Στα χαρτιά, ο Τσίμα Μονέκε μοιάζει να καλύπτει αρκετά από όσα αναζητά ο Ολυμπιακός μετά την αποχώρηση του Άλεκ Πίτερς. Είναι αθλητικός, δυναμικός, εξαιρετικός στο ριμπάουντ, παίζει με ένταση και μπορεί να προσθέσει στοιχεία που δεν διαθέτει στον ίδιο βαθμό ο Σάσα Βεζένκοβ.
Το ερώτημα, όμως, δεν είναι αν ο Μονέκε είναι πολύ καλός παίκτης. Είναι αν μπορεί να λειτουργήσει σε έναν ρόλο που εκ των πραγμάτων θα είναι πολύ μικρότερος από αυτόν που είχε μέχρι σήμερα. Εκεί βρίσκεται και η βασική δυσκολία μιας πιθανής μεταγραφής.
Ο Βεζένκοβ δεν είναι απλώς ο βασικός πάουερ φόργουορντ του Ολυμπιακού. Είναι ένας από τους σημαντικότερους παίκτες της EuroLeague και σε μεγάλα παιχνίδια ο χρόνος του μπορεί να κινείται σταθερά κοντά στα 30 λεπτά.
Τι δείχνει η σύγκριση με Βεζένκοβ και Πίτερς
Οι αριθμοί ανά 100 κατοχές βοηθούν να φανεί ξεκάθαρα ότι ο Μονέκε δεν αποτελεί αναβάθμιση του Πίτερς σε όλα τα επίπεδα. Είναι περισσότερο ένας εντελώς διαφορετικός τύπος πάουερ φόργουορντ.
Ο Μονέκε είχε 27,3 πόντους ανά 100 κατοχές, πολύ κοντά στους 27,5 του Πίτερς. Η αποτελεσματικότητά του ήταν επίσης υψηλή, με 65,5% true shooting, αλλά ο Πίτερς βρισκόταν ακόμη ψηλότερα στο 67,6%. Η μεγάλη διαφορά βρίσκεται στο τρίποντο.
Ο Πίτερς σούταρε με 41,7%, ο Βεζένκοβ με 40,3%, ενώ ο Μονέκε με 34,6%. Για έναν Ολυμπιακό που ήδη διαθέτει αρκετούς παίκτες στις θέσεις «3» έως «5» οι οποίοι δεν θεωρούνται elite σουτέρ, αυτή η διαφορά δεν είναι αμελητέα.
Ο Πίτερς μπορούσε να μπει στο παρκέ και, χωρίς να ακουμπήσει πολύ την μπάλα, να αλλάξει αμέσως το spacing. Ο αντίπαλος δεν μπορούσε να τον εγκαταλείψει ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Ο Μονέκε απαιτεί διαφορετικό τρόπο αξιοποίησης.
Εκεί που ο Μονέκε υπερέχει
Στο ριμπάουντ η εικόνα αλλάζει. Ο Μονέκε είχε 12,7 ριμπάουντ ανά 100 κατοχές, έναντι 10,4 του Πίτερς και 12,5 του Βεζένκοβ. Στα επιθετικά ριμπάουντ είχε 3,4, αριθμό υψηλότερο και από τους δύο. Παράλληλα είχε 2 κλεψίματα και 0,8 τάπες ανά 100 κατοχές, προσφέροντας σαφώς περισσότερη αθλητικότητα και δραστηριότητα στην άμυνα.
Αυτό είναι πιθανότατα και το μεγαλύτερο κίνητρο για τον Ολυμπιακό, αν πράγματι εξετάζει την περίπτωσή του. Ο Μονέκε μπορεί να δώσει κάτι που δεν έδινε στον ίδιο βαθμό ο Πίτερς: δύναμη, έκρηξη, πίεση στο ριμπάουντ, δυνατότητα να βγει δυναμικά στις αλλαγές και πολύ μεγαλύτερη παρουσία πάνω από τη στεφάνη. Ο Ολυμπιακός θα έχανε σε καθαρό σουτ, αλλά θα κέρδιζε σε physicality.
Είναι καλύτερος από τον Πίτερς;
Η απάντηση δεν είναι απόλυτη. Ως ολοκληρωμένος αθλητικός φόργουορντ, ο Μονέκε μπορεί να κάνει περισσότερα πράγματα. Επιτίθεται καλύτερα στο closeout, τελειώνει φάσεις μέσα από επαφή, δημιουργεί λίγο περισσότερο και προσφέρει μεγαλύτερη ένταση στο ριμπάουντ και στην άμυνα.
Είχε 3,9 ασίστ ανά 100 κατοχές έναντι 3,7 του Πίτερς, αλλά κυρίως μπορεί να βάλει την μπάλα στο παρκέ και να δημιουργήσει πιο εύκολα. Ο Πίτερς, όμως, είναι πολύ πιο εύκολο να τοποθετηθεί δίπλα σε σταρ. Δεν χρειάζεται κατοχές, δεν απαιτούσε τεράστιο επιθετικό ρόλο και το 41,7% στο τρίποντο έκανε τη ζωή των υπολοίπων πολύ ευκολότερη.
Το μεγάλο ζήτημα των λεπτών
Ο Μονέκε έρχεται από σεζόν στην οποία είχε κεντρικό ρόλο στον Ερυθρό Αστέρα. Το usage του ήταν 20,7%, αγωνιζόταν σταθερά αρκετά και ήταν ένας από τους σημαντικότερους παίκτες της ομάδας του. Δεν πρόκειται για έναν ρολίστα που είναι συνηθισμένος να μπαίνει για 10 λεπτά και να περιμένει δύο ελεύθερα σουτ. Θέλει να συμμετέχει στο παιχνίδι.
Και αν στον Ολυμπιακό ο Βεζένκοβ πάρει 28 λεπτά σε ένα σημαντικό ευρωπαϊκό παιχνίδι, ο Μονέκε τι ακριβώς θα κάνει; Εδώ βρίσκεται το ερώτημα που υπήρχε και με τον Πίτερς, αλλά στην περίπτωση του Μονέκε γίνεται ακόμη μεγαλύτερο. Ένας παίκτης τέτοιου επιπέδου δύσκολα θα είναι ικανοποιημένος με 10 ή 12 λεπτά στα μεγάλα παιχνίδια.
Το πρόβλημα είναι ότι δύσκολα μετακινείται στο «3»
Αν ο Μονέκε μπορούσε να παίξει 15 λεπτά στο «4» και άλλα 8-10 στο «3», το πρόβλημα θα λυνόταν σχεδόν αυτόματα. Δεν είναι όμως αυτό το αγωνιστικό του προφίλ. Μπορεί σε ειδικά σχήματα να βρεθεί απέναντι σε πιο βαριά 3άρια, αλλά δεν είναι κλασικός σμολ φόργουορντ. Δεν έχει το περιφερειακό παιχνίδι που θα επέτρεπε στον Ολυμπιακό να τον χρησιμοποιεί συστηματικά εκεί.
Ο λόγος που ο Μονέκε μπορεί να ενδιαφέρει τον Ολυμπιακό είναι απλός: δεν θα τον αποκτούσε για να γίνει δεύτερος Πίτερς, αλλά επειδή είναι διαφορετικός. Ο Πίτερς και ο Βεζένκοβ είχαν αρκετές κοινές επιθετικές αρετές. Και οι δύο είναι εξαιρετικοί σουτέρ, παίζουν θαυμάσια χωρίς την μπάλα και βασίζονται περισσότερο στο σουτ και στην αντίληψη παρά στην αθλητικότητα.
Ο Μονέκε προσθέτει το αντίθετο πακέτο. Μπορεί να αλλάξει τον χαρακτήρα της πεντάδας, να ανεβάσει την ένταση, να κυνηγήσει επιθετικά ριμπάουντ και να δώσει στον Μπαρτζώκα έναν πολύ πιο σκληρό φόργουορντ για συγκεκριμένα matchups.
Το +11,9 στο on/off της τελευταίας σεζόν είναι ενδεικτικό της επιρροής που είχε στην ομάδα του, ακόμη κι αν τέτοιοι αριθμοί δεν μπορούν να μεταφερθούν αυτούσιοι από μία ομάδα στην άλλη.
Είναι τελικά αυτό που χρειάζεται ο Ολυμπιακός;
Αν το ζητούμενο είναι ο καλύτερος δυνατός καθαρός πάουερ φόργουορντ, ο Μονέκε είναι εξαιρετική περίπτωση. Αν όμως το ζητούμενο είναι ο ιδανικός παίκτης για το συγκεκριμένο ρόστερ, η απάντηση γίνεται πιο περίπλοκη.
Ο Ολυμπιακός χρειάζεται έναν παίκτη που να μπορεί να παίξει πίσω από τον Βεζένκοβ, αλλά παράλληλα να βρίσκει λεπτά και δίπλα του. Ιδανικά, χρειάζεται έναν πραγματικό «3-4», με μέγεθος, άμυνα και πολύ καλό τρίποντο.
Ο Μονέκε καλύπτει το κομμάτι της δύναμης, της αθλητικότητας, της ενέργειας και του ριμπάουντ. Δεν καλύπτει στον ίδιο βαθμό την ανάγκη για shooting και positional versatility. Και πάνω απ’ όλα, δύσκολα είναι παίκτης για 12 λεπτά. Γι’ αυτό η πιθανή απόκτησή του θα είχε νόημα μόνο εφόσον ο Μπαρτζώκας έχει στο μυαλό του πολύ μεγαλύτερο ρόλο από εκείνον ενός απλού backup του Βεζένκοβ.
Διαφορετικά, ο Ολυμπιακός κινδυνεύει να αντιμετωπίσει ξανά το ίδιο πρόβλημα που είχε με τον Πίτερς. Δύο εξαιρετικούς παίκτες για μία θέση και μόλις 40 διαθέσιμα λεπτά.
