Τα τελευταία δύο χρόνια ο Ολυμπιακός διέθετε μια από τις ποιοτικότερες γραμμές ψηλών στην EuroLeague σε ατομικό επίπεδο, με τον Μιλουτίνοφ και τον Φαλ να θεωρούνται μεταξύ των κορυφαίων σέντερ της διοργάνωσης. Πόσο ταίριαζαν όμως, ως δίδυμο;
Το μπάσκετ τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει σε αρκετούς τομείς. Το κλασικό πεντάρι-“δεινόσαυρος” παραμένει χρήσιμο, αλλά δεν μπορεί να αποτελεί τον κανόνα. Όταν δύο ψηλοί έχουν “ρεπερτόριο” κυρίως κοντά στο καλάθι και δεν απειλούν από μακρινή απόσταση, δημιουργείται σημαντικό ζήτημα στο spacing που επηρεάζει όλη τη λειτουργία της ομάδας.
Το πρόβλημα στον Ολυμπιακό γινόταν ακόμη πιο έντονο -για την ακρίβεια… έβγαζε μάτι- όταν ένας εκ των δυο βρισκόταν ταυτόχρονα στην πεντάδα με τον Γουόκαπ. Ειδικά πέρσι, με το τρίποντο του Τεξανού να είναι ακόμη πιο ασταθές, οι αντίπαλοι τον έπαιζαν διαρκώς under στο pick and roll, δηλαδή έδιναν το μακρινό σουτ και έκλειναν τη διείσδυση. Έτσι, με σέντερ χωρίς σουτ και έναν γκαρντ που αντιμετωπιζόταν ως μη απειλή από τα 6,75, η επίθεση του Ολυμπιακού γινόταν στατική και προβλέψιμη, οδηγώντας σε ολιγόλεπτα black out στο σκοράρισμα.
Όχι τόσο ποιοτικός, αλλά πιο ταιριαστός
Σε αυτό το πλαίσιο, η επιλογή του Ντόντα Χολ ίσως αποδειχθεί σωτήρια. Ατομικά δεν είναι καλύτερος παίκτης από τον Φαλ. Υστερεί ιδιαίτερα στη δημιουργία σε σχέση με το Γάλλο, πράγμα πολύ σημαντικό για τον τρόπο που ο Μπαρτζώκας χρησιμοποιεί τους ψηλούς του τα τελευταία χρόνια. Ούτε μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι είναι ο ιδανικός αμυντικός στο ποστ. Όμως ο Χολ φέρνει κάτι που δεν διαθέτει ούτε ο Μιλουτίνοφ, ούτε ο Πίτερς, ούτε ο Βεζένκοβ: Αθλητικότητα.
Ο Ολυμπιακός με τον τραυματισμό του Φαλ δεν έχασε απλώς έναν ποιοτικό ψηλό, αλλά -μέσα στην ατυχία του- έβαλε τέλος σε μια μπασκετική ανορθογραφία που έκανε συχνά την ομάδα μονοδιάστατη. Σε ένα μπάσκετ που απαιτεί συνεχή προσαρμογή, η επιλογή του Χολ δείχνει την πρόθεση του Μπαρτζώκα να αλλάξει την προσεχή σεζόν τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η ομάδα του στο «5», τουλάχιστον όταν ο πρώην παίκτης της Μπασκόνια είναι στο παρκέ.
Η προσθήκη του προσφέρει τη δυνατότητα για διαφορετικά σχήματα, με τον Αμερικανό να αποτελεί αυτό ακριβώς που έλειπε από τους Πειραιώτες τα τελευταία χρόνια, βάζοντας έτσι τέλος σε ένα δίδυμο ιδιαίτερα ικανών, αλλά τελείως αταίριαστων μεταξύ τους παικτών.
