Υπάρχουν ματς που χάνονται στο παρκέ. Και υπάρχουν βραδιές που τα παιχνίδια χάνονται πριν καν γίνει το τζάμπολ. Ο φετινός τελικός του Κυπέλλου, για τον Ολυμπιακό, ανήκει σε μεγάλο βαθμό στη δεύτερη κατηγορία.
Οι ελληνικές διοργανώσεις δεν είναι EuroLeague. Δεν υπάρχει απεριόριστο rotation ξένων, δεν υπάρχει η πολυτέλεια να διορθώσεις λάθη επιλογών με βάθος 13 ή 14 παικτών. Η δήλωση της 6άδας των ξένων δεν είναι απλώς μια τυπική διαδικασία. Είναι στρατηγική απόφαση που μπορεί να καθορίσει το παιχνίδι πριν καν αρχίσει.
Τρεις οι δηλώμενοι, ένας στο 100%
Φαινομενικά, ο Εργκίν Αταμάν πήρε το ρίσκο, έχοντας έναν κλασικό σέντερ, τον Ρισόν Χόλμς, και πίσω του τον Ντίνο Μήτογλου που είναι κατά συνθήκη 5άρι, σε ρόλο εναλλακτικής λύσης. Από την άλλη, ο Γιώργος Μπαρτζώκας επέλεξε –θεωρητικά– την ασφάλεια των τριών σέντερ.
Ο Νίκολα Μιλουτίνοφ αγωνίστηκε με κάταγμα στο δάχτυλο. Ο Ταϊρίκ Τζόουνς με τενοντίτιδα. Δηλαδή δύο από τις τρεις επιλογές στο «5» δεν ήταν στο 100%. Και όταν σε τελικό δηλώνεις τρεις ψηλούς, αλλά οι δύο δεν είναι πλήρως έτοιμοι, στην ουσία δεσμεύεις δύο θέσεις 6άδας χωρίς να έχεις πλήρη απόδοση.
Το αποτέλεσμα; Ο Ολυμπιακός είχε τρεις διαθέσιμες επιλογές από το «1» έως το «4» και άφησε εκτός τον Άλεκ Πίτερς, δηλαδή τον πιο αξιόπιστο σουτέρ του και τον παίκτη που στη EuroLeague εκτελεί με ποσοστό 42% στο τρίποντο. Και αυτό σε ένα ματς στο οποίο γνώριζε πως η άλλη μεγάλη απειλή από την περιφέρεια, δηλαδή ο Τάιλερ Ντόρσεϊ, είχε κάνει δύο υπερατλαντικά ταξίδια και έχασε σχεδόν όλες τις προπονήσεις της τελευταίας εβδομάδας.
Ταυτόχρονα μπήκε στον τελικό με ένα πραγματικό «4», τον Βεζένκοβ. Και στην πορεία του αγώνα, ο Βούλγαρος αποχώρησε με πρόβλημα στη μέση. Εκεί, το πρόβλημα δεν ήταν αγωνιστικό. Ήταν δομικό. Δεν υπήρχε δεύτερη λύση στο «4». Δεν υπήρχε spacing από τη θέση. Δεν υπήρχε plan B.
Πρακτικά, η επιλογή των τριών σέντερ οδήγησε σε ένα rotation με μόνο έναν πλήρως ετοιμοπόλεμο σέντερ και κανένα καθαρό back-up τεσσάρι. Σε ματς ελληνικής διοργάνωσης, όπου η 6άδα είναι το παν, αυτό είναι πολυτέλεια που δεν συγχωρείται.
6/26, τα σουτ στον Γουόκαπ και ο σουτέρ στην κερκίδα
Ο Παναθηναϊκός μπορεί να ρίσκαρε θεωρητικά με έναν κλασικό παίκτη ρακέτας, αλλά κράτησε την ισορροπία στις υπόλοιπες θέσεις. Ο Ολυμπιακός επένδυσε σε «όγκο» στη ρακέτα, αλλά στην πράξη δεν τον είχε διαθέσιμο.
Και το πιο σημαντικό; Η απουσία του Πίτερς δεν είναι απλώς απώλεια ενός ρολίστα. Είναι απώλεια spacing, σουτ και απειλής από τη weak side. Σε τελικό όπου κάθε κατοχή μετράει, το να στερείς από τον εαυτό σου τον πιο αξιόπιστο εκτελεστή σου, είναι επιλογή με συνέπειες.
Ο τελικός, λοιπόν, δεν χάθηκε επειδή ο Ολυμπιακός δεν πάλεψε. Χάθηκε επειδή μπήκε στο ματς με περιορισμένες επιλογές. Και όταν τελειώνεις έναν τελικό με 6/26 τρίποντα, εκ των οποίων τα 5 προέρχονται από τον Τόμας Γουόκαπ –έναν παίκτη εξαιρετικό στη δημιουργία, στη λήψη αποφάσεων και στην πίεση της άμυνας, αλλά όχι κάποιον που έχει ως βασικό του προσόν το εκτελεστικό κομμάτι– τότε το πρόβλημα δεν είναι η αστοχία. Είναι ότι το πλάνο σε έχει οδηγήσει να ζητάς σκορ από τους λάθος ανθρώπους, την ώρα που ο πιο αξιόπιστος σουτέρ σου παρακολουθεί τον τελικό από την κερκίδα.
