Έχει περάσει 1,5 μέρα από το περιστατικό με τον Φουρνιέ και τον οπαδό του Πανιωνίου που καθόταν στα courtside seats. Ένα περιστατικό στο οποίο ήταν απολύτως ξεκάθαρο και το τι συνέβη και το τι έπρεπε να γίνει.
Ο οπαδός έκανε αυτό που κάνουν χιλιάδες οπαδοί σε όλα τα γήπεδα. Δεν είναι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος που έβρισε, ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος που έκανε χειρονομία σε παίκτη αντίπαλης ομάδας. Αν καθόταν σε εξέδρα οργανωμένων δεν θα ασχολιόταν άνθρωπος. Καθόταν σε θέση courtside, πήρε τα ρίσκα του και το πλήρωσε -σωστά- με απομάκρυνση από τη θέση του και από το γήπεδο.
Ο δε Φουρνιέ ήταν ακόμη ένας από τους χιλιάδες αθλητές καθημερινά, από το ΝΒΑ έως την Β ΕΣΚΑΝΑ που δέχονται ύβρεις από αντίπαλο οπαδό. Δεν το «κατάπιε», όρμηξε και το πλήρωσε -σωστά- με αποβολή.
Από εκεί και πέρα έχει ξεκινήσει το γνωστό ελληνικό φαινόμενο. Τώρα που το έκανε ο Φουρνιέ, οι φίλοι του Ολυμπιακού και όσοι κατέχουν δημόσια βήμα και έχουν φιλοολυμπιακά αισθήματα ρίχνουν το φταίξιμο στον οπαδό. Αν στο ίδιο γήπεδο, ο ίδιος οπαδός έβριζε παίκτη του Παναθηναϊκού σε ματς Πανιώνιος-Παναθηναϊκός, και ο παίκτης αυτός αντιδρούσε με τον ίδιο τρόπο που αντέδρασε την Κυριακή ο Φουρνιέ, οι ίδιοι άνθρωποι θα καταδίκαζαν τον παίκτη του Παναθηναϊκού ως τραμπούκο, κακό χαρακτήρα, θα έλεγαν ότι ξέφυγε, ότι αυτή δεν είναι συμπεριφορά επαγγελματία αθλητή και ότι συνεχώς στα γήπεδα καθυβρίζονται παίκτες, αλλά δεν ορμάνε σε οπαδούς.
Δεν το έκανε όμως παίκτης του Παναθηναϊκού, αλλά ο Φουρνιέ του Ολυμπιακού. Και εφόσον το έκανε ο Φουρνιέ και είναι «δικός μας», άντε το πολύ -για να το παίξουμε και αντικειμενικοί-, θα πάμε στη λύση του «λάθος έκανε, ΑΛΛΑ… [βάλτε εδώ ό,τι επιχείρημα θέλετε]».
Αντίστοιχα, στο πράσινο στρατόπεδο έχουν βάλει από χτες στο στόχαστρο τον Γάλλο. Αν φυσικά στο ίδιο γήπεδο την Κυριακή ο πρωταγωνιστής ήταν παίκτης του Παναθηναϊκού, ο οπαδός θα χαρακτηριζόταν «προκλητικός», το βασικό επιχείρημα θα ήταν ότι «δεν είναι δυνατόν να καθυβρίζεται με χυδαίο τρόπο κάποιος στο χώρο εργασίας του, θα σας άρεσε εσάς να έρχεται κάποιος στο γραφείο σας να σας κάνει κ@λοδάχτυλα και να σας βρίζει χυδαία;».
Κουραστήκαμε, κύριοι.
Κουραστήκαμε ο προπονητής ο δικός σας όταν παραφέρεται να είναι ο δικαιολογημένος και ο προπονητής του αντιπάλου όταν κάνει το ίδιο να είναι ο «αλήτης».
Κουραστήκαμε για τον παίκτη τον δικό σας να ισχύει το «ναι έκανε λάθος, αλλά ο άλλος άρχισε», επιπέδου Δημοτικού σχολείου, και για τον παίκτη του αντιπάλου να ισχύει το «απαράδεκτος, να τιμωρηθεί παραδειγματικά».
Κουραστήκαμε να αλλάζουν οι αρχές, οι ευαισθησίες, τα όρια και οι κόκκινες γραμμές ανάλογα με το χρώμα της φανέλας.
Κουραστήκαμε να μη μας νοιάζει ποτέ πραγματικά τι έγινε, αλλά μόνο ποιος το έκανε και σε ποιον.
Η αλήθεια είναι πολύ απλή. Ο οπαδός έφταιξε και αποβλήθηκε. Ο Φουρνιέ έφταιξε και αποβλήθηκε. Τόσο απλό. Ούτε ο ένας γίνεται αθώος επειδή προκάλεσε πρώτος, ούτε ο άλλος γίνεται αθώος επειδή αντέδρασε «ανθρώπινα». Σε ένα γήπεδο, όπως και στη ζωή, μπορεί να φταίνε δύο πλευρές στην ίδια φάση, απλώς με διαφορετικό τρόπο.
Αλλά στην Ελλάδα δεν μας βολεύει ποτέ η απλή αλήθεια. Μας βολεύει μόνο η αλήθεια που εξυπηρετεί τη φανέλα μας.
Και κάπως έτσι, δεν συζητάμε ποτέ για το πραγματικό πρόβλημα. Δεν συζητάμε για το ότι τα courtside seats δεν είναι εξέδρα να λες ό,τι σου κατέβει επειδή πλήρωσες ακριβό εισιτήριο. Δεν συζητάμε για το ότι ο επαγγελματίας αθλητής, όσο και αν προκαλείται, δεν μπορεί να ορμάει σε θεατή. Δεν συζητάμε για το πώς προστατεύεται το προϊόν. Συζητάμε μόνο για το αν ο δικός μας πρέπει να δικαιωθεί και ο απέναντι να «σταυρωθεί», ή για το αν το Χ site κάνει προπαγάνδα υπέρ του αντιπάλου, κλείνοντας όμως τα μάτια στα όσα γράφει το Ψ site που κάνει προπαγάνδα υπέρ της ομάδας μας.
Κουραστήκαμε, λυπηθείτε μας.
Ή, ακόμα καλύτερα, λυπηθείτε το ίδιο το άθλημα. Γιατί όσο συνεχίζουμε να βλέπουμε το ίδιο περιστατικό με δύο διαφορετικά μέτρα και σταθμά, ανάλογα με το ποιος φοράει τι, τότε δεν υπερασπιζόμαστε τη λογική. Υπερασπιζόμαστε μόνο τη φανέλα μας και την ανάγκη μας να έχουμε πάντα «δίκιο», ακόμα και όταν δεν έχουμε.
