Η διαχείριση του ρόλου του Τάιλερ Ντόρσεϊ στον φετινό Ολυμπιακό εξελίσσεται σε ένα από τα ζητήματα που καλείται να αντιμετωπίσει ο Γιώργος Μπαρτζώκας. Όχι επειδή ο ομογενής γκαρντ δεν μπορεί να προσφέρει αγωνιστικά, αλλά γιατί η εικόνα του δημιουργεί την εντύπωση ότι δυσκολεύεται να αποδεχθεί πως οι ισορροπίες έχουν αλλάξει.
Ο Ντόρσεϊ δείχνει ενοχλημένος από το γεγονός ότι δεν έχει πλέον τον περσινό ρόλο, ότι δεν βρίσκεται πάντοτε στην αρχική πεντάδα και, κυρίως, ότι δεν αποτελεί σταθερή επιλογή του προπονητή του για το κλείσιμο των αναμετρήσεων. Πρόκειται για μια εικόνα που δεν έχει περάσει απαρατήρητη, με τον Βαγγέλη Μάντζαρη να σχολιάζει ότι ο παίκτης μπήκε «στραβωμένος» στο παιχνίδι με την Εφές και έμοιαζε περισσότερο αδιάφορος παρά πεισμωμένος να αποδείξει την αξία του.
Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με βεβαιότητα τι σκέφτεται ο Ντόρσεϊ ή πόσο τον επηρεάζουν οι αποφάσεις του Μπαρτζώκα. Υπάρχει, ωστόσο, ένα παράδειγμα μέσα στα ίδια τα αποδυτήρια του Ολυμπιακού που αξίζει να εξετάσει. Και αυτό δεν είναι άλλο από τον Εβάν Φουρνιέ.
Όταν ο Φουρνιέ αποδέχθηκε έναν διαφορετικό ρόλο
Την προηγούμενη σεζόν, ο Γάλλος γκαρντ βρέθηκε αντιμέτωπος με μια σημαντική αλλαγή. Έχοντας ξεκινήσει ως βασικός, μετακινήθηκε σχετικά νωρίς στη δεύτερη πεντάδα, με τον Μπαρτζώκα να αναζητά διαφορετικές ισορροπίες στην περιφέρεια.
Για έναν παίκτη με τη διαδρομή του Φουρνιέ, μια τέτοια απόφαση θα μπορούσε εύκολα να αποτελέσει αιτία δυσαρέσκειας. Πρόκειται, άλλωστε, για έναν αθλητή με περισσότερα από 700 παιχνίδια κανονικής περιόδου στο NBA, πολυετή παρουσία ως βασικός στην κορυφαία λίγκα του κόσμου και σημαντικές διακρίσεις με την εθνική Γαλλίας.
Σε επίπεδο συνολικής καριέρας, αναγνωρισιμότητας και παραστάσεων, η σύγκριση με τον Ντόρσεϊ είναι ξεκάθαρα υπέρ του Φουρνιέ. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο ένας πρέπει να αντιμετωπίζεται διαφορετικά από τον άλλον, αλλά αναδεικνύει πόσο σημαντική ήταν η προσαρμογή που κλήθηκε να κάνει ο Γάλλος.
Κι όμως, δεν είδαμε τον Φουρνιέ να μετατρέπει τη συγκεκριμένη αλλαγή σε δημόσιο ζήτημα. Δεν επιχείρησε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως αδικημένο, ούτε έθεσε την προσωπική του θέση στην ιεραρχία πάνω από τις ανάγκες της ομάδας. Συνέχισε να αγωνίζεται, να προσφέρει και να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις του προπονητή του.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν απαραίτητα ευχαριστημένος με κάθε απόφαση. Σημαίνει ότι η όποια προσωπική δυσαρέσκεια δεν έγινε εμπόδιο στην αγωνιστική του συνεισφορά. Και η συνέχεια δικαίωσε αυτή τη στάση.
Ο Φουρνιέ εξελίχθηκε σε σημαντικό κομμάτι της λειτουργίας της δεύτερης πεντάδας και, όταν η σεζόν έφτασε στις καθοριστικές αναμετρήσεις, ήταν εκεί για να βοηθήσει τον Ολυμπιακό να πετύχει τον μεγάλο του στόχο. Οι «ερυθρόλευκοι» κατέκτησαν τη EuroLeague, ολοκληρώνοντας μια προσπάθεια που δεν είχε στεφθεί με επιτυχία τις τέσσερις προηγούμενες χρονιές, παρότι είχαν παρουσιάσει από πολύ καλές μέχρι εντυπωσιακές ομάδες.
Η συμβολή του Φουρνιέ σε αυτή την πορεία δεν μετριέται μόνο με πόντους ή λεπτά συμμετοχής. Μετριέται και με την προθυμία του να υπηρετήσει έναν ρόλο διαφορετικό από εκείνον που θα μπορούσε να θεωρεί ότι δικαιούται.
Ο Ντόρσεϊ δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι αξίζει να παίζει
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: ο Τάιλερ Ντόρσεϊ δεν είναι ένας παίκτης που πρέπει να αποδείξει από την αρχή την αξία του. Διαθέτει εξαιρετικό επιθετικό ταλέντο, μπορεί να αλλάξει τη ροή ενός αγώνα με διαδοχικά εύστοχα σουτ και έχει δείξει ότι μπορεί να αποτελέσει σημαντικό όπλο για τον Ολυμπιακό.
Ούτε είναι παράλογο να θέλει να ξεκινά βασικός ή να βρίσκεται στο παρκέ όταν κρίνονται οι αναμετρήσεις. Κάθε αθλητής επιθυμεί να έχει σημαντικό ρόλο, ιδιαίτερα όταν αισθάνεται ότι μπορεί να βοηθήσει την ομάδα του. Το ζήτημα, όμως, είναι ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζεται τις αποφάσεις που δεν τον ικανοποιούν.
Ο Μπαρτζώκας δεν μπορεί να επιλέγει την πεντάδα του με βάση το ποιος θα δυσαρεστηθεί περισσότερο αν μείνει στον πάγκο. Οφείλει να επιλέγει τους παίκτες που θεωρεί καταλληλότερους για τις ανάγκες κάθε αναμέτρησης.
Κάποιες βραδιές αυτός μπορεί να είναι ο Ντόρσεϊ. Κάποιες άλλες μπορεί να είναι ο Φουρνιέ, ο Μοντέρο ή κάποιος άλλος περιφερειακός. Το ίδιο ισχύει και για τις τελευταίες κατοχές των αγώνων.
Η παρουσία στο παρκέ στα τελευταία λεπτά δεν αποτελεί προσωπική επιβράβευση ούτε αναγνώριση της αξίας ενός παίκτη. Είναι αγωνιστική απόφαση, η οποία εξαρτάται από τον αντίπαλο, τη μορφή του παιχνιδιού και τις ανάγκες της ομάδας. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία της σύγκρισης με τον Φουρνιέ.
Ο Γάλλος δεν έπαψε να είναι ο Φουρνιέ επειδή μετακινήθηκε στη δεύτερη πεντάδα. Ούτε μειώθηκε η καριέρα του επειδή κάποιος άλλος ξεκινούσε στη θέση του. Αντίστοιχα, ο Ντόρσεϊ δεν γίνεται λιγότερο σημαντικός επειδή δεν ολοκληρώνει κάθε παιχνίδι.
Το συμβόλαιο και η επόμενη σεζόν είναι άλλη συζήτηση
Υπάρχει και μια ακόμη παράμετρος που δεν πρέπει να μπερδεύεται με το αγωνιστικό κομμάτι. Ο Ντόρσεϊ έχει συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό και αποτελεί μέλος της ομάδας. Το αν θα συνεχίσει να φορά την ερυθρόλευκη φανέλα την επόμενη σεζόν είναι ένα διαφορετικό ζήτημα, το οποίο θα απασχολήσει τις δύο πλευρές όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.
Δεν έχει, όμως, καμία σχέση με τις υποχρεώσεις του σήμερα.
Ακόμη κι αν ο παίκτης θεωρεί ότι δεν αξιοποιείται όπως θα ήθελε, ακόμη κι αν πιστεύει ότι αξίζει περισσότερα λεπτά ή μεγαλύτερη συμμετοχή στις κρίσιμες αποφάσεις, η απάντηση δεν μπορεί να βρίσκεται στην απογοήτευση που μεταφέρεται στο παρκέ. Βρίσκεται στην απόδοση, στην προσπάθεια και στη συνέπεια.
Ο ίδιος έχει μιλήσει για την ανάγκη να συγκεντρώνεται στο μπάσκετ. Αυτή είναι και η κατεύθυνση που έχει μεγαλύτερη σημασία τώρα. Να αφήσει στην άκρη όσα δεν μπορεί να ελέγξει και να επικεντρωθεί σε εκείνα που εξαρτώνται από τον ίδιο.
Στην άμυνα που θα παίξει, στις αποφάσεις που θα πάρει, στην ενέργεια που θα βγάλει και στον τρόπο με τον οποίο θα βοηθήσει τους συμπαίκτες του, ανεξάρτητα από το αν αγωνιστεί 15, 20 ή 30 λεπτά.
Το μάθημα που βρίσκεται δίπλα του
Η περίπτωση του Φουρνιέ είναι ιδιαίτερα διδακτική ακριβώς επειδή δεν αφορά έναν παίκτη που συμβιβάστηκε με έναν περιορισμένο ρόλο επειδή δεν μπορούσε να διεκδικήσει κάτι περισσότερο. Αφορά έναν αθλητή με τεράστιες παραστάσεις, ο οποίος είχε κάθε λόγο να θεωρεί ότι αξίζει πρωταγωνιστική θέση, αλλά αποδέχθηκε ότι η επιτυχία μιας ομάδας δεν εξαρτάται από το πόσοι παίκτες αισθάνονται πρωταγωνιστές. Εξαρτάται από το πόσοι είναι διατεθειμένοι να κάνουν όσα χρειάζονται για να κερδίσει.
Αυτό είναι και το σημαντικότερο μάθημα για τον Ντόρσεϊ. Δεν χρειάζεται να γίνει Φουρνιέ. Δεν χρειάζεται να αποκτήσει τον ίδιο τρόπο παιχνιδιού, ούτε να αποδεχθεί αδιαμαρτύρητα κάθε απόφαση χωρίς να διεκδικεί περισσότερα.
Χρειάζεται, όμως, να κατανοήσει ότι η διεκδίκηση ενός μεγαλύτερου ρόλου δεν περνά μέσα από τη δυσαρέσκεια, αλλά μέσα από την αγωνιστική παρουσία.
Ο Ολυμπιακός έχει αρκετή ποιότητα στην περιφέρεια ώστε να μη χρειάζεται να εξαρτάται από έναν παίκτη. Και ο Ντόρσεϊ έχει αρκετή ποιότητα ώστε να μπορεί να γίνει καθοριστικός ακόμη κι όταν δεν ξεκινά βασικός ή δεν ολοκληρώνει μια αναμέτρηση.
Ο Φουρνιέ το απέδειξε την προηγούμενη σεζόν, βάζοντας τις ανάγκες της ομάδας πάνω από την προσωπική του θέση στην ιεραρχία. Ίσως, λοιπόν, ο Ντόρσεϊ να μην χρειάζεται να κοιτάξει πολύ μακριά για να βρει το παράδειγμα που θα τον βοηθήσει.
