Υπάρχουν βραδιές που ένας προπονητής κρίνεται όχι μόνο από το αποτέλεσμα και την εικόνα της ομάδας του, αλλά και από την ικανότητά του να καταλαβαίνει τι έχει συμβεί, τι περιμένει να ακούσει ο κόσμος και κυρίως ποιο είναι το θέμα που οφείλει να αναδείξει ο ίδιος. Ο Εργκίν Αταμάν, μετά τη συντριβή του Παναθηναϊκού στη Βαλένθια, έδειξε ότι σε αυτό το κομμάτι έχει χάσει πλήρως την αίσθηση του μέτρου.
Ο Παναθηναϊκός πήγε να παίξει ένα ματς προτελευταίας αγωνιστικής που μπορούσε να του δώσει το πλεονέκτημα έδρας. Πήγε να αντιμετωπίσει μια ομάδα με σαφώς μικρότερο μπάτζετ, λίγο πάνω από το 1/3 του δικού του payroll, και όχι απλώς έχασε, αλλά εμφανίστηκε από το πρώτο τζάμπολ ανήμπορος να σταθεί απέναντί της, να την κοιτάξει στα μάτια, να αντιδράσει στοιχειωδώς στον ρυθμό, στην ένταση και στην πνευματική της ετοιμότητα.
Οι «πράσινοι», διαθέτοντας το πιο βαθύ και ποιοτικό ρόστερ της διοργάνωσης, παρουσιάστηκαν κατώτεροι των περιστάσεων σε όλα. Σε ένταση, σε συγκέντρωση, σε συνέπεια, σε καθαρό μυαλό. Και το αποτέλεσμα αυτής της βραδιάς δεν είναι απλώς μια ήττα. Είναι ότι φτάνεις να κοιτάς και τι θα κάνει η -εδώ και καιρό αποκλεισμένη- Παρτιζάν, μπας και γλιτώσεις τα play-in. Μια διαδικασία στην οποία δεν θα έπρεπε καν να πλησιάζεις με τέτοιο μπάτζετ και τέτοιο ρόστερ.
Απέναντι σε όλο αυτό, ποια ήταν η δημόσια αντίδραση του Αταμάν; Ότι η Βαλένθια θα κέρδιζε ακόμη και τους Λέικερς. Δηλαδή, σε μια βραδιά που η δική του ομάδα εκτέθηκε αγωνιστικά, εκείνος επέλεξε να μετατρέψει τη συνέντευξη Τύπου σε μονόλογο αποθέωσης του αντιπάλου.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ξόδεψε αρκετό χρόνο για να σταθεί με εμφανή ενόχληση στο μέγεθος των αποδυτηρίων των προπονητών. Απ’ όλα όσα έγιναν σε αυτή τη βραδιά, αυτό ήταν το θέμα που τον ενόχλησε περισσότερο; Απ’ όλα όσα είδε στο παρκέ, απ’ όλα όσα δεν λειτούργησαν στην ομάδα του, απ’ όλη την αγωνιστική αποσύνθεση που παρουσίασε ο Παναθηναϊκός, έκρινε ότι το σημείο που έπρεπε να αναδείξει δημόσια ήταν τα μικρά αποδυτήρια των προπονητών;
Ένας coach μπορεί να κάνει ένα παράπονο για τις συνθήκες. Σημασία έχει η ιεράρχηση, το timing, αλλά και το ποιο ζήτημα επιλέγεις να βγάλεις προς τα έξω, αμέσως μετά από μια τόσο βαριά ήττα. Γιατί όταν η ομάδα σου έχει διαλυθεί αγωνιστικά και εσύ μεταφέρεις τη συζήτηση στα τετραγωνικά μέτρα των αποδυτηρίων, δείχνεις είτε ότι δεν κατάλαβες τι συνέβη, είτε ότι προσπαθείς συνειδητά να φύγεις από την ουσία.
Το «τριφύλλι» την Πέμπτη δεν έχασε μόνο ένα ματς που μπορούσε να αλλάξει τη σεζόν του. Είδε και τον προπονητή του να δείχνει ότι στη διαχείριση της στιγμής δεν λειτούργησε σαν άνθρωπος που έχει πλήρη συνείδηση του μεγέθους του προβλήματος.
Ο ίδιος ο Αταμάν είχε πει λίγες ημέρες νωρίτερα πως «δεν παίζουμε Playstation» για να αλλάξει πράγματα από τη μια μέρα στην άλλη. Σωστά. Μόνο που ακόμη και στο PlayStation, όταν βλέπεις το ματς να σου ξεφεύγει, ένα τάιμ άουτ το παίρνεις. Ακόμη και αν δεν έχεις οδηγίες να δώσεις, το κάνεις έστω για να κόψεις το ρυθμό, να ηρεμήσεις την ομάδα σου, να δείξεις ότι είσαι παρών και προσπαθείς να σταματήσεις την κατηφόρα.
Ο Παναθηναϊκός δεν έχει ανάγκη από προπονητές-θεατές που εντυπωσιάζονται από τον αντίπαλο, ούτε από άλλοθι που εξαντλούνται στα τετραγωνικά μιας αίθουσας του γηπέδου. Έχει ανάγκη από έναν ηγέτη που, στις ήττες, θα βγαίνει μπροστά για να αναλάβει το μερίδιο που του αναλογεί και να δείξει τον δρόμο της επιστροφής.
Όσο ο Αταμάν επιλέγει να «μικραίνει» τη συζήτηση για να αποφύγει την ουσία, τόσο θα μικραίνει και η πίστωση χρόνου που του αναλογεί σε έναν σύλλογο με τις απαιτήσεις του Παναθηναϊκού.
