Η συζήτηση για το ποιος είναι ο πιο αποδοτικός σέντερ του Ολυμπιακού και τι κερδίζει ή χάνει η ομάδα με Νίκολα Μιλουτίνοφ, Ταϊρίκ Τζόουνς και Ντόντα Χολ στο παρκέ δεν είναι θεωρητική.
Τα νούμερα δίνουν πολύ καθαρές απαντήσεις και αποκαλύπτουν τρία εντελώς διαφορετικά αγωνιστικά προφίλ, με τον Γιώργο Μπαρτζώκα να έχει δυνατότητα να επιλέξει ανάλογα με το βαθμό δυσκολίας του εκάστοτε αγώνα, αλλά και τα χαρακτηριστικά των αντιπάλων.
Μιλουτίνοφ, ο καλύτερος σέντερ της EuroLeague τη φετινή σεζόν
Σε 25 αγώνες με 22:07 λεπτά συμμετοχής, ο Σέρβος έχει 10,8 πόντους, 7,4 ριμπάουντ (3,6 επιθετικά), 70,1% στα δίποντα και 73,6% true shooting. Το Net Rating του βρίσκεται στο +9,4, με ORTG 123,3 και DRTG 114,0. Είναι ο μόνος από τους τρεις που λειτουργεί ως σταθερός άξονας επίθεσης με παιχνίδι με πλάτη, μπορεί να τιμωρήσει αλλαγές, να κερδίσει φάουλ (free throw rate στο 72,7) και να ελέγξει το αμυντικό ριμπάουντ.
Η παρουσία του ανεβάζει την αμυντική ασφάλεια, με βασικό όπλο τη μείωση των δεύτερων ευκαιριών του αντιπάλου. Ο Ολυμπιακός με εκείνον στο παρκέ παίζει πιο ελεγχόμενα, δίνοντας έμφαση στο σετ παιχνίδι. Το μειονέκτημα είναι ότι δεν ανοίγει το γήπεδο, δεν απειλεί εκτός ρακέτας και αμυντικά δυσκολεύεται περισσότερο σε συνεχόμενες αλλαγές πάνω σε γκαρντ. Παρ’ όλα αυτά, είναι ο πιο ολοκληρωμένος και αξιόπιστος.
Το δείγμα μικρό, τα νούμερα εντυπωσιακά
Ο Τάιρικ Τζόουνς έχει το ακριβώς αντίθετο προφίλ. Σε μόλις 6 παιχνίδια και 17:04 λεπτά μέσο όρο έχει 8,3 πόντους, 3,8 ριμπάουντ, 69,7% στα δίποντα και 69,4% true shooting. Το Net Rating του αγγίζει το εντυπωσιακό +37,3, με ORTG 134,6 και DRTG 97,3. Το δείγμα είναι ξεκάθαρα μικρό, αλλά το impact είναι τεράστιο. Ο Τζόουνς δίνει κάθετη απειλή, εκρηκτικότητα στο pick and roll, transition παιχνίδι και ενέργεια στην άμυνα.
Δεν έχει post παιχνίδι, δεν δημιουργεί για τους άλλους, δεν είναι σταθερός ριμπάουντερ σε επίπεδο Μιλουτίνοφ, όμως ανεβάζει ρυθμό και ένταση. Με αυτόν στο γήπεδο, ο Ολυμπιακός γίνεται πιο αθλητικός, πιέζει περισσότερο στην μπάλα και βρίσκει εύκολους πόντους. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να διατηρήσει τέτοια νούμερα σε μεγαλύτερο δείγμα και σε ρόλο βασικού.
Ντόντα Χολ, ο πιο αποδοτικός finisher
Σε 25 παιχνίδια με 15:34 λεπτά συμμετοχής, ο πρώην παίκτης της Μπασκόνια έχει 7,0 πόντους, 4,8 ριμπάουντ και εντυπωσιακό 76,1% στα δίποντα, με 78,8% true shooting – το υψηλότερο ποσοστό από τους τρεις. Το ORTG του είναι 119,6 και το Net Rating +1,8. Είναι καθαρός rim runner, ιδανικός σε pick and roll καταστάσεις και τελειώνει φάσεις πάνω από τη στεφάνη. Ωστόσο, δεν αποτελεί σημείο αναφοράς, δεν παίρνει πολλές κατοχές (χαμηλό usage), και η συνολική του επίδραση στο +/– δεν είναι στο επίπεδο των άλλων δύο. Με τον Χολ ο Ολυμπιακός κερδίζει αποτελεσματικότητα στην τελική εκτέλεση, αλλά χάνει όγκο και δημιουργία από το low post, χωρίς να κερδίζει σημαντικά στην άμυνα.
Αν μιλήσουμε καθαρά για αποδοτικότητα στην εκτέλεση, ο Χολ είναι ο πιο αποτελεσματικός με βάση τα ποσοστά. Αν εξετάσουμε συνολικό impact και σταθερότητα σε μεγάλο δείγμα, ο Μιλουτίνοφ υπερέχει. Αν μετρήσουμε καθαρή αγωνιστική επίδραση σε ρυθμό και plus/minus, ο Τζόουνς παρουσιάζει το πιο εκρηκτικό αποτύπωμα, έστω και με δείγμα 6 αγώνων.
O Γιώργος Μπαρτζώκας δεν έχει απλώς τρεις σέντερ, αλλά τρεις διαφορετικές απαντήσεις σε κάθε πρόβλημα που μπορεί να θέσει ο αντίπαλος. Η δυνατότητα του Ολυμπιακού να μεταβαίνει από τον έλεγχο και το low-post παιχνίδι του Μιλουτίνοφ, στην εκρηκτικότητα και το κάθετο παιχνίδι του Τζόουνς, ή στην αποτελεσματικότητα κοντά στο καλάθι του Χολ, συνιστά ένα στρατηγικό πλεονέκτημα που μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικό όταν η μπάλα θα “καίει” στην postseason.
