Σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα τακτικά στοιχήματα της νέας σεζόν μπορεί να εξελιχθεί η ταυτόχρονη παρουσία των Κέντρικ Ναν και Σιλβέν Φρανσίσκο στην πεντάδα του Παναθηναϊκού.
Η ποιότητα των δύο παικτών είναι αδιαμφισβήτητη. Αμφότεροι μπορούν να σκοράρουν με πολλούς τρόπους, να δημιουργήσουν μετά από ντρίμπλα, να εκτελέσουν από μακριά και να καθορίσουν έναν αγώνα. Το ερώτημα, όμως, είναι αν η επιθετική τους δύναμη αρκεί για να καλύψει τις απαιτήσεις που θα δημιουργούνται στην άμυνα και στη διαχείριση των κατοχών.
Η συζήτηση άνοιξε μετά την αναφορά του Ντονάτας Ουρμπόνας, σύμφωνα με την οποία αρκετοί παίκτες της EuroLeague αναρωτήθηκαν αν ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν έναν ακόμη γκαρντ με τόσο έντονη παρουσία στην μπάλα.
Ο συγκεκριμένος προβληματισμός δεν αφορά την αξία του Φρανσίσκο. Αφορά το πώς θα ενταχθεί σε μία περιφερειακή γραμμή που διαθέτει ήδη τον Ναν, τον Κώστα Σλούκα και τον Τζέριαν Γκραντ, ενώ στο ρόστερ βρίσκεται και ο Μπράνκου Μπάντιο.
Δύο παίκτες που ζουν με την μπάλα
Οι αριθμοί της περασμένης σεζόν αποτυπώνουν ξεκάθαρα το αγωνιστικό προφίλ των Ναν και Φρανσίσκο. Ο Ναν είχε 33,1 πόντους ανά 100 κατοχές, με usage 28,2%, true shooting 60,8% και 37,9% στα τρίποντα. Πρόκειται για στατιστικά παίκτη που αποτελεί την πρώτη επιθετική επιλογή, χρειάζεται να έχει την μπάλα στα χέρια του και να παίρνει μεγάλο αριθμό αποφάσεων.
Ο Φρανσίσκο κινήθηκε σε παρόμοια επίπεδα στη Ζαλγκίρις. Είχε 32,3 πόντους ανά 100 κατοχές, usage 27,8%, true shooting 60,9% και 38,5% πίσω από τη γραμμή των τριών πόντων.
Η πρώτη ανάγνωση είναι εντυπωσιακή. Ο Παναθηναϊκός μπορεί να τοποθετήσει στην ίδια πεντάδα δύο γκαρντ που παράγουν πάνω από 32 πόντους ανά 100 κατοχές και σουτάρουν με ποσοστό κοντά στο 39% από μακριά.
Αμυντικά, καμία ομάδα δεν μπορεί να επικεντρωθεί αποκλειστικά στον έναν. Αν δοθούν βοήθειες στον Ναν, ο Φρανσίσκο μπορεί να επιτεθεί απέναντι σε ανισορροπία. Αν ο αντίπαλος πιέσει τον Γάλλο, η μπάλα μπορεί να περάσει άμεσα στον κορυφαίο σκόρερ της EuroLeague.
Το πρόβλημα είναι ότι και οι δύο έχουν μάθει να είναι το κέντρο της επίθεσης. Ο Ναν δεν είναι παίκτης που θα περιοριστεί εύκολα σε ρόλο εκτελεστή μακριά από την μπάλα, κάτι που φάνηκε και πέρσι με τον Σορτς. Αντίστοιχα, ο Φρανσίσκο δεν έρχεται από μία σεζόν στο Κάουνας όπου λειτουργούσε ως συμπληρωματικός γκαρντ. Είχε 12,8 ασίστ ανά 100 κατοχές, assist percentage 37,5% και σχεδόν 30 πόντους που δημιουργήθηκαν από δικές του τελικές πάσες.
Ο Φρανσίσκο χρειάζεται να οργανώνει, να χρησιμοποιεί σκριν και να δημιουργεί μέσα από το pick and roll. Είναι ένας επιθετικός κινητήρας και όχι απλώς ένας παίκτης που θα περιμένει στην αδύνατη πλευρά.
Το τεράστιο επιθετικό πλεονέκτημα
Η συνύπαρξή τους μπορεί να μετατρέψει τον Παναθηναϊκό σε ομάδα σχεδόν αδύνατο να περιοριστεί στο μισό γήπεδο. Με δύο χειριστές τόσο υψηλού επιπέδου, η άμυνα δεν θα μπορεί να «σκοτώσει» την επίθεση πιέζοντας μόνο τον πρώτο δημιουργό. Ακόμη κι αν ο Ναν αναγκαστεί να αφήσει την μπάλα, ο Φρανσίσκο μπορεί να συνεχίσει τη δράση χωρίς να πέσει η ποιότητα της κατοχής.
Ο Γάλλος έχει μεγαλύτερη ροπή προς την οργάνωση. Οι 12,8 ασίστ του ανά 100 κατοχές είναι σχεδόν διπλάσιες από τις 6,4 του Ναν, ενώ το assist percentage του φτάνει το 37,5%, απέναντι στο 20,4% του Αμερικανού. Αυτό μπορεί να επιτρέψει στον Ναν να πάρει περισσότερες κατοχές ως καθαρός εκτελεστής. Να βγει από σκριν ή να επιτεθεί σε closeout.
Ο Ναν είναι ακόμη πιο επικίνδυνος όταν δεν υποχρεώνεται να δημιουργήσει τα πάντα από την αρχή. Αν ο Φρανσίσκο μπορεί να τραβήξει πάνω του την πρώτη γραμμή άμυνας, ο Αμερικανός θα βρίσκει περισσότερες καταστάσεις με πλεονέκτημα.
Ταυτόχρονα, το υψηλό ποσοστό και των δύο στο τρίποντο σημαίνει ότι κανένας δεν μπορεί να αγνοηθεί. Ο Παναθηναϊκός θα μπορεί να παίξει pick and roll με τον έναν και να έχει τον άλλον ως δεύτερη απειλή, διατηρώντας παράλληλα ανοιχτό το γήπεδο για τους ψηλούς.
Η άμυνα είναι το μεγάλο ερωτηματικό
Η άλλη πλευρά της εξίσωσης είναι σαφώς πιο σύνθετη. Ούτε ο Ναν, ούτε ο Φρανσίσκο διαθέτουν το μέγεθος που θα επέτρεπε στον Παναθηναϊκό να μαρκάρει με άνεση δυνατές και ψηλές περιφερειακές γραμμές. Απέναντι σε ομάδες που χρησιμοποιούν γκαρντ με ύψος, δύναμη και ικανότητα στο post, η συγκεκριμένη πεντάδα μπορεί να αποδειχθεί ευάλωτη.
Ο Ναν δεν είναι αδιάφορος αμυντικά και όταν είναι συγκεντρωμένος μπορεί να πιέσει την μπάλα, κάτι που είχε πράξει επανειλλημένα τη χρονιά της κατάκτησης της EuroLeague, αλλά δεν έκανε πέρσι. Ο Φρανσίσκο είχε 2 κλεψίματα ανά 100 κατοχές, ένδειξη ενεργητικότητας και καλών αντανακλαστικών. Παρόλα αυτά, η ατομική προσπάθεια δεν λύνει από μόνη της το ζήτημα του μεγέθους.
Οι αντίπαλοι θα επιχειρήσουν να τους βάλουν σε συνεχόμενα σκριν, να προκαλέσουν αλλαγές και να δημιουργήσουν καταστάσεις όπου ένας ψηλότερος γκαρντ ή φόργουορντ θα επιτεθεί χαμηλά. Εκεί θα χρειαστεί η υπόλοιπη πεντάδα να προσφέρει την απαραίτητη προστασία.
Με παίκτες όπως ο Ίζακ Μπόνγκα και ο Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις στις πτέρυγες, το σχήμα μπορεί να αποκτήσει το μέγεθος που λείπει από το δίδυμο των γκαρντ. Αν, όμως, δίπλα στους Ναν και Φρανσίσκο χρησιμοποιηθεί ακόμη ένας περισσότερο επιθετικός παίκτης, τότε η ισορροπία μπορεί να χαθεί.
Γιατί ο Γκραντ παραμένει απαραίτητος
Οι αριθμοί του Τζέριαν Γκραντ δείχνουν ακριβώς γιατί ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την περιφερειακή του γραμμή μόνο μέσα από το πρίσμα του ταλέντου. Είχε χαμηλό usage, μόλις 14,8%, και 16 πόντους ανά 100 κατοχές. Δεν διεκδικούσε μεγάλο μερίδιο της επίθεσης, αλλά πρόσφερε 8,2 ασίστ, 2,5 κλεψίματα και μόλις 2,3 λάθη ανά 100 κατοχές.
Είναι ο παίκτης που δεν χρειάζεται κατοχές για να είναι χρήσιμος. Μπορεί να μαρκάρει τον καλύτερο αντίπαλο γκαρντ, να κουβαλήσει την μπάλα όταν χρειαστεί και να επιτρέψει στον Ναν να επικεντρωθεί περισσότερο στο σκοράρισμα. Γι’ αυτό και η καλύτερη αγωνιστική ισορροπία δεν βρίσκεται απαραίτητα στην ταυτόχρονη παρουσία των δύο πιο ταλαντούχων επιθετικών γκαρντ.
Σε αρκετά παιχνίδια, το δίδυμο Ναν-Γκραντ μπορεί να είναι πιο λειτουργικό από το Ναν-Φρανσίσκο, έστω κι αν προσφέρει λιγότερη επιθετική έκρηξη.
Ο Φρανσίσκο μπορεί να γίνει ο παίκτης που θα αλλάζει τον ρυθμό από τον πάγκο και θα αναλαμβάνει την επίθεση όταν ο Ναν ξεκουράζεται. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα συνυπάρχουν. Σημαίνει ότι η ταυτόχρονη χρήση τους πιθανότατα θα αποτελεί ειδικό όπλο και όχι απαραίτητα τη μόνιμη βάση της ομάδας.
Η παρουσία του Σλούκα
Ο Κώστας Σλούκας εξακολουθεί να είναι ο πιο καθαρός οργανωτής του ρόστερ. Την περασμένη σεζόν είχε 12,9 ασίστ ανά 100 κατοχές, assist percentage 35,3% και μόλις 3,2 λάθη. Παράλληλα, ο Παναθηναϊκός είχε διαφορά 17,8 πόντων ανά 100 κατοχές όταν βρισκόταν στο παρκέ σε σχέση με όταν ήταν εκτός.
Ο Σλούκας δεν διαθέτει την εκρηκτικότητα του Φρανσίσκο, όμως ελέγχει καλύτερα τον ρυθμό και γνωρίζει πώς να οργανώσει την επίθεση χωρίς να χρειάζεται να εκτελέσει διαρκώς. Αυτό σημαίνει ότι ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς καλείται να μοιράσει λεπτά και ρόλους ανάμεσα σε τέσσερις γκαρντ που μπορούν να χειριστούν την μπάλα, αλλά δεν έχουν όλοι το ίδιο αγωνιστικό προφίλ.
Ο Σλούκας είναι ο οργανωτής, ο Ναν ο κορυφαίος εκτελεστής, ο Φρανσίσκο ο επιθετικός δημιουργός και ο Γκραντ ο παίκτης ισορροπίας.
Ο ρόλος του Μπάντιο
Στην εξίσωση υπάρχει και ο Μπράνκου Μπάντιο, ο οποίος προσφέρει διαφορετικό πακέτο. Με 28,5 πόντους ανά 100 κατοχές και usage 25,4%, μπορεί να σκοράρει, αλλά δεν είναι ο ίδιος τύπος δημιουργού με τους Ναν και Φρανσίσκο. Είχε 5,8 ασίστ και 18% assist percentage, στοιχεία που δείχνουν περισσότερο εκτελεστικό προσανατολισμό. Παράλληλα, είχε 6,6 ριμπάουντ ανά 100 κατοχές και καλύτερο μέγεθος για να σταθεί απέναντι σε δυνατές περιφερειακές γραμμές.
Ο Μπάντιο μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμος ακριβώς επειδή δεν χρειάζεται να λειτουργήσει ως βασικός οργανωτής. Μπορεί να παίξει δίπλα σε έναν από τους δημιουργούς, προσφέροντας ενέργεια, κίνηση και εκτέλεση.
Πυρηνικά όπλα, αλλά όχι για κάθε μάχη
Το δίδυμο Ναν-Φρανσίσκο έχει τη δυνατότητα να διαλύσει μία άμυνα. Σε καταστάσεις όπου ο Παναθηναϊκός χρειάζεται σκορ, αλλαγή ρυθμού ή πίεση στον αντίπαλο μέσα από συνεχόμενες επιθέσεις, μπορεί να αποτελέσει το πιο ισχυρό περιφερειακό δίδυμο της EuroLeague. Δεν είναι, όμως, απαραίτητα η πιο ασφαλής επιλογή για κάθε αγώνα και για κάθε αντίπαλο.
Απέναντι σε μικρές και γρήγορες περιφερειακές γραμμές, το επιθετικό πλεονέκτημα μπορεί να είναι μεγαλύτερο από το αμυντικό κόστος. Απέναντι σε ομάδες με μέγεθος, δύναμη και πολλούς two-way παίκτες, ο Παναθηναϊκός ίσως χρειαστεί τον Γκραντ ή τον Μπάντιο δίπλα στον έναν από τους δύο.
Η πραγματική επιτυχία της μεταγραφής του Φρανσίσκο δεν θα κριθεί από το αν θα ξεκινά βασικός δίπλα στον Ναν. Θα κριθεί από το αν ο Ομπράντοβιτς μπορέσει να αξιοποιήσει την ποιότητά του χωρίς να επαναληφθεί το περσινό πρόβλημα με τις πολλές κατοχές, τους ασαφείς ρόλους και την έλλειψη ισορροπίας.
Στα χαρτιά, ο Παναθηναϊκός διαθέτει δύο τρομερά επιθετικά όπλα. Στο παρκέ, όμως, θα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να τα χρησιμοποιήσει ταυτόχρονα χωρίς να δημιουργήσει μία αμυντική «τρύπα» που οι κορυφαίες ομάδες της EuroLeague θα επιχειρήσουν να χτυπήσουν ξανά και ξανά.
