Η συζήτηση γύρω από τον ρόλο του τέταρτου γκαρντ στον Παναθηναϊκό του Εργκίν Αταμάν δεν είναι καινούργια. Είναι όμως αποκαλυπτική αν τη δει κανείς διαχρονικά.
Ο Λούκα Βιλντόζα τη σεζόν 2023-24, ο Λορέντζο Μπράουν το 2024-25 και ο Τι Τζέι Σορτς φέτος κλήθηκαν να υπηρετήσουν ουσιαστικά την ίδια αποστολή, λειτουργώντας ως δημιουργοί, ως εκείνος ο παίκτης του rotation που θα κρατήσει ρυθμό, θα συνδέσει τις πεντάδες και θα υποστηρίξει το παιχνίδι των σταρ χωρίς να αλλοιώσει τη δομή.
Ο Αργεντινός ήρθε με την ταμπέλα του παίκτη που μπορεί να κάνει το απρόβλεπτο, όμως στην πράξη δεν βρήκε ποτέ τον ρυθμό του. Τα advanced stats της EuroLeague αποτυπώνουν έναν γκαρντ με χαμηλή παραγωγή, μέτρια αποτελεσματικότητα και –το πιο κρίσιμο– έντονα αρνητικό αποτύπωμα στο on-off.
Ο Παναθηναϊκός ήταν ξεκάθαρα χειρότερος όταν ο νυν άσος της Βίρτους Μπολόνια βρισκόταν στο παρκέ. Δεν ήταν θέμα κακών επιλογών ή έλλειψης προσπάθειας, αλλά ασυμβατότητας με την ταχύτητα και τις απαιτήσεις του συστήματος. Ο Βιλντόζα έμοιαζε συχνά ένα βήμα πίσω από το παιχνίδι του Αταμάν.
Η «σίγουρη» επιλογή Μπράουν
Τη θέση του έναν χρόνο αργότερα πήρε ο Λορέντζο Μπράουν, ένας πιο ώριμος δημιουργός, με μεγαλύτερη έφεση στην οργάνωση και καλύτερους αριθμούς στο passing game, προερχόμενος από εξαιρετική σεζόν με την Μακάμπι Τελ Αβίβ. Στα χαρτιά, η επιλογή έμοιαζε λογική. Στο παρκέ, όμως, το αποτέλεσμα ήταν παρόμοιο.
Παρά τις περισσότερες ασίστ και το υψηλότερο AST%, η συνολική επίδραση του Μπράουν παρέμεινε ουδέτερη προς αρνητική. Ο Παναθηναϊκός δεν κατέρρεε μαζί του, αλλά ούτε κέρδιζε κάτι ουσιαστικό. Στο περιβάλλον του Αταμάν, αυτό δεν ήταν αρκετό. Και έτσι, όπως και ο Βιλντόζα, κρίθηκε μη ταιριαστός.
Από υποψήφιος MVP πέρσι, σε συμπληρωματικό ρόλο φέτος
Ο Τι Τζέι Σορτς παρουσιάζει ένα διαφορετικό –και πιο σύνθετο– προφίλ. Τα ποσοστά ευστοχίας του είναι χαμηλότερα και η εκτελεστική του αποτελεσματικότητα προβληματίζει. Ωστόσο, είναι ο μόνος από τους τρεις που διατηρεί θετικό πρόσημο τόσο στο +/- όσο και στο on-off. Με απλά λόγια, ο Παναθηναϊκός δεν χάνει ισορροπία όταν βρίσκεται στο παρκέ.
Η διαφορά δεν είναι ποιοτική, αλλά λειτουργική. Ο Σορτς παίζει με μεγαλύτερη ένταση, δείχνει να αποδέχεται τον περιορισμένο ρόλο, κινείται γρήγορα και δεν «παγώνει» την επίθεση. Δεν είναι ως τώρα ο παίκτης που θα αλλάξει επίπεδο την ομάδα, αλλά είναι εκείνος που δεν συγκρούεται με τη δομή της.
Αυτό είναι και το κοινό νήμα που ενώνει τις τρεις περιπτώσεις. Στον Παναθηναϊκό του Αταμάν, ο συγκεκριμένος ρόλος δεν συγχωρεί. Δεν αρκεί να είσαι καλός παίκτης. Πρέπει να ενσωματώνεσαι απόλυτα στο πλαίσιο, να μην «τραβάς» την ομάδα προς τα κάτω και να αντέχεις χωρίς να ζητάς να είσαι ο πρωταγωνιστής.
You can't use multiple times the same shortcode.
