Ο Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ, που σύμφωνα με σημερινά δημοσιεύματα είναι κοντά σε συμφωνία με τον Ολυμπιακό, δεν μοιάζει με αντίγραφο κανενός από τους υπάρχοντες γκαρντ των Πειραιωτών, αλλά περισσότερο με μια ενδιάμεση εκδοχή ανάμεσα σε οργανωτή και δημιουργό.
Δηλαδή δεν θυμίζει ούτε τον Γουόκαπ ως προς την οργάνωση και την αμυντική πειθαρχία, ούτε τον Ντόρσεϊ ή τον Φουρνιέ ως προς το εκτελεστικό προφίλ. Είναι ένας χειριστής που έχει πολύ την μπάλα στα χέρια του, δημιουργεί, γεμίζει τη στατιστική και επηρεάζει πολλές πτυχές του αγώνα ταυτόχρονα.
Εκεί που υπερτερεί καθαρά
Το πιο δυνατό κομμάτι του προφίλ του είναι η συνολική δημιουργία του. Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ έχει 12,9 ασίστ και 37,6% AST% ανά 100 κατοχές, νούμερα που τον βάζουν πολύ ψηλά σε όρους οργάνωσης. Μόνο ο Γουόκαπ στέκεται στο ίδιο επίπεδο ως δημιουργός, με 13,4 ασίστ και 34,2% AST%. Αυτό σημαίνει ότι, αν τελικά πάει στον Ολυμπιακό, θα ήταν αμέσως ένας από τους δύο βασικούς παίκτες που μπορούν να αναλάβουν το κουμάντο της επίθεσης.
Υπερέχει, όμως, του Γουόκαπ στο σκοράρισμα. Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ παράγει 21,8 πόντους ανά 100 κατοχές, όταν ο Γουόκαπ είναι στους 11,5. Δηλαδή ο παίκτης του Ερυθρού Αστέρα δεν είναι απλώς δημιουργός, αλλά γκαρντ που πιέζει περισσότερο την άμυνα. Σε αυτό το κομμάτι είναι σαφώς πιο επιθετικός από τον Γουόκαπ και πιο πλήρης από τον Νιλικίνα, που έχει μεν 16,4 πόντους -πάντα ανά 100 κατοχές-, αλλά πολύ χαμηλότερη δημιουργία.
Επίσης, για παίκτη της θέσης του, ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ είναι εντυπωσιακός στο ριμπάουντ. Τα 7,8 ριμπάουντ και ειδικά τα 6,5 αμυντικά ανά 100 κατοχές είναι πολύ υψηλά νούμερα για γκαρντ. Είναι καλύτερος σε αυτό τον τομέα από όλους τους γκαρντ του Ολυμπιακού, ακόμη και από τον Κόρι Τζόσεφ, που είναι επίσης δυνατός ριμπάουντερ για τη θέση με 6,9.
Ακόμη ένα σημείο υπεροχής είναι το usage rate του. Με 21,9% USG είναι σαφώς πιο ενεργός από τον Γουόκαπ (12,7), τον Νιλικίνα (16,5) και τον Μόντε Μόρις (13,5). Άρα μιλάμε για παίκτη που μπορεί να απορροφήσει κατοχές και ευθύνη. Αυτό έχει αξία αν ο Ολυμπιακός θέλει να προσθέσει έναν γκαρντ που δεν θα λειτουργεί απλώς υποστηρικτικά δίπλα στους υπάρχοντες, αλλά θα μπορεί να πάρει πάνω του σημαντικό κομμάτι της δημιουργίας και του σκορ.
Εκεί που δεν είναι ανώτερος
Από την άλλη, το 52,2% true shooting και το 50,8% eFG είναι αξιοπρεπή, αλλά όχι κορυφαία. Ο Κόρι Τζόσεφ, έστω σε πολύ μικρότερο δείγμα, είναι πιο αποτελεσματικός με 58,1% TS και 53,5% eFG. Ο Νιλικίνα επίσης έχει καλύτερο TS% με 54%, ενώ ο Γουόκαπ, παρότι πιο φτωχός εκτελεστικά, έχει σχεδόν ίδια συνολική αποτελεσματικότητα.
Το δεύτερο και ίσως πιο σημαντικό μειονέκτημα είναι ότι ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ δεν είναι ιδιαίτερα αξιόπιστος ως σουτέρ. Το 33,3% στο τρίποντο και το 58,3% στις βολές φανερώνουν ένα προφίλ που η άμυνα μπορεί να το διαχειριστεί διαφορετικά από ό,τι θα διαχειριζόταν έναν πραγματικά απειλητικό σκόρερ. Ο Γουόκαπ έχει παρόμοιο ποσοστό στο τρίποντο, στο 33,7%, αλλά πολύ καλύτερες βολές στο 75,4%. Ο Νιλικίνα είναι πολύ πιο αξιόπιστος πίσω από τα 6,75 με 39,4% στο τρίποντο και 84,9% στις βολές. Άρα, αν ο Ολυμπιακός τον αποκτήσει, δεν θα προσθέτει έναν παίκτη που «ανοίγει» υποχρεωτικά το γήπεδο με το σουτ του.
Το τρίτο ζήτημα είναι τα λάθη. Εδώ ο Γουόκαπ αποδεικνύεται πιο προσαρμοσμένος στη λογική του Ολυμπιακού. Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ έχει 4,7 λάθη ανά 100 κατοχές, ο Γουόκαπ 3,7 και ο Μόντε Μόρις μόλις 2,4. Μπορεί το 18,5% TOV% του να μην είναι κακό για τόσο μεγάλο usage, αλλά δεν μιλάμε για παίκτη που θα μπει και θα κάνει την επίθεση πιο συντηρητική ή πιο ελεγχόμενη. Αντιθέτως, είναι γκαρντ που παίζει με μεγαλύτερο ρίσκο και μεγαλύτερη προσωπική ανάληψη πρωτοβουλιών.
Η πιο κρίσιμη σύγκριση είναι με τον Γουόκαπ
Αν κάποιος θέλει να δει την ουσία, η βασική σύγκριση δεν είναι ούτε με τον Μόρις, ούτε με τον Νιλικίνα, ούτε με τον Τζόσεφ. Είναι με τον Γουόκαπ, γιατί εκεί βρίσκεται η καρδιά της περιφερειακής λειτουργίας του Ολυμπιακού.
Ο Γουόκαπ έχει +14,4 net rating και +14,2 on/off, όταν ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ είναι στο +4,6 και +4,9 αντίστοιχα. Όσον αφορά στο defensive rating, ο Γουόκαπ έχει 110,1 έναντι 113,9 του παίκτη του Ερυθρού Αστέρα. Άρα ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ δεν είναι καλύτερη, αλλά διαφορετική version του Γουόκαπ. Περισσότερο δημιουργικός σκόρερ, με πιο «γεμάτη» στατιστική, αλλά ελαφρώς λιγότερο ταιριαστός με ένα σύστημα που ζει από τον έλεγχο και την πειθαρχία.
Εφόσον αποκτηθεί, ο Ολυμπιακός δεν θα αλλάζει απλώς πρόσωπο στην περιφέρεια, αλλά σε έναν βαθμό και τη λογική της. Δεν θα προσθέτει μόνο έναν καλό παίκτη, αλλά έναν γκαρντ που μπορεί να μετακινήσει το κέντρο βάρους του παιχνιδιού του λίγο πιο πολύ προς τη δημιουργία με την μπάλα στα χέρια και λίγο λιγότερο προς τον απόλυτο έλεγχο που συμβολίζει ο Γουόκαπ.
