγκαστικά στο «3», κάτι που δημιουργεί αμυντικά προβλήματα, ενώ τα σχήματα με Ντόρσεϊ–Φουρνιέ στο 2-3, σε συνδυασμό με Βεζένκοβ και Μιλουτίνοφ στο 4-5, καθιστούν τους Πειραιώτες ευάλωτους αμυντικά.
Ο Ολυμπιακός συνεχίζει να έχει στέρεες βάσεις. Έχει κορμό, φιλοσοφία και ταυτότητα. Όμως αυτή τη στιγμή το ρόστερ του έχει σοβαρά ζητήματα. Στα γκαρντ λείπει ο παίκτης τύπου Έβανς – μένει να δούμε αν θα καταφέρει να καλύψει το κενό ο Μόρις. Στο «5» υπάρχει πρόβλημα, αφού ο Κώστας Αντετοκούνμπο δεν υπολογίζεται και ο Ντόντα Χολ δεν δείχνει ικανός για δεύτερο πεντάρι σε ομάδα που διεκδικεί την EuroLeague, γεγονός που βάζει τους “ερυθρολεύκους” σε διαδικασία αναζήτησης ψηλού.
Όλο αυτό το δημιούργημα, και στα καλά του και στα κακά του, φέρει την υπογραφή του Γιώργου Μπαρτζώκα, που αποφάσισε να το πάει με το δικό του τρόπο. Δεν παρακάλεσε τον Σλούκα, δεν συμβιβάστηκε με τις απαιτήσεις του Πετρούσεφ. Και στη συνέχεια προτίμησε να προσαρμόσει τους παίκτες στην ομάδα, παρά να προσαρμοστεί ο ίδιος στα χαρακτηριστικά όσων απέκτησε. Το αν αυτή η επιλογή θα βγει ή αν θα αποδειχθεί το σημείο καμπής ενός κύκλου που κλείνει, είναι κάτι που θα το απαντήσει μόνο το παρκέ.
