Ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα που θεωρητικά είχε ο Ολυμπιακός μπαίνοντας στη νέα σεζόν ήταν η πληρότητα και η ποιότητά του στη frontline. Λίγες εβδομάδες αργότερα, όμως, οι «ερυθρόλευκοι» έφτασαν στο παιχνίδι με τη Βίρτους Μπολόνια να αγωνιστούν για το μεγαλύτερο διάστημα χωρίς πραγματικό 5άρι, σε μια συνθήκη που επηρέασε άμεσα την εικόνα τους και κυρίως τη μάχη των ριμπάουντ.
Ο Εμπάι Εντιάι ήταν εξαιρετικός και αποτέλεσε έναν από τους βασικούς λόγους που ο Ολυμπιακός έφτασε μέχρι το τελευταίο σουτ διεκδικώντας τη νίκη. Σε μόλις 20 λεπτά πέτυχε 23 πόντους με 10/11 δίποντα και 3/3 βολές, μάζεψε 7 ριμπάουντ, από τα οποία τα 4 επιθετικά, και ολοκλήρωσε την αναμέτρηση με 29 PIR.
Το ζήτημα είναι ότι ο Εντιάι δεν είναι 5άρι. Είναι ένας αθλητικός πάουερ φόργουορντ, ο οποίος μπορεί υπό προϋποθέσεις να καλύψει λεπτά στο «5» και το έκανε εξαιρετικά επιθετικά στην Μπολόνια, όμως δεν μπορεί να μετατραπεί ξαφνικά σε κλασικό σέντερ απέναντι σε κορμιά που έχουν μάθει να ζουν μέσα στη ρακέτα. Αυτό αποτυπώθηκε με τον πιο έντονο τρόπο στα ριμπάουντ. Η Βίρτους πήρε 20 επιθετικά ριμπάουντ, αριθμός τεράστιος για παιχνίδι αυτού του επιπέδου, αποκτώντας συνεχώς δεύτερες κατοχές που τελικά στοίχισαν πολύ στον Ολυμπιακό.
Φυσικά, υπάρχει η απουσία του Νίκολα Μιλουτίνοφ. Ο Σέρβος αντιμετωπίζει πρόβλημα τραυματισμού και η απουσία του αλλάζει από μόνη της τις ισορροπίες, αφού πρόκειται για τον βασικό σέντερ της ομάδας και έναν παίκτη που μπορεί να ελέγξει το αμυντικό ριμπάουντ. Υπάρχει όμως και μία παράμετρος που δεν πρέπει να αγνοείται. Την περασμένη σεζόν ο Μιλουτίνοφ κατάφερε για πρώτη φορά μετά από χρόνια να βγάλει ολόκληρη τη χρονιά χωρίς ουσιαστικό πρόβλημα τραυματισμού. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να θεωρείται δεδομένο πως θα αντιμετωπίζει συνεχώς προβλήματα, αλλά ούτε ότι ο σχεδιασμός μπορεί να βασίζεται στην υπόθεση πως θα είναι διαθέσιμος σε κάθε παιχνίδι.
Από εκεί και πέρα, ο Ντόντα Χολ δεν αποκτήθηκε πέρσι για να σηκώσει τον ρόλο του βασικού σέντερ μιας ομάδας που διεκδικεί όλους τους τίτλους. Στην καριέρα του δεν έχει υπάρξει βασικό 5άρι ή παίκτης με αντίστοιχο ρόλο σε ομάδα με τέτοιους στόχους και, άλλωστε, στον αρχικό σχεδιασμό του Ολυμπιακού προοριζόταν για τρίτος στη συγκεκριμένη θέση. Στην Μπολόνια έμεινε 11:31 στο παρκέ, έχοντας 2 πόντους και 2 ριμπάουντ.
Κάπως έτσι, το μεγαλύτερο ερωτηματικό αυτή τη στιγμή δεν αφορά ούτε τον Μιλουτίνοφ ούτε τον Χολ. Αφορά τον Τάιρικ Τζόουνς, γιατί αυτός είναι ο παίκτης που αποκτήθηκε για να αποτελέσει ουσιαστικό κομμάτι της frontline και να δώσει στον Γιώργο Μπαρτζώκα την αθλητικότητα, την ένταση και τη δύναμη που χρειάζεται πίσω από τον Σέρβο.
Στην Μπολόνια, όμως, ο Τζόουνς ουσιαστικά έβγαλε μόνος του τον εαυτό του από το παιχνίδι. Μπήκε έχοντας ήδη φορτωθεί γρήγορα με φάουλ, έκανε ακόμη δύο σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και δέχθηκε τεχνική ποινή για διαμαρτυρία, με αποτέλεσμα να αποβληθεί. Ο τελικός απολογισμός του ήταν μόλις 3 λεπτά και 22 δευτερόλεπτα, 2 πόντοι, κανένα ριμπάουντ, 2 λάθη, 4 φάουλ και -4 στο PIR.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο θέμα για τον Ολυμπιακό. Ο Τζόουνς μέχρι στιγμής δεν δείχνει να έχει βρει τον τρόπο να λειτουργήσει μέσα στο περιβάλλον της ομάδας. Το ζήτημα μοιάζει λιγότερο αγωνιστικό ως προς τις δυνατότητές του και περισσότερο να αφορά την προσαρμογή, τη διαχείριση των συναισθημάτων του και συνολικά τη λειτουργία του μέσα στο σύνολο. Είναι ακόμη πολύ νωρίς στη σεζόν για οριστικά συμπεράσματα, όμως ο Ολυμπιακός χρειάζεται έναν Τζόουνς που θα μπορεί να παραμένει στο παρκέ και να αξιοποιεί τα χαρακτηριστικά για τα οποία αποκτήθηκε.
Διότι η εικόνα της Μπολόνια δημιούργησε μια παράδοξη κατάσταση. Μια ομάδα που ξεκίνησε τη σεζόν θεωρώντας τη frontline ένα από τα ισχυρότερα κομμάτια του ρόστερ της, βρέθηκε σε ένα κλειστό παιχνίδι EuroLeague να παίζει επί της ουσίας χωρίς κανονικό 5άρι. Ο Εντιάι έκανε ένα εκπληκτικό παιχνίδι και έδωσε πολύ περισσότερα από όσα μπορούσε να απαιτήσει κανείς από εκείνον, αλλά το γεγονός ότι χρειάστηκε να καλύψει μια θέση που δεν είναι η φυσική του δείχνει ακριβώς το πρόβλημα.
Και τα 20 επιθετικά ριμπάουντ της Βίρτους ήταν η πιο καθαρή υπενθύμιση ότι, όσο καλά και αν λειτουργήσει ένα σχήμα ανάγκης, υπάρχουν πράγματα που δύσκολα κρύβονται όταν απέναντι υπάρχει πραγματικό μέγεθος στη ρακέτα.
