Η περίπτωση του Τζάστιν Άντερσον έχει μπει στο προσκήνιο για τον Ολυμπιακό, τόσο ως πιθανή λύση για την ενίσχυση των φόργουορντ όσο και στο πλαίσιο της φημολογίας που τον συνδέει με πιθανή ανταλλαγή για τον Τόμας Γουόκαπ. Το ερώτημα, όμως, είναι αν μπορεί πράγματι να καλύψει το κενό που άφησε ο Άλεκ Πίτερς.
Οι αριθμοί του δείχνουν έναν παίκτη πολύ διαφορετικού προφίλ από τον Πίτερς. Ο Άντερσον δεν είναι κλασικό «4» με μόνιμη παρουσία στη weak side και συνεχή απειλή μέσα από pick-and-pop καταστάσεις. Είναι περισσότερο σμολ φόργουορντ, με δυνατό κορμί, αθλητικότητα και δυνατότητα να παίξει προς τα πάνω σε χαμηλά σχήματα. Σε αυτό μοιάζει περισσότερο με τον Τάισον Γουόρντ παρά με τον Πίτερς.
Αυτό φαίνεται και από τον τρόπο με τον οποίο παράγει το παιχνίδι του. Σε επίπεδο 100 κατοχών είχε 14,2 πόντους, με εξαιρετικό 62,7% true shooting και 58,8% effective field goal percentage. Το 40,8% στα τρίποντα είναι ασφαλώς το στοιχείο που ξεχωρίζει, ειδικά για έναν παίκτη με χαμηλό usage, μόλις 11,2%. Δεν χρειάζεται δηλαδή πολλές κατοχές για να είναι αποδοτικός, κάτι που ταιριάζει σε μία ομάδα όπως ο Ολυμπιακός, όπου το μεγαλύτερο βάρος της δημιουργίας θα βρίσκεται σε άλλους.
Παράλληλα, το 54,9% στα δίποντα και το 87,6% στις βολές δείχνουν ότι δεν πρόκειται για μονοδιάστατο spot-up σουτέρ. Μπορεί να τελειώσει φάσεις κοντά στο καλάθι, να παίξει μέσα από cuts και να αξιοποιήσει το mismatch όταν βρίσκεται απέναντι σε χαμηλότερο αντίπαλο.
Τι προσφέρει αμυντικά
Στο κομμάτι της άμυνας, ο Άντερσον έχει στοιχεία που μπορούν να φανούν ιδιαίτερα χρήσιμα. Τα 6,9 ριμπάουντ ανά 100 κατοχές, τα 1 κλέψιμο και 1,3 μπλοκ δείχνουν ενεργό παίκτη, με διάθεση να βάλει το κορμί του και να βοηθήσει στο αμυντικό ριμπάουντ.
Το γεγονός ότι μπορεί να μαρκάρει παραπάνω από μία θέση είναι ίσως το μεγαλύτερο πλεονέκτημά του. Μπορεί να σταθεί πάνω σε «3», να πάρει αλλαγές σε «4» και σε συγκεκριμένα σχήματα να δώσει στον Μπαρτζώκα μεγαλύτερη ευελιξία αμυντικά. Αυτό είναι κάτι που ο Πίτερς δεν έδινε στον ίδιο βαθμό.
Από την άλλη, δεν πρέπει να διαβαστεί υπερβολικά θετικά το συνολικό impact. Το net rating του στην Ντουμπάι ήταν μόλις +0,8, όσο και το on-off, άρα δεν προκύπτει από τα νούμερα ότι ήταν κάποιος παίκτης που άλλαζε δραματικά την εικόνα της ομάδας του όταν βρισκόταν στο παρκέ. Επίσης, τα 3 ασίστ ανά 100 κατοχές και το χαμηλό AST% στο 8,4% δείχνουν ότι δεν είναι δημιουργός και δεν προσφέρει πολλά με την μπάλα στα χέρια.
Μπορεί να είναι ο αντί-Πίτερς;
Αν ο Ολυμπιακός ψάχνει απλώς έναν φόργουορντ που να σουτάρει καλά, να αμύνεται και να μπορεί να καλύψει δύο θέσεις, ο Άντερσον έχει ξεκάθαρα ενδιαφέρον. Αν όμως ψάχνει παίκτη που να αναλάβει καθαρά τον ρόλο του Πίτερς ως βασικό «4» με σταθερή παρουσία στη θέση, τότε το fit δεν είναι απόλυτο.
Ο Άντερσον είναι περισσότερο «3» που μπορεί να ανέβει στο «4», όχι καθαρό πάουερ φόργουορντ. Το ίδιο ισχύει σε μεγάλο βαθμό και για τον Γουόρντ, άρα μία πιθανή απόκτησή του δεν αποκλείει καθόλου το ενδεχόμενο να ακολουθήσει και δεύτερη κίνηση με παίκτη που θα έχει ως βασική θέση το «4».
Μάλιστα, αυτό ίσως είναι και το πιο λογικό σενάριο αν τελικά προχωρήσει η υπόθεσή του. Ο Άντερσον μπορεί να λύσει μέρος του προβλήματος στο «3» και να δώσει flexibility στα σχήματα, αλλά δύσκολα μόνος του καλύπτει όλο το κενό που αφήνει ο Πίτερς.
Συμπερασματικά, ο Αμερικανός φαίνεται περισσότερο σαν χρήσιμη προσθήκη παρά σαν καθαρός αντικαταστάτης. Μπορεί να δώσει μέγεθος, αθλητικότητα, σουτ και άμυνα, αλλά αν ο Ολυμπιακός θέλει πραγματικά να αναπληρώσει το spacing και τη σταθερότητα του Πίτερς στη θέση «4», πιθανότατα θα χρειαστεί και έναν πιο αυθεντικό πάουερ φόργουορντ πίσω από τον Σάσα Βεζένκοβ.
