Η αναζήτηση παίκτη για τη θέση «4» μοιάζει θεωρητικά με μία από τις τελευταίες μεγάλες εκκρεμότητες του Ολυμπιακού. Στην πράξη, όμως, πρόκειται για μια πολύ πιο δύσκολη υπόθεση από όσο φαίνεται, γιατί το βασικό ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος παίκτης ταιριάζει αγωνιστικά, αλλά και πόσος πραγματικός χώρος υπάρχει για να αξιοποιηθεί.
Το ίδιο πρόβλημα φάνηκε και την περασμένη σεζόν με τον Άλεκ Πίτερς. Παρότι επρόκειτο για παίκτη υψηλού επιπέδου, ικανό να σταθεί ως βασικός στις περισσότερες ομάδες της EuroLeague, ο ρόλος του περιοριζόταν αναγκαστικά πίσω από τον Σάσα Βεζένκοβ.
Ο Βούλγαρος είναι ο αδιαμφισβήτητος βασικός πάουερ φόργουορντ του Ολυμπιακού και ο MVP της περσινής διοργάνωσης. Αγωνίζεται 27 έως 29 λεπτά, σε κρίσιμα ματς ίσως και περισσότερο, αφήνοντας ουσιαστικά μόλις 10-13 διαθέσιμα λεπτά στη θέση «4».
Εκεί βρίσκεται και το μεγάλο πρόβλημα. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποκτηθεί παίκτης από το πάνω ράφι, με αποδοχές που μπορεί να πλησιάζουν ή να ξεπερνούν τα 2 εκατομμύρια ευρώ, για να έχει τόσο περιορισμένο χρόνο συμμετοχής και δευτερεύοντα ρόλο.
Γιατί δεν είναι εύκολη η επιλογή καθαρού «4»
Ένας καθαρός πάουερ φόργουορντ θα γνωρίζει από την αρχή ότι βρίσκεται πίσω από τον Βεζένκοβ. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα έχει σταθερά μεγάλο χρόνο, πολλές κατοχές ή πρωταγωνιστικό ρόλο, εκτός αν υπάρξει τραυματισμός ή ανάγκη ειδικού σχήματος.
Για έναν παίκτη με υψηλή χρηματιστηριακή αξία, η συγκεκριμένη προοπτική δύσκολα είναι ελκυστική. Οι κορυφαίοι φόργουορντ της αγοράς μπορούν να βρουν ομάδες που θα τους προσφέρουν βασικό ρόλο, μεγαλύτερη επιθετική ελευθερία και σαφώς περισσότερα λεπτά. Ο Ολυμπιακός, επομένως, δεν μπορεί εύκολα να πείσει έναν παίκτη πρώτης γραμμής να έρθει αποκλειστικά ως back-up του Βεζένκοβ.
Αυτός είναι και ο λόγος που η ιδανική περίπτωση δεν είναι απαραίτητα ένας καθαρός «4». Ο παίκτης που θα αποκτηθεί πρέπει να μπορεί να παίξει και σε δεύτερη θέση, ώστε να βρίσκει επιπλέον χρόνο και να έχει ουσιαστικό ρόλο.
Η ιδανική λύση είναι παίκτης τύπου Χεζόνια
Η πιο λειτουργική επιλογή θα ήταν ένας παίκτης με χαρακτηριστικά τύπου Μάριο Χεζόνια. Ένας φόργουορντ, δηλαδή, που μπορεί να αγωνιστεί τόσο στο «3» όσο και στο «4», να δημιουργήσει από την περιφέρεια, να σκοράρει με πολλούς τρόπους και να μείνει στο παρκέ δίπλα στον Βεζένκοβ.
Σε μια τέτοια περίπτωση, το ζήτημα των λεπτών λύνεται πολύ πιο εύκολα. Ο νέος παίκτης δεν θα περιοριζόταν στα 12 ή στα 13 λεπτά της θέσης «4», αλλά θα έπαιζε και ως σμολ φόργουορντ για σημαντικά διαστήματα. Έτσι θα μπορούσε να έχει συνολικά 20 ή και περισσότερα λεπτά, χωρίς να χρειάζεται να «κόψει» χρόνο από τον Βεζένκοβ.
Παράλληλα, ένας τέτοιος παίκτης θα έδινε στον Γιώργο Μπαρτζώκα τη δυνατότητα να δημιουργήσει ψηλά και επιθετικά σχήματα, με δύο φόργουορντ που μπορούν να σουτάρουν, να επιτεθούν με πρόσωπο και να αλλάξουν θέσεις μέσα στην ίδια κατοχή.
Γιατί είναι δύσκολη και η λύση «4-5»
Θεωρητικά, μία άλλη επιλογή θα ήταν ένας παίκτης που μπορεί να καλύψει τις θέσεις «4» και «5». Στην πράξη, όμως, ούτε αυτή η λύση είναι εύκολη.
Ο Ολυμπιακός έχει ήδη τρεις παίκτες στη θέση του σέντερ, με τους Νίκολα Μιλουτίνοφ, Ντόντα Χολ και Ταϊρίκ Τζόουνς. Αυτό σημαίνει ότι τα λεπτά στο «5» είναι ήδη κατανεμημένα και δεν υπάρχει πραγματική ανάγκη για τέταρτο παίκτη που θα ζητά χρόνο στη συγκεκριμένη θέση – χωρίς φυσικά να υπολογίζουμε τον Καραγιαννίδη που προορίζεται για τα παιχνίδια της Stoiximan GBL.
Ένας παίκτης «4-5» θα βρισκόταν, επομένως, μπλοκαρισμένος και στις δύο θέσεις. Στο «4» από τον Βεζένκοβ και στο «5» από τρεις καθαρούς σέντερ.
Το δεύτερο πρόβλημα είναι το σουτ
Η νέα μεταγραφή δεν πρέπει απλώς να καλύπτει δύο θέσεις. Πρέπει και να σουτάρει καλά, ειδικά αν ο Εβάν Φουρνιέ υπολογίζεται για μεγάλα διαστήματα για τη θέση «2». Σε αυτή την περίπτωση, η τριάδα των θέσεων από το «3» έως το «5» δεν διαθέτει πολλούς αξιόπιστους σουτέρ.
Ο Τάισον Γουόρντ και ο Κώστας Παπανικολάου προσφέρουν άμυνα, ενέργεια και μέγεθος, αλλά δεν αποτελούν σταθερές επιθετικές απειλές υψηλού επιπέδου από την περιφέρεια. Στη θέση του σέντερ, οι Μιλουτίνοφ, Χολ και Τζόουνς παίζουν κυρίως κοντά στο καλάθι και δεν ανοίγουν το γήπεδο. Από αυτή την ομάδα παικτών, ο μόνος που σουτάρει πραγματικά σε υψηλό επίπεδο είναι ο Βεζένκοβ.
Αυτό μπορεί να δημιουργήσει σοβαρό πρόβλημα στο spacing. Όταν βρίσκονται στο ίδιο σχήμα, για παράδειγμα, οι Γουόρντ, Βεζένκοβ και ένας σέντερ, η άμυνα μπορεί να κλείσει περισσότερο τη ρακέτα και να περιορίσει τους χώρους για τους γκαρντ.
Για αυτόν τον λόγο, ο παίκτης που θα αποκτηθεί πρέπει να αποτελεί πραγματική απειλή από το τρίποντο. Όχι απλώς να μπορεί να εκτελέσει όταν μένει μόνος, αλλά να αναγκάζει την άμυνα να τον σέβεται και να μένει κοντά του.
Η μεταγραφή δεν μπορεί να γίνει μόνο για το όνομα
Η επιλογή δεν μπορεί να βασιστεί αποκλειστικά στο πόσο μεγάλο είναι το όνομα του παίκτη. Αν αποκτηθεί ένας ακριβός καθαρός πάουερ φόργουορντ και τελικά παίζει 12 λεπτά, η επένδυση δύσκολα θα αποδώσει. Αν αποκτηθεί ένας «4-5», κινδυνεύει να εγκλωβιστεί πίσω από τον Βεζένκοβ και τους τρεις σέντερ. Αν αποκτηθεί ένας αθλητικός φόργουορντ χωρίς σταθερό σουτ, μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα στο spacing.
Ο Ολυμπιακός πρέπει να βρει τον παίκτη που θα λύσει ταυτόχρονα περισσότερα από ένα προβλήματα. Να προσφέρει ανάσες στον Βεζένκοβ, να βοηθά αμυντικά στη θέση «3» και να διατηρεί ανοιχτό το γήπεδο με το σουτ του.
Αυτή είναι και η ουσία της μεταγραφικής δυσκολίας. Η θέση «4» φαίνεται κενή αριθμητικά, αλλά αγωνιστικά δεν έχει πολύ διαθέσιμο χώρο. Για να δικαιολογηθεί μία μεγάλη επένδυση, ο παίκτης που θα έρθει πρέπει να είναι κάτι πολύ περισσότερο από απλός αναπληρωματικός του Βεζένκοβ.
