Δύο παιχνίδια προφανώς δεν αρκούν για να δημιουργήσουν έναν κανόνα, υπάρχει όμως ήδη μία ενδιαφέρουσα διαφοροποίηση στη διαχείριση του Τάιλερ Ντόρσεϊ από τον Γιώργο Μπαρτζώκα.
Ο διεθνής γκαρντ εξακολουθεί να έχει σημαντικό επιθετικό ρόλο και να αποτελεί έναν από τους παίκτες που μπορούν να αλλάξουν ένα παιχνίδι μέσα σε λίγα λεπτά, όμως στις δύο πρώτες αναμετρήσεις της EuroLeague δεν βρισκόταν στην πεντάδα που ολοκλήρωσε τον αγώνα.
Στη Βιτόρια απέναντι στην Μπασκόνια αυτό δεν είχε ιδιαίτερη σημασία και δύσκολα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως κριτήριο. Ο Ολυμπιακός είχε αποκτήσει πολύ μεγάλη διαφορά και η αναμέτρηση είχε ουσιαστικά κριθεί αρκετά πριν από το τελευταίο λεπτό, επομένως η παρουσία των Κόρι Τζόσεφ, Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ, Τάισον Γουόρντ, Κώστα Παπανικολάου και Νίκολα Μιλουτίνοφ στο φινάλε δεν μας λέει πολλά για τις πραγματικές προθέσεις του Μπαρτζώκα όταν ένα παιχνίδι βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού.
Στο Κάουνας, όμως, τα δεδομένα ήταν εντελώς διαφορετικά, καθώς το παιχνίδι με τη Ζαλγκίρις πήγε πόντο-πόντο και κρίθηκε στις τελευταίες κατοχές. Εκεί ο προπονητής του Ολυμπιακού χρειάστηκε να επιλέξει την πεντάδα που θεωρούσε καταλληλότερη για να πάρει τη νίκη και ο Ντόρσεϊ δεν βρισκόταν σε αυτή. Οι «ερυθρόλευκοι» έκλεισαν ουσιαστικά το παιχνίδι με τους Γιαν Μοντέρο, Εμπάι Εντιάι, Τάισον Γουόρντ, Εβάν Φουρνιέ και Σάσα Βεζένκοβ, ενώ στις τελευταίες άμυνες έγινε η χαρακτηριστική «αλλαγή χάντμπολ», με τον Ντόντα Χολ να περνά στη θέση του Βεζένκοβ ώστε να προστεθεί ακόμη περισσότερο μέγεθος.
Αυτό έχει ενδιαφέρον κυρίως επειδή πέρσι ο Ντόρσεϊ είχε έναν πολύ διαφορετικό ρόλο. Για το μεγαλύτερο μέρος της regular season ήταν ένας από τους δύο κορυφαίους επιθετικούς παίκτες του Ολυμπιακού και η παρουσία του στα κρίσιμα σημεία των αγώνων ήταν πολύ περισσότερο αναμενόμενη. Υπήρχε, ωστόσο, ένα χαρακτηριστικό στην απόδοσή του που είχε παρατηρηθεί αρκετές φορές μέσα στη χρονιά.
Ο Ντόρσεϊ ήταν κατά κανόνα πολύ πιο αποτελεσματικός στα ξεκινήματα των αγώνων και ιδιαίτερα στην πρώτη περίοδο, όταν μπορούσε να βρει γρήγορα ρυθμό, να σκοράρει μαζεμένους πόντους και να αναγκάσει την αντίπαλη άμυνα να προσαρμοστεί επάνω του. Όσο όμως προχωρούσε το παιχνίδι, η επιρροή του αρκετές φορές μειωνόταν και η παραγωγικότητά του δεν παρέμενε στα ίδια επίπεδα.
Ακριβώς αυτό το χαρακτηριστικό μπορεί πλέον ο Μπαρτζώκας να διαχειριστεί διαφορετικά, επειδή το φετινό ρόστερ τού δίνει περισσότερες εναλλακτικές. Ο Ντόρσεϊ μπορεί να χρησιμοποιείται ως ένας επιθετικός «επιταχυντής» στο ξεκίνημα, να παίρνει προσπάθειες όταν είναι φρέσκος και να εκμεταλλεύεται το διάστημα στο οποίο παραδοσιακά παρουσιάζεται πιο αποτελεσματικός, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει υποχρεωτικά να βρίσκεται στο παρκέ και στις τελευταίες πέντε κατοχές.
Η άφιξη του Μοντέρο είναι ίσως το σημαντικότερο κομμάτι αυτής της εξίσωσης. Ο νεαρός γκαρντ μπορεί να κρατήσει την μπάλα στα χέρια του, να δημιουργήσει μετά από ντρίμπλα, να φτάσει μέχρι το καλάθι και ταυτόχρονα να δημιουργήσει για τους υπόλοιπους, κάτι που φάνηκε ξεκάθαρα στο Κάουνας. Δίπλα του ο Μπαρτζώκας μπορεί να έχει τον Φουρνιέ ως δεύτερο χειριστή και παίκτη που μπορεί να εκτελέσει στις μεγάλες κατοχές, τον Βεζένκοβ ως την πιο σταθερή επιθετική αναφορά και ταυτόχρονα δύο παίκτες όπως ο Γουόρντ και ο Εντιάι, οι οποίοι προσθέτουν μέγεθος, αθλητικότητα και πολύ μεγαλύτερη αμυντική ευελιξία.
Εδώ βρίσκεται και η σημαντικότερη διαφορά σε σχέση με την προηγούμενη σεζόν. Ο Μπαρτζώκας δεν χρειάζεται πλέον να αντιμετωπίζει τον starter και τον closer ως τον ίδιο παίκτη. Ο Ντόρσεϊ μπορεί να ξεκινά ένα παιχνίδι, να είναι μία από τις βασικές επιθετικές επιλογές και ακόμη και να αποτελεί τον πρώτο σκόρερ της ομάδας, χωρίς να θεωρείται αυτονόητο ότι θα επιστρέψει στο παρκέ για να παίξει ολόκληρο το τελευταίο πεντάλεπτο.
Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχει χάσει την εμπιστοσύνη του προπονητή του ή ότι ο ρόλος του υποβαθμίζεται. Το αντίθετο μπορεί να συμβαίνει, καθώς ο Ολυμπιακός έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει περισσότερο τον Ντόρσεϊ στα χρονικά σημεία στα οποία μπορεί να προκαλέσει τη μεγαλύτερη ζημιά, χωρίς να απαιτεί από εκείνον να αποτελεί ταυτόχρονα και την καλύτερη επιλογή για κάθε διαφορετική κατάσταση που θα εμφανιστεί στο τέλος ενός αγώνα.
Το Κάουνας ήταν ένα καλό παράδειγμα αυτής της νέας πραγματικότητας. Ο Μοντέρο μπορούσε να αναλάβει τον βασικό χειρισμό, ο Φουρνιέ να πάρει αποφάσεις και μεγάλα σουτ, ο Βεζένκοβ να αποτελέσει σταθερό σημείο αναφοράς, ενώ Γουόρντ και Εντιάι έδιναν στον Ολυμπιακό κορμιά και δυνατότητα να αντιμετωπίσει περισσότερες καταστάσεις στην άμυνα. Όταν μάλιστα απέμενε μόνο μία αμυντική κατοχή, ο Μπαρτζώκας άλλαξε ξανά τα δεδομένα, βάζοντας τον Χολ αντί του Βεζένκοβ και προσαρμόζοντας την πεντάδα αποκλειστικά σε αυτό που απαιτούσε η συγκεκριμένη φάση.
Κάπως έτσι μπορεί να εξηγηθεί και η απουσία του Ντόρσεϊ από το φινάλε. Δεν είναι απαραίτητα θέμα του ποιος είναι «καλύτερος» ή ποιος έχει μεγαλύτερο επιθετικό ταλέντο, αλλά του ποιοι πέντε παίκτες συνδυάζουν καλύτερα τα χαρακτηριστικά που χρειάζεται ο Ολυμπιακός στις τελευταίες κατοχές ενός συγκεκριμένου παιχνιδιού. Το φετινό ρόστερ προσφέρει στον Μπαρτζώκα πολύ περισσότερους συνδυασμούς και του επιτρέπει να αντιμετωπίζει το τελευταίο πεντάλεπτο σχεδόν ως ένα διαφορετικό παιχνίδι μέσα στο ίδιο το παιχνίδι.
Είναι ακόμη πολύ νωρίς για να θεωρηθεί δεδομένο ότι αυτό θα συμβαίνει όλη τη σεζόν. Αν ο Ντόρσεϊ βρίσκεται σε μία βραδιά στην οποία σκοράρει ασταμάτητα, δύσκολα θα υπάρχει λόγος να μην τελειώσει το παιχνίδι. Αν όμως το μοτίβο του Κάουνας επαναληφθεί στα επόμενα κλειστά ματς, τότε θα έχουμε μπροστά μας μία ουσιαστική αλλαγή στη φετινή φιλοσοφία του Ολυμπιακού.
Ο Ντόρσεϊ μπορεί να παραμένει ένας από τους σημαντικότερους επιθετικούς παίκτες της ομάδας, αλλά η θέση στην πεντάδα που κλείνει τα παιχνίδια δεν είναι πλέον αυτονόητη ούτε απαραίτητα συνδεδεμένη με το ποιος τα ξεκινά.
