Ο πόλεμος που ξέσπασε ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν δεν είναι ένα γεωπολιτικό γεγονός που αφορά μόνο τα δελτία ειδήσεων, αλλά μια πραγματικότητα που ήδη επηρεάζει την EuroLeague και εκθέτει τη διοργάνωση σε ένα πολύ πιο βαθύ ερώτημα από το αν θα διεξαχθεί κανονικά η επόμενη αγωνιστική.
Αεροδρόμια σε Ντουμπάι και Άμπου Ντάμπι έχουν κλείσει, ο εναέριος χώρος στην περιοχή έχει παραλύσει και άνθρωποι του ευρωπαϊκού μπάσκετ βρίσκονται εγκλωβισμένοι, ανάμεσά τους παίκτες της Παρτιζάν και της Μακάμπι Τελ Αβίβ.
Είναι προφανές ότι το επόμενο διάστημα δύσκολα θα δούμε αγώνες στο Τελ Αβίβ ή στο Ντουμπάι. Το ζήτημα όμως δεν είναι μόνο το αν θα αναβληθούν παιχνίδια. Το ζήτημα είναι γιατί η EuroLeague επέλεξε να διατηρήσει μέχρι τέλους μια γραμμή «κανονικότητας» σε μια περιοχή που εδώ και μήνες βρίσκεται σε καθεστώς ακραίας αστάθειας.
Ξεκάθαρη αλλοίωση βαθμολογίας
Από καθαρά αγωνιστική σκοπιά, η κατάσταση έχει ήδη δημιουργήσει στρέβλωση. Κάποιες ομάδες ταξίδεψαν και έπαιξαν στο Τελ Αβίβ με συνθήκες πραγματικής έδρας, άλλες αντιμετώπισαν τις ίδιες ομάδες σε ουδέτερα και άδεια γήπεδα, σε κρύα περιβάλλοντα, χωρίς πίεση.
Σε μια λίγκα όπου μία νίκη μπορεί να καθορίσει ποιος θα πάρει πλεονέκτημα έδρας, ποιος θα μπει στα πλέι-οφ, ποιος θα παλέψει στα play-in και ποιος θα μείνει εκτός δεκάδας, αυτές οι διαφοροποιήσεις δεν είναι λεπτομέρεια. Επηρεάζουν ευθέως τη βαθμολογία και την ισορροπία του ανταγωνισμού. Ωστόσο, το σημαντικότερο ζήτημα δεν είναι η βαθμολογία. Είναι οι άνθρωποι.
Οι αθλητές δεν είναι περιουσιακά στοιχεία. Δεν είναι γραμμές σε οικονομικούς πίνακες, ούτε μηχανές που μετακινούνται ανάλογα με το πρόγραμμα. Είναι άνθρωποι με οικογένειες, με παιδιά, με συντρόφους που βλέπουν ειδήσεις και περιμένουν ένα μήνυμα ότι όλα είναι καλά. Είναι προπονητές, μέλη επιτελείων, φυσιοθεραπευτές, φροντιστές, που καλούνται να ταξιδέψουν σε περιοχές όπου η ασφάλεια δεν είναι δεδομένη.
Το ενδεχόμενο λάθος δεν διορθώνεται
Υπάρχει πάντα το επιχείρημα ότι ο αθλητισμός πρέπει να συνεχίζεται. Και πράγματι, πολλές φορές λειτουργεί ως διέξοδος. Όμως η συνέχιση προϋποθέτει στοιχειώδη ασφάλεια. Όταν η γεωπολιτική ένταση μετατρέπεται σε ανοιχτή στρατιωτική σύγκρουση, όταν μετακινήσεις γίνονται αβέβαιες και όταν άνθρωποι εγκλωβίζονται εκτός των βάσεών τους, η επιμονή στην κανονικότητα δεν είναι ουδετερότητα. Είναι επιλογή. Και κάθε επιλογή συνεπάγεται ευθύνη.
Η EuroLeague δεν είναι απλώς διαχειριστής τηλεοπτικών συμβολαίων και αγωνιστικού προγράμματος. Είναι οργανισμός που οφείλει να προστατεύει τα μέλη του. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να ζητήσει από παίκτες και τεχνικά επιτελεία να κινούνται σε ζώνες αυξημένου ρίσκου, ούτε μπορεί να αγνοεί τον ψυχολογικό παράγοντα που συνοδεύει τέτοιες συνθήκες.
Μια νίκη λιγότερη ή μια αναβολή δεν θα καταστρέψει μια διοργάνωση. Ένα λάθος όμως σε ζητήματα ασφάλειας δεν διορθώνεται εκ των υστέρων. Και εφόσον η κατάσταση στη Μέση Ανατολή είναι ρευστή, η EuroLeague καλείται να αποδείξει ότι αντιλαμβάνεται πως το μπάσκετ, όσο σημαντικό και αν είναι, δεν μπορεί να τοποθετείται πάνω από την ανθρώπινη ασφάλεια.
