Η απόκτηση του Ίζακ Μπόνγκα από τον Παναθηναϊκό μπορεί να δημιούργησε σε αρκετούς την ίδια απορία. Γιατί να επενδύσεις σε έναν παίκτη που δεν θα σου βάζει 20 πόντους κάθε βράδυ και που δύσκολα θα είναι εκείνος που θα πάρει συστηματικά την επίθεση μιας ομάδας EuroLeague στις πλάτες του;
Η απορία γίνεται ακόμη πιο λογική αν η σύγκριση γίνει με τον Τζέντι Όσμαν. Επιθετικά, ο Τούρκος φόργουορντ μπορεί να θεωρηθεί ένα από τα κορυφαία 3άρια της Ευρώπης. Μπορεί να δημιουργήσει το δικό του σουτ, να τρέξει στο ανοιχτό γήπεδο, να σκοράρει με διαφορετικούς τρόπους και να αλλάξει μόνος του τον ρυθμό ενός αγώνα. Ο Μπόνγκα δεν αποκτήθηκε για να κάνει όλα αυτά.
Για να παίξει μια ομάδα πραγματικά καλό μπάσκετ χρειάζεται ρόλους. Όχι δώδεκα παίκτες που θέλουν την μπάλα στα χέρια, ούτε δώδεκα superstars που πρέπει να πάρουν δεκαπέντε σουτ για να αισθανθούν σημαντικοί. Χρειάζεται τον δημιουργό, τον σκόρερ, τον αμυντικό γκαρντ, τον ψηλό που θα παίξει με πλάτη, εκείνον που θα ανοίξει το γήπεδο και φυσικά παίκτες που θα κάνουν όλες εκείνες τις δουλειές που δεν καταλήγουν απαραίτητα στο box score.
Ο Μπόνγκα είναι ακριβώς αυτό. Ένας ρολίστας πολυτελείας. Με το μέγεθος και την αθλητικότητά του μπορεί να μαρκάρει πολλές διαφορετικές θέσεις, να αλλάξει πάνω στα σκριν, να δώσει ριμπάουντ, να τρέξει το γήπεδο και κυρίως να προσφέρει χωρίς να χρειάζεται να απαιτήσει κατοχές από τους υπόλοιπους. Σε μια ομάδα που διαθέτει ήδη αρκετή επιθετική ποιότητα, αυτό μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο σημαντικό από έναν ακόμη παίκτη που χρειάζεται την μπάλα.
Οι παίκτες που καταλαβαίνεις πόσο σημαντικοί είναι όταν λείψουν
Κάτι αντίστοιχο συνέβη με τον Τζέριαν Γκραντ στον Παναθηναϊκό του 2024. Προφανώς δεν είχε το επιθετικό ταλέντο του Κέντρικ Ναν. Δεν χρειαζόταν όμως να το έχει. Ο ρόλος του ήταν διαφορετικός και η προσφορά του υπεραπαραίτητη, επειδή έδινε στην ομάδα πράγματα που οι υπόλοιποι σταρ της δεν μπορούσαν να προσφέρουν στον ίδιο βαθμό.
Το ίδιο ισχύει και για δύο χαρακτηριστικές περιπτώσεις του Ολυμπιακού των προηγούμενων ετών. Ο Τόμας Γουόκαπ δεν χρειαζόταν να είναι ο πρώτος σκόρερ για να επηρεάζει ένα παιχνίδι. Ο Μουσταφά Φαλ δεν χρειαζόταν να τελειώνει κάθε βράδυ με 20 πόντους για να αποτελεί κομβικό κομμάτι της λειτουργίας της ομάδας. Άμυνα, δημιουργία, μέγεθος, σωστές αποστάσεις, σκριν, κυκλοφορία της μπάλας και εκτέλεση ενός συγκεκριμένου ρόλου είχαν τεράστια αξία για ένα σύνολο που έφτασε σε πέντε διαδοχικά Final Four.
Το να χτίσεις σωστά μια ομάδα δεν σου εγγυάται ότι θα κατακτήσεις την EuroLeague. Σε μια διοργάνωση όπου ο πρωταθλητής κρίνεται τελικά σε έναν ημιτελικό και έναν τελικό των 40 λεπτών, η τύχη, η κατάσταση της συγκεκριμένης βραδιάς, ένα μεγάλο σουτ ή ακόμη και μία κατοχή μπορούν να καθορίσουν τα πάντα. Ο καλύτερος δεν κερδίζει υποχρεωτικά κάθε φορά. Αυτό που μπορείς να ελέγξεις είναι το αν η ομάδα σου έχει λογική, ισορροπία και συμπληρωματικότητα.
Ο Μπόνγκα λοιπόν δεν χρειάζεται να γίνει Όσμαν. Ούτε αποκτήθηκε για να γίνει Όσμαν. Αν ο Παναθηναϊκός πάρει από εκείνον όσα πραγματικά μπορεί να προσφέρει, τότε θα έχει έναν παίκτη που θα κάνει ευκολότερη τη ζωή των σταρ του και θα καλύπτει τις αδυναμίες τους.
Και πολλές φορές οι ομάδες που λειτουργούν καλύτερα δεν είναι εκείνες που έχουν τους περισσότερους παίκτες των 20+ πόντων. Είναι εκείνες που, όταν χρειάζονται κάτι συγκεκριμένο μέσα στο παρκέ, έχουν τον σωστό παίκτη για να το κάνει.
