Μόλις ένα παιχνίδι χρειάστηκε ο Τι Τζέι Σορτς με τη φανέλα της Βαλένθια για να επαναφέρει μία συζήτηση που είχε ανοίξει πολλές φορές κατά τη διάρκεια της περσινής σεζόν στον Παναθηναϊκό. Όχι για το αν είναι αρκετά καλός για το κορυφαίο επίπεδο, αλλά για το αν χρησιμοποιήθηκε ποτέ στην Αθήνα με τρόπο που να αναδεικνύει πραγματικά όσα μπορεί να κάνει.
Στην πρεμιέρα της φετινής EuroLeague απέναντι στην Μπεσίκτας, ο 28χρονος γκαρντ ήταν εντυπωσιακός. Σε μόλις 23:33 είχε 26 πόντους με 9/17 δίποντα, 2/3 τρίποντα και 2/2 βολές, μαζί με 2 ασίστ, 1 κλέψιμο και PIR 20. Η Βαλένθια επικράτησε με 96-94 και ο Σορτς ήταν ο πρώτος σκόρερ της αναμέτρησης.
Το ενδιαφέρον, όμως, βρίσκεται στη σύγκριση με τις δύο προηγούμενες σεζόν. Γιατί οι αριθμοί δημιουργούν μία εικόνα που δύσκολα αγνοείται.
Τη σεζόν 2024-25 στην Παρί, ο Σορτς ήταν ένας από τους κορυφαίους γκαρντ ολόκληρης της EuroLeague. Σε 37 παιχνίδια είχε 19,0 πόντους και 7,3 ασίστ κατά μέσο όρο, παίζοντας περίπου 27 λεπτά. Σούταρε μάλιστα με 52% από το δίποντο και 41,5% από το τρίποντο.
Τα advanced stats της συγκεκριμένης σεζόν είναι ακόμη πιο αποκαλυπτικά. Ανά 100 κατοχές είχε 38,2 πόντους και 14,7 ασίστ, με 56,9% true shooting, AST% στο 53% και usage 32,9%. Το offensive rating του ήταν 116,3, το net rating +7,5 και το on/off ένα εντυπωσιακό +17.
Έναν χρόνο αργότερα στον Παναθηναϊκό η εικόνα άλλαξε δραματικά. Στη EuroLeague έπεσε στους 8,1 πόντους και 2,9 ασίστ ανά αγώνα, με τον χρόνο του να περιορίζεται περίπου στα 16 λεπτά. Το τρίποντό του, μάλιστα, κατρακύλησε στο 29,2%.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η μεταβολή του ρόλου του. Από usage 32,9% στην Παρί βρέθηκε στο 25,7%, από 14,7 ασίστ ανά 100 κατοχές στις 9,7 και από AST% 53% στο 31,2%. Το +17 του on/off μετατράπηκε σε -3, ενώ το net rating από +7,5 έπεσε στο -2,4.
Αυτό δεν σημαίνει ότι για κάθε πτώση ευθύνεται αποκλειστικά ο Εργκίν Αταμάν. Ο Σορτς βρέθηκε σε μία ομάδα με διαφορετικές απαιτήσεις, πολύ μεγαλύτερο ανταγωνισμό για την μπάλα και τον Κέντρικ Ναν σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Παράλληλα, ο ίδιος σούταρε χειρότερα και δεν κατάφερε να προσαρμοστεί αποτελεσματικά στον περιορισμένο ρόλο που είχε.
Εκεί ακριβώς, όμως, βρίσκεται και το βασικό ερώτημα για την περσινή διαχείρισή του. Ο Σορτς δεν είναι ένας παίκτης που προσθέτεις απλώς στο rotation και περιμένεις να αποδώσει με δέκα κατοχές λιγότερες και χωρίς την μπάλα στα χέρια. Η μεγάλη του δύναμη βρίσκεται στην πίεση που δημιουργεί όταν οργανώνει συνεχώς το pick and roll, αλλάζει ταχύτητα, επιτίθεται στα κενά και υποχρεώνει την άμυνα να προσαρμόζεται πάνω του.
Στην Παρί ολόκληρο το περιβάλλον του επέτρεπε να κάνει ακριβώς αυτό. Στον Παναθηναϊκό του Αταμάν ζητήθηκε ουσιαστικά να προσαρμοστεί εκείνος στο υπάρχον μοντέλο, αντί να προσαρμοστεί ένα μέρος του μοντέλου στα δικά του χαρακτηριστικά. Το αποτέλεσμα ήταν ένας παίκτης που προερχόταν από μία εκπληκτική σεζόν να χάσει σταδιακά χρόνο, κατοχές και επιρροή.
Η πρεμιέρα του με τη Βαλένθια αποδεικνύει από μόνη της ότι η περσινή διαχείριση ήταν λανθασμένη. Και δείχνει πόσο διαφορετικός μπορεί να είναι ο Σορτς όταν του δίνεται ξανά η δυνατότητα να είναι ο Σορτς που γνωρίσαμε στην Παρί. Οι 26 πόντοι σε λιγότερα από 24 λεπτά απέναντι στην Μπεσίκτας ήταν μία πολύ ηχηρή υπενθύμιση.
Αν η συνέχεια κινηθεί στην ίδια κατεύθυνση, η περσινή σεζόν του στον Παναθηναϊκό θα μοιάζει όλο και περισσότερο όχι με απόδειξη ότι ο Σορτς δεν μπορούσε να ανταποκριθεί, αλλά με μία μεγάλη χαμένη ευκαιρία για τον Αταμάν.
