Αποκτώντας τον Τι Τζέι Σόρτς το περασμένο καλοκαίρι, μετά από μια τρομερή σεζόν με τη φανέλα της Παρί, ο Παναθηναϊκός δεν πήρε τον δημιουργό-καταλύτη που φανταζόταν όταν επένδυσε σε έναν γκαρντ με τέτοιο status και συμβόλαιο επιπέδου πρωταγωνιστή.
Η ουσία της υπόθεσης δεν είναι απλώς ότι ο Σορτς δεν έχει αρκετά την μπάλα στα χέρια του. Αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα βαθμό λογικό σε μια ομάδα με Ναν, Σλούκα και Γκραντ. Το πραγματικό ζήτημα είναι ότι, ακόμη και μέσα σε αυτό το διαφορετικό πλαίσιο, δεν έχει δώσει στον Παναθηναϊκό εκείνο το επιθετικό μπουστάρισμα, που λογικά περίμενε ο Αταμάν όταν τον έβαζε στο ρόστερ.
Πέρσι στην Παρί, ο Σορτς ήταν ο απόλυτος σταρ. Σε 27:18 ανά αγώνα είχε 19,0 πόντους και 7,3 ασίστ, με usage 29,7%, true shooting 56,9% και eFG 52,4%. Ήταν παίκτης που όχι μόνο παρήγαγε συνεχώς, αλλά το έκανε και με αρκετά καλή αποδοτικότητα για τον όγκο κατοχών που κουβαλούσε, ενώ το net rating του ήταν στο +7,5.
Τεράστια πτώση στα ποσοστά
Στον φετινό Παναθηναϊκό, η εικόνα αυτή έχει διαφοροποιηθεί σημαντικά. Ο Σορτς είναι στα 16:02, με 7,8 πόντους και 3,0 ασίστ, usage 22,9%, true shooting 52,1% και eFG 47,9%. Το net rating του έχει πέσει στο -1,6. Με απλά λόγια, δεν πρόκειται μόνο για έναν παίκτη που παίζει λιγότερο. Πρόκειται για παίκτη που, όταν παίζει, επηρεάζει πολύ λιγότερο το παιχνίδι και το κάνει με αισθητά χειρότερη αποτελεσματικότητα.
Εκεί είναι το πρώτο και βασικό «παράπονο» του Αταμάν. Ο Παναθηναϊκός δεν χρειαζόταν απλώς έναν ακόμη κοντό που να μπορεί να ντριμπλάρει και να αλλάζει ρυθμό. Χρειαζόταν έναν περιφερειακό που να μπορεί να οργανώνει χωρίς να πέφτει το επίπεδο της επιθετικής λειτουργίας όταν η μπάλα φεύγει από τα χέρια του Ναν ή του Σλούκα. Έναν παίκτη που να μπαίνει και να αλλάζει άμεσα τη ροή. Μέχρι τώρα, αυτό δεν έχει συμβεί στον βαθμό που θα περίμενε ο προπονητής του.
Το δεύτερο θέμα είναι το σκοράρισμα. Πέρσι ο Σορτς ήταν παίκτης που έγραφε 19 πόντους, με 36,2% στο τρίποντο και 73,5% στις βολές. Φέτος είναι στους 7,8 πόντους, με 26,6% στο τρίποντο και 68,4% στις βολές. Δηλαδή όχι μόνο σκοράρει πολύ λιγότερο, αλλά το κάνει και με πιο ασταθές περιφερειακό σουτ, κάτι που επηρεάζει το spacing και το πώς τον αντιμετωπίζουν οι άμυνες. Και αυτό είναι κρίσιμο, γιατί ένας παίκτης του μεγέθους του πρέπει είτε να διαλύει συνεχώς την πρώτη γραμμή άμυνας, είτε να τιμωρεί πολύ πιο αξιόπιστα όταν οι άμυνες του δίνουν χώρο. Ο φετινός Σορτς δεν το έχει κάνει.
Αν ο Σορτς είχε πέσει λίγο σε όγκο προσπαθειών, αλλά κρατούσε κάτι κοντά στην περσινή του αποτελεσματικότητα και έδινε 10-12 πόντους με 5-6 ασίστ σε αυτόν τον ρόλο, η συζήτηση θα ήταν τελείως διαφορετική. Τώρα, όμως, η απόσταση από την περσινή εκδοχή του είναι πολύ μεγάλη. Και αυτή η απόσταση είναι που τροφοδοτεί τον προβληματισμό.
Ο Αταμάν, ουσιαστικά, περίμενε έναν παίκτη που θα του έδινε περισσότερη ασφάλεια στη δημιουργία, περισσότερη ατομική πίεση πάνω στην άμυνα και πιο αξιόπιστη παραγωγή όταν η επίθεση κολλάει. Αντί γι’ αυτό, έχει πάρει έναν παίκτη με πολύ μικρότερη επιρροή και λιγότερη αποτελεσματικότητα.
Το φινάλε θα κρίνει το μέλλον του
Γι’ αυτό και το τελευταίο κομμάτι της σεζόν έχει πολύ μεγάλη σημασία για τον ίδιο και για το πώς θα αξιολογηθεί συνολικά η πρώτη του χρονιά στο T-Center. Ο Παναθηναϊκός την προηγούμενη διετία δεν πήρε ουσιαστικά αυτά που περίμενε ούτε από τον Βιλντόζα, ούτε από τον Λορέντζο Μπράουν, τουλάχιστον στον βαθμό που θα ήθελε για παίκτες που προορίζονταν να δώσουν λύσεις στην περιφέρεια και στη δημιουργία.
Ο Σορτς ήρθε για να αλλάξει αυτή την εικόνα, όχι για να προστεθεί απλώς σε μια σειρά γκαρντ που δεν κατάφεραν να δώσουν σταθερά το κάτι παραπάνω. Έχει συμβόλαιο και για την επόμενη σεζόν, όμως το αν θα μείνει και το πώς θα τον βλέπει ο οργανισμός το καλοκαίρι θα εξαρτηθεί όχι μόνο από το ποιος θα βρίσκεται στην τεχνική ηγεσία, αλλά σε πολύ μεγάλο βαθμό και από την εικόνα του στο φινάλε της χρονιάς.
Αν στο πιο κρίσιμο σημείο βγει μπροστά, μπορεί να ανατρέψει το κλίμα. Αν όχι, τότε θα ενισχυθεί περισσότερο η αίσθηση ότι ο Παναθηναϊκός επένδυσε ξανά σε έναν περιφερειακό με μεγάλες προσδοκίες, χωρίς να πάρει τελικά όσα περίμενε.
