Οι μεγάλες διοργανώσεις ανέκαθεν αναδείκνυαν πρωταγωνιστές. Παλαιότερα στα Μουντιάλ και στα Μουντομπάσκετ περιμέναμε κάθε 4 χρόνια για να δούμε τη νέα ποδοσφαιρική ή μπασκετική πρόταση της κάθε χώρας, τη νέα της “σοδειά”. Δυστυχώς ή ευτυχώς, πλέον τους ξέρουμε όλους πολύ καλά, γιατί καθημερινά υπάρχει η δυνατότητα να παρακολουθήσεις από ΝΒΑ, EuroLeague και Premier League, μέχρι… Β’ γυναικών Κίνας.
Στις μεγάλες διοργανώσεις, λοιπόν, σπάνια θα δεις πλέον κάποιον που δεν ήξερες, αλλά ενδέχεται να γνωρίσεις καλύτερα κάποιον που ήδη ξέρεις, ως όνομα και ως αθλητή. Σε αυτό το EuroBasket ξεχώρισε, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, ο Αλπερέν Σενγκούν.
Ως παίκτης, απέδειξε για ποιο λόγο όσοι παρακολουθούν στενά το ΝΒΑ, τον συγκρίνουν ως προς το στυλ παιχνιδιού με τον καλύτερο παίκτη των τελευταίων ετών, τον Νίκολα Γιόκιτς. Προφανώς και ακόμη δεν βρίσκεται στο επίπεδο του Σέρβου, όμως στα 23 του ο “Joker” είχε ανάλογα νούμερα με αυτά που έχει σήμερα ο Τούρκος.
Και αν δεν υπήρχε ο άγραφος κανόνας πως ο MVP του τουρνουά πρέπει να προέρχεται από τη νικήτρια ομάδα, ή αν εκείνος και οι συμπαίκτες του ήταν λίγο πιο ψύχραιμοι στο τέταρτο δεκάλεπτο του τελικού με την Γερμανία, είναι δεδομένο πως θα κατακτούσε το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη της διοργάνωσης.
Το τρις εξαμαρτείν
Ταυτόχρονα, όμως, ο Σενγκούν ξεχώρισε και ως άνθρωπος. Και όχι μια φορά. Πρώτα με το story που ανέβασε με πρωταγωνιστή τον Κεμάλ Ατατούρκ. Στη συνέχεια με το περιβόητο post που έκανε με τον “θαλασσινό αέρα”. Και το κακό τρίτωσε, με τη δήλωση σχετικά με τις ικανότητες του Γιάννη Αντετοκούνμπο στις πάσες.
Ο Σενγκούν είναι παικταράς, αυτό είναι αναμφισβήτητο. Και μπορεί να γράψει ιστορία στο ΝΒΑ. Να γίνει MVP ή να κατακτήσει μια μέρα ακόμη και πρωτάθλημα στην κορυφαία λίγκα του κόσμου – όπως το έχει καταφέρει ο αντίπαλός του στον ημιτελικό, που δεν ξέρει να πασάρει καλά.
Το να κάνεις ένα λάθος ή να γίνει παρανόηση με μια δήλωσή σου, μπορεί να συμβεί. Έγινε και με τον Γιουσούφ Νούρκιτς πριν λίγες ημέρες. Βγήκε, το διευκρίνισε, έληξε. Το να προκαλείς επαναλαμβανόμενα και απολύτως συνειδητά, όμως, δείχνει πως το πρόβλημα είναι πολύ βαθύ.
Ο Γιάννης είχε την ευκαιρία να ξεφτιλίσει με 1002 τρόπους τον Σενγκούν για τη δήλωσή του περί… μη εξαιρετικού πασέρ. Δεν το έκανε. Και δεν το έκανε γιατί είναι ο Γιάννης. Ο Γιάννης, που δεν έχει ανάγκη ούτε από εθνικιστικές κορώνες, ούτε από προκλητικές δηλώσεις για τους αντιπάλους μετά από ματς στο οποίο επικράτησε.
Η αλαζονεία σε αυτή τη ζωή τιμωρείται. Και στο τέλος καταλήγεις καμιά φορά να είσαι σκυθρωπός, με τον διπλανό σου, τον οποίο δεν χαιρέτησες στην απονομή των βραβείων για την καλύτερη πεντάδα, να λάμπει από ευτυχία και υπερηφάνεια. Όχι μόνο γι’ αυτό που κέρδισε, αλλά γι’ αυτό που είναι.
