Πολύς λόγος γίνεται μετά το φινάλε του Παναθηναϊκός – ΠΑΟΚ για το Super Cup και το μεγάλο σουτ του Τζέντι Όσμαν, με τη συζήτηση να επιστρέφει αναπόφευκτα στην αποχώρησή του από τους «πράσινους» και στην επιλογή του Ίζακ Μπόνγκα για τη νέα σεζόν.
Μόνο που ένα εύστοχο τρίποντο στα τέλη Σεπτεμβρίου, όσο σημαντικό κι αν ήταν για την έκβαση ενός αγώνα, δεν μπορεί να απαντήσει σε ένα ερώτημα που αφορά τον συνολικό σχεδιασμό μιας ολόκληρης σεζόν.
Καταρχάς, υπάρχει μία βασική λεπτομέρεια που συχνά χάνεται από τη συζήτηση. Ο Παναθηναϊκός δεν αποφάσισε απλώς ότι δεν θέλει τον Όσμαν και ότι προτιμά στη θέση του τον Μπόνγκα. Ο Τούρκος φόργουορντ κατάλαβε ότι στο νέο οικοδόμημα δεν θα είχε τον ρόλο που επιθυμούσε και, όταν προέκυψε η πρόταση του ΠΑΟΚ, ζήτησε να αποχωρήσει. Πρόκειται επομένως για δύο διαφορετικές περιπτώσεις και όχι για μία απλή απόφαση του τύπου «Όσμαν ή Μπόνγκα».
Από εκεί και πέρα, πρέπει να εξεταστεί τι ακριβώς χτίζει ο Παναθηναϊκός. Στο ρόστερ υπάρχουν ήδη ο Κέντρικ Ναν και ο Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις, δύο παίκτες που φυσιολογικά θα πάρουν πολλές κατοχές και μεγάλο κομμάτι της επιθετικής ευθύνης. Παράλληλα, ήταν δεδομένο ότι μετά την αποχώρηση του Τι Τζέι Σορτς θα αποκτηθεί ένας πόιντ γκαρντ με μεγαλύτερη δυνατότητα στο σκοράρισμα, με την επιλογή να καταλήγει τελικά στον Σιλβέν Φρανσίσκο.
Σε μία ομάδα με τόσο επιθετικό ταλέντο, λοιπόν, δεν γίνεται κάθε κομμάτι του rotation να χρειάζεται την μπάλα στα χέρια του για να είναι αποτελεσματικό. Χρειάζονται και οι λεγόμενοι glue guys. Παίκτες που μπορούν να αμυνθούν, να καλύψουν διαφορετικές θέσεις, να πάρουν ριμπάουντ, να κάνουν τη σωστή περιστροφή, να κυνηγήσουν μία χαμένη κατοχή και γενικότερα να επηρεάσουν ένα παιχνίδι χωρίς να χρειάζονται 15 εκτελέσεις.
Ο Γκερσόν Γιαμπουσέλε μπορεί να προσφέρει τέτοια στοιχεία, το ίδιο και ο Μπράνκου Μπάντιο, ο Τζέριαν Γκραντ έχει ήδη αποδείξει πόσο πολύτιμος μπορεί να είναι σε έναν τέτοιο ρόλο και ο Μπόνγκα αποκτήθηκε ακριβώς επειδή διαθέτει χαρακτηριστικά που μπορούν να λειτουργήσουν συμπληρωματικά δίπλα στους μεγάλους πρωταγωνιστές.
Αν κάποιος ξεκινούσε σήμερα μία ομάδα από το μηδέν και έψαχνε έναν παίκτη που θα μπορούσε να του δίνει 20 ή 25 πόντους σε ένα βράδυ, η επιλογή του Όσμαν αντί του Μπόνγκα θα ήταν απολύτως προφανής. Είναι πολύ πιο δημιουργικός επιθετικά, μπορεί να πάρει πάνω του κατοχές και διαθέτει την προσωπικότητα για μεγάλα σουτ, όπως απέδειξε και απέναντι στον Παναθηναϊκό.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι είναι και χρησιμότερος για το συγκεκριμένο ρόστερ. Όταν δίπλα σου υπάρχουν παίκτες με τεράστιο usage και δεδομένη επιθετική πρωτοβουλία, η αξία ενός παίκτη που δεν απαιτεί κατοχές για να επηρεάσει το παιχνίδι μπορεί να γίνει ακόμη μεγαλύτερη. Και υπό αυτή την έννοια, ο Μπόνγκα μπορεί να «κουμπώσει» καλύτερα σε αυτό που προσπαθεί να δημιουργήσει ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς.
Το ποια επιλογή τελικά θα δικαιωθεί δεν πρόκειται να κριθεί από ένα buzzer beater τον Σεπτέμβριο, ούτε από μερικά καλά ή κακά παιχνίδια στην αρχή της χρονιάς. Η απάντηση θα δοθεί όταν ολοκληρωθεί η σεζόν και όταν τα παιχνίδια θα κρίνουν τους πραγματικά σημαντικούς τίτλους. Τότε θα μπορεί να αξιολογηθεί αν ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν περισσότερο έναν ακόμη πρωταγωνιστή ή έναν παίκτη που θα έκανε ευκολότερη τη ζωή των πρωταγωνιστών που ήδη είχε.
