Μετά από μία σεζόν που ολοκληρώθηκε με την κατάκτηση της EuroLeague, ο Ολυμπιακός αποφάσισε να διακόψει τη συνεργασία του με τον Μουσταφά Φαλ, ο οποίος ήταν τραυματίας στο μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς και τελικά συνέχισε την καριέρα του στον Παναθηναϊκό.
Το ερώτημα που απομένει είναι αν οι «ερυθρόλευκοι» θα ξεκινήσουν τη νέα αγωνιστική περίοδο με την περσινή τριάδα στη θέση «5» ή αν θα προχωρήσουν σε μία ακόμη αλλαγή. Για τον Νίκολα Μιλουτίνοφ δεν τίθεται ζήτημα αποχώρησης, επομένως το πραγματικό δίλημμα αφορά τον Ταϊρίκ Τζόουνς και τον Ντόντα Χολ.
Η αποχώρηση του Άλεκ Πίτερς δημιουργεί μια νέα ανάγκη. Ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να απομακρύνει έναν από τους δύο Αμερικανούς σέντερ και να αποκτήσει στη θέση του έναν ψηλό που θα μπορεί να αγωνιστεί τόσο στο «5», όσο και στο «4», προσφέροντας μεγαλύτερη ευελιξία στη διαμόρφωση της 12άδας στην EuroLeague, αλλά και στην εξάδα ξένων στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Ο σταθερός άξονας Μιλουτίνοφ
Τα προηγμένα στατιστικά ανά 100 κατοχές αποτυπώνουν με σαφήνεια γιατί ο Μιλουτίνοφ παραμένει το ασφαλέστερο σημείο αναφοράς στη frontline.
Ο Σέρβος είχε ανά 100 κατοχές 25,6 πόντους με 71,7% true shooting, 18,1 ριμπάουντ και μόλις 1,8 λάθη. Παράλληλα, κατέγραψε 3,4 ασίστ, στοιχείο που δείχνει ότι μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο δημιουργίας από το low post.
Ο Ολυμπιακός σημείωνε 122 πόντους και δεχόταν 111,3 ανά 100 κατοχές όταν βρισκόταν στο παρκέ, με το net rating του Μιλουτίνοφ να φτάνει στο +10,7. Δεν ήταν απλώς ο καλύτερος ριμπάουντερ από τους τρεις, αλλά και ο ψηλός με την καλύτερη ισορροπία ανάμεσα σε παραγωγή, δημιουργία και ασφάλεια στις κατοχές.
Η εκρηκτικότητα του Χολ και το ανησυχητικό on-off
Ο Χολ ήταν με διαφορά ο αποτελεσματικότερος finisher. Μέτρησε 24,8 πόντους ανά 100 κατοχές στην EuroLeague, με εντυπωσιακό 79,9% true shooting και 77,1% στα δίποντα. Πρόκειται για αριθμούς που επιβεβαιώνουν την ικανότητά του να τελειώνει φάσεις πάνω από τη στεφάνη, να αξιοποιεί τις πάσες των γκαρντ και να αποτελεί σταθερή απειλή ως roller.
Ήταν επίσης ο κορυφαίος μπλοκέρ της τριάδας με 3,1 τάπες, ενώ είχε 16,6 ριμπάουντ και επιθετικό rating 123,7. Σε ατομικό επίπεδο, δηλαδή, η παραγωγικότητά του ήταν εξαιρετική.
Υπάρχει, όμως, μία σημαντική ένδειξη που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Το on-off του Χολ βρέθηκε στο -14,4, παρότι το προσωπικό του net rating ήταν +9,7. Αυτό σημαίνει ότι ο Ολυμπιακός είχε θετικό πρόσημο μαζί του, αλλά ήταν αισθητά καλύτερος στα διαστήματα κατά τα οποία εκείνος βρισκόταν στον πάγκο.
Το συγκεκριμένο στοιχείο δεν αποδεικνύει από μόνο του ότι ο Χολ δεν ταίριαξε, καθώς επηρεάζεται από τις πεντάδες και τον ρόλο κάθε παίκτη. Δείχνει, όμως, ότι η εντυπωσιακή ατομική του αποτελεσματικότητα δεν μεταφράστηκε στον ίδιο βαθμό σε συνολική αναβάθμιση της ομάδας.
Τι προσφέρει ο Τζόουνς
Ο Τζόουνς ήταν λιγότερο αποτελεσματικός από τον Χολ κοντά στο καλάθι, αλλά παρουσίασε πιο πολυδιάστατο πακέτο. Είχε 24,7 πόντους με 69,3% true shooting, 14,1 ριμπάουντ, 4,6 ασίστ και 3,2 κλεψίματα ανά 100 κατοχές.
Οι 4,6 ασίστ και το 13,7% στο ποσοστό δημιουργίας αποτελούν τις καλύτερες επιδόσεις μεταξύ των τριών σέντερ. Παράλληλα, τα 3,2 κλεψίματα φανερώνουν μεγαλύτερη δραστηριότητα στις αλλαγές και στις παγίδες.
Το μειονέκτημά του ήταν η διαχείριση της μπάλας. Τα 3,7 λάθη και το 17,2% σε ποσοστό λαθών ήταν οι χειρότερες επιδόσεις της τριάδας. Παρόλα αυτά, το on-off του έφτασε στο +6,5, δείχνοντας ότι η παρουσία του είχε θετικό αντίκτυπο στη συνολική εικόνα του Ολυμπιακού.
Ποια επιλογή μοιάζει πιο λογική
Εφόσον ο Ολυμπιακός αποφασίσει να διατηρήσει και τους τρεις, θα διαθέτει ίσως την πληρέστερη γραμμή καθαρών σέντερ στη EuroLeague. Το πρόβλημα είναι ότι και οι τρεις αγωνίζονται σχεδόν αποκλειστικά στο «5», ενώ μετά την αποχώρηση του Πίτερς υπάρχει ανάγκη για περισσότερη ευελιξία στο «4».
Με αυτό το δεδομένο, η πιο λογική αγωνιστική επιλογή θα ήταν να παραμείνει ο Τζόουνς δίπλα στον Μιλουτίνοφ και να εξεταστεί η αντικατάσταση του Χολ από έναν ψηλό που θα μπορεί να καλύψει και τις δύο θέσεις.
Ο Χολ είναι ανώτερος ως finisher και rim protector, όμως το αγωνιστικό του προφίλ έχει μεγαλύτερη επικάλυψη με εκείνο του Μιλουτίνοφ. Και οι δύο χρειάζονται να λειτουργούν κοντά στο καλάθι και είναι αποτελεσματικότεροι σε πιο παραδοσιακές διατάξεις.
Ο Τζόουνς προσφέρει μεγαλύτερη ταχύτητα, περισσότερη δημιουργία και καλύτερη δυνατότητα άμυνας σε διαφορετικές ζώνες του γηπέδου. Σε συνδυασμό με το θετικό +6,5 στο on-off, αποτελεί πιο συμπληρωματικό παίκτη για τον Μιλουτίνοφ, έστω και αν υστερεί στην αποτελεσματικότητα και στα ριμπάουντ.
Από καθαρά αγωνιστική σκοπιά, λοιπόν, το πιο ισορροπημένο σενάριο θα ήταν Μιλουτίνοφ και Τζόουνς στις δύο βασικές θέσεις των σέντερ και ένας τρίτος ψηλός με σουτ, ταχύτητα και πραγματική δυνατότητα να αγωνιστεί στο «4». Έτσι ο Ολυμπιακός θα έχανε μέρος της κάθετης απειλής του Χολ, αλλά θα αποκτούσε την ευελιξία που σήμερα λείπει από τη frontline του.
