Ο Τάισον Γουόρντ ήταν ήδη πέρσι ένας παίκτης που σήκωσε μεγάλος βάρος στη θέση «3» για τον Ολυμπιακό. Άρα, με μία πρώτη ματιά, δεν υπάρχει κάτι παράλογο στο να ξεκινήσει και τη νέα σεζόν ως βασική λύση εκεί. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι αν μπορεί να παίξει πολλά λεπτά στο «3». Το ερώτημα είναι αν αρκεί, σε μία ομάδα που μπαίνει στη χρονιά ως πρωταθλήτρια Ευρώπης και θέλει να παραμείνει στην κορυφή.
Ο Γουόρντ προσφέρει πολλά πράγματα που αρέσουν στον Γιώργο Μπαρτζώκα. Μέγεθος, αθλητικότητα, άμυνα σε περισσότερες από μία θέσεις, ριμπάουντ και αρκετά καλό χειρισμό για φόργουορντ. Τα advanced stats της περασμένης σεζόν το επιβεβαιώνουν: 8,2 ριμπάουντ ανά 100 κατοχές, 6,7 ασίστ, 1,5 κλεψίματα και εξαιρετικό +17,8 net rating.
Αυτό που δεν επιβεβαιώνουν είναι ότι μπορεί να αποτελέσει σταθερή απειλή από την περιφέρεια. Το ποσοστό του στο τρίποντο έπεσε αισθητά. Από το 33,2% που είχε με την Παρί, βρέθηκε πέρσι στο 26,4%. Πρόκειται για πτώση που αλλάζει σημαντικά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται από τις αντίπαλες άμυνες, ειδικά σε μια ομάδα που οι τρεις ψηλοί δεν έχουν στο ρεπερτόριό τους το μακρινό σουτ.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο Γουόρντ
Ο Γουόρντ μπορεί να κάνει τη δουλειά του. Το θέμα είναι τι υπάρχει γύρω του. Πέρσι υπήρχε ο Σακίλ ΜακΚίσικ, ο οποίος αγωνίστηκε σε 27 παιχνίδια της EuroLeague και μπορούσε να δώσει λεπτά στη θέση «3», ακόμη κι αν δεν ήταν κλασικό σμολ φόργουορντ. Φέτος αυτή η επιλογή δεν υπάρχει.
Παράλληλα, ο Κώστας Παπανικολάου, γεννημένος το 1990, θα έχει έναν ακόμη χρόνο στην πλάτη του. Είναι λογικό να θεωρείται ότι ο χρόνος συμμετοχής του θα μειωθεί ακόμη περισσότερο, ειδικά σε μία σεζόν με τεράστιο αριθμό αγώνων. Άρα ο Ολυμπιακός χάνει έναν παίκτη που έδινε πραγματικά λεπτά στο «3» και δύσκολα μπορεί να περιμένει περισσότερα λεπτά από τον Παπανικολάου. Αυτό πρακτικά αυξάνει το βάρος πάνω στον Γουόρντ.
Οι Μοντέρο και Μίλερ-ΜακΙντάιρ αλλάζουν τα δεδομένα
Εδώ βρίσκεται όμως η σημαντικότερη αλλαγή σε σχέση με πέρσι. Η απόκτηση του Γιαν Μοντέρο και του Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ γεμίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό την περιφέρεια του Ολυμπιακού.
Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν πλέον περισσότεροι παίκτες για τις θέσεις «1» και «2» και, εκ των πραγμάτων, ο Εβάν Φουρνιέ μπορεί να περάσει μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του στη θέση «3». Ο Φουρνιέ είχε πέρσι 29,3 πόντους ανά 100 κατοχές, 36,9% στο τρίποντο και 7,3 ασίστ. Επιθετικά, λοιπόν, δίνει στο «3» κάτι εντελώς διαφορετικό από τον Γουόρντ.
Αν ο Ολυμπιακός μπορεί να έχει τον Φουρνιέ για 10-15 λεπτά στο «3», τότε η ανάγκη για έναν ακόμη καθαρό σμολ φόργουορντ μειώνεται αισθητά. Υπάρχει όμως μία σημαντική ένσταση.
Το Ντόρσεϊ στο «2» – Φουρνιέ στο «3» δεν δούλεψε πέρσι
Στην αρχή της περασμένης σεζόν δοκιμάστηκε αρκετά το σχήμα με τον Τάιλερ Ντόρσεϊ στο «2» και τον Φουρνιέ στο «3». Το αποτέλεσμα δεν ήταν ιδιαίτερα καλό. Επιθετικά, υπήρχε ένα ζήτημα ισορροπίας στις κατοχές, αφού και οι δύο παίκτες θέλουν την μπάλα, με τον Γάλλο τότε να κάνει ένα βήμα πίσω, και να ανεβάζει στροφές στο φινάλε της σεζόν, όταν ο Ντόρσεϊ απουσίαζε.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως ήταν στην άλλη πλευρά του παρκέ. Αμυντικά, το συγκεκριμένο δίδυμο δεν πρόσφερε το μέγεθος, τη δύναμη και την ευελιξία που θέλει ο Μπαρτζώκας από τις θέσεις «2» και «3». Απέναντι σε πιο ψηλά και δυνατά φόργουορντ, ο Ολυμπιακός έχανε αρκετά σε physicality. Άρα το ότι ο Φουρνιέ «μπορεί» να παίξει στο «3» δεν σημαίνει ότι αυτή πρέπει να είναι η βασική λύση για ολόκληρη τη χρονιά.
Τι πραγματικά χρειάζεται ο Ολυμπιακός
Έτσι φτάνουμε στην ουσία του μεταγραφικού σχεδιασμού. Το ιδανικό για τον Ολυμπιακό είναι ο παίκτης που θα αποκτηθεί για τη θέση «4», ως αντικαταστάτης του Άλεκ Πίτερς, να μπορεί να παίξει και στο «3». Αυτό θα έλυνε δύο προβλήματα με μία μεταγραφή.
Θα υπήρχε ένας παίκτης που θα μπορούσε να δώσει 10-15 λεπτά πίσω από τον Σάσα Βεζένκοβ, αλλά ταυτόχρονα να μετακινείται στο «3» και να αποφορτίζει τον Γουόρντ και τον Παπανικολάου. Και το σημαντικότερο, θα μπορούσε να παίζει και δίπλα στον Βεζένκοβ.
Αυτός είναι και ο λόγος που ένας πραγματικός «3-4» μοιάζει πολύ πιο χρήσιμος από έναν καθαρό πάουερ φόργουορντ. Αν ο Ολυμπιακός πάρει ένα καθαρό 4άρι, τότε δημιουργούνται δύο προβλήματα ταυτόχρονα. Πρώτον, ο συγκεκριμένος παίκτης θα βρίσκει περιορισμένα λεπτά πίσω από τον Βεζένκοβ. Δεύτερον, το κενό στο «3» θα παραμένει.
Σε αυτό το σενάριο θεωρείται πολύ πιθανό να χρειαστεί και δεύτερη κίνηση, με την απόκτηση ενός παίκτη τύπου «2-3», με πρώτη θέση το «3».
Βγαίνει λοιπόν η χρονιά μόνο με Γουόρντ;
Ναι, αλλά μόνο υπό προϋποθέσεις. Αν ο Γουόρντ παραμείνει υγιής, μπορεί να είναι ο βασικός σμολ φόργουορντ. Το έκανε ήδη πέρσι και τα συνολικά του advanced stats δείχνουν ότι η παρουσία του είχε θετικό αντίκτυπο στην ομάδα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν πρέπει να είναι και η μοναδική πραγματική λύση.
Το 26,4% στο τρίποντο είναι δύσκολο να αγνοηθεί. Η απουσία του ΜακΚίσικ αφαιρεί ένα ακόμη σώμα από το rotation. Ο Παπανικολάου λογικά θα πρέπει να προστατευτεί περισσότερο. Και ο Φουρνιέ μπορεί να δώσει λεπτά στο «3», αλλά δεν είναι ιδανικό να χτιστεί ολόκληρη η θέση πάνω σε αυτό. Γι’ αυτό και η μεταγραφή στο «4» έχει τόσο μεγάλη σημασία.
Αν ο παίκτης που θα αποκτηθεί είναι πραγματικό «3-4», τότε το rotation μπορεί να ισορροπήσει εξαιρετικά. Γουόρντ και Παπανικολάου στο «3», Φουρνιέ σε ειδικά σχήματα και ο νέος φόργουορντ να καλύπτει και τις δύο θέσεις. Αν όμως έρθει ένας καθαρός πάουερ φόργουορντ, τότε το πρόβλημα στο «3» δεν εξαφανίζεται.
