Το ερώτημα “ποια είναι η καλύτερη ομάδα της EuroLeague” δεν απαντιέται μονολεκτικά, ούτε με μια ματιά στη βαθμολογία. Η διοργάνωση είναι αρκετά ισορροπημένη ώστε διαφορετικές ομάδες να υπερέχουν σε διαφορετικά κομμάτια του παιχνιδιού. Οι αριθμοί, όμως, δίνουν ξεκάθαρα σήματα για το ποια ομάδα κερδίζει με ποιον τρόπο.
Αν απομονώσει κανείς τους βασικούς δείκτες – επίθεση, αποτελεσματικότητα, δημιουργία, ριμπάουντ και λάθη – προκύπτουν σαφείς διαχωρισμοί.
Η πιο πλήρης επίθεση: Ολυμπιακός και Μονακό
Ο Ολυμπιακός εμφανίζεται αυτή τη στιγμή ως η πιο ολοκληρωμένη επιθετικά ομάδα της EuroLeague. Πρώτος σε offensive rating, πρώτος σε ποσοστό ασίστ, πρώτος στα επιθετικά ριμπάουντ. Παίζει μπάσκετ υψηλής συνοχής, με καθαρή ιεραρχία, πολλές δεύτερες επιθέσεις και σταθερή ποιότητα αποφάσεων.
Η Μονακό, από την άλλη, είναι η πιο παραγωγική ομάδα σε πόντους ανά αγώνα και δεύτερη σε offensive rating. Το παιχνίδι της είναι πιο κάθετο, λιγότερο “δομημένο”, αλλά εξαιρετικά αποτελεσματικό. Δημιουργεί εύκολους πόντους, πιέζει στο transition και τιμωρεί κάθε αμυντικό λάθος.
Αν το κριτήριο είναι “ποια ομάδα σκοράρει καλύτερα και πιο σταθερά”, αυτές οι δύο ξεχωρίζουν.
Η πιο αποτελεσματική ομάδα: Ζαλγκίρις και Χάποελ Τελ Αβίβ
Η Ζαλγκίρις δεν είναι η πιο θεαματική ομάδα, αλλά είναι από τις πιο αποδοτικές. Βρίσκεται ψηλά σε eFG%, offensive rating και ασίστ, με χαμηλά λάθη και πολύ καλή ισορροπία. Παίζει μπάσκετ ελέγχου, σπάνια αυτοκαταστρέφεται και συνήθως κερδίζει τα παιχνίδια που “πρέπει”.
Από την άλλη, η πρωτάρα -αλλά εντυπωσιακή- Χάποελ Τελ Αβίβ, παρότι έχει εμφανείς αδυναμίες στη δημιουργία (τελευταία σε AST% και χαμηλά σε απόλυτο αριθμό ασίστ), αντισταθμίζει με κορυφαία αποτελεσματικότητα στο σουτ (πρώτη σε eFG%) και πολύ καλό αμυντικό ριμπάουντ. Είναι ομάδα εκτέλεσης, όχι κυκλοφορίας, και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στα νούμερα.
Οι ομάδες του… «μεσαίου χώρου»: Παναθηναϊκός, Μπαρτσελόνα, Ρεάλ Μαδρίτης
Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται σχεδόν παντού στη μέση. Καλή επίθεση, αλλά όχι κορυφαία. Αποδεκτή δημιουργία, αλλά όχι elite. Καλό αμυντικό ριμπάουντ, αλλά όχι σε top επίπεδο. Είναι ομάδα που μπορεί να κερδίσει οποιονδήποτε, αλλά δεν επιβάλλεται σταθερά μέσω των αριθμών.
Η Μπαρτσελόνα έχει καλύτερη επιθετική βάση, αλλά προβλήματα στη συνοχή και στην transition άμυνα. Η Ρεάλ παραμένει εξαιρετική στο αμυντικό ριμπάουντ και στο μέγεθος, όμως υστερεί σε δημιουργία και ρυθμό, κάτι που φαίνεται ξεκάθαρα στις ασίστ και στο pace.
Η «υπόγεια» δύναμη: Βαλένθια
Η Βαλένθια είναι ίσως η πιο υποτιμημένη ομάδα της φετινής EuroLeague με βάση τους αριθμούς. Τρίτη σε πόντους, δεύτερη στα επιθετικά ριμπάουντ και τρίτη σε ασίστ, παίζει μπάσκετ υψηλού ρυθμού, με διαρκή κίνηση και έντονη πίεση στην μπάλα. Δεν βασίζεται σε έναν σταρ, αλλά σε ροή και ένταση, κάτι που αποτυπώνεται και στο υψηλό AST%.
Την ίδια στιγμή, δεν είναι τυχαίο ότι προκαλεί προβλήματα ακόμη και στις κορυφαίες άμυνες της διοργάνωσης. Όταν βρίσκει ρυθμό, μπορεί να “πνίξει” τον αντίπαλο με πολλές κατοχές και επιθετικά ριμπάουντ. Το ερώτημα για τη Βαλένθια δεν είναι αν παίζει καλό μπάσκετ – αυτό το κάνει. Είναι αν μπορεί να το κάνει με την ίδια συνέπεια στα μεγάλα παιχνίδια, στα κρίσιμα σημεία της σεζόν.
Η περίπτωση της Φενέρμπαχτσε: σταθερότητα χωρίς λάμψη
Η Φενέρμπαχτσε έχει το ακριβώς αντίθετο προφίλ. Δεν εντυπωσιάζει, δεν “φωνάζει” στα νούμερα, δεν είναι ψηλά στην επίθεση ή στη δημιουργία. Είναι όμως μια ομάδα που χάνει δύσκολα. Χαμηλό pace, έλεγχος κατοχών, καλό αμυντικό ριμπάουντ και περιορισμός των λαθών του αντιπάλου.
Το πρόβλημα της Φενέρ είναι ότι επιθετικά βρίσκεται χαμηλά σχεδόν σε όλους τους βασικούς δείκτες (offensive rating, ασίστ, eFG%). Αυτό σημαίνει ότι στα παιχνίδια που δεν της βγαίνει η άμυνα ή το physical παιχνίδι, δυσκολεύεται. Από την άλλη, είναι από τις ομάδες που ξέρουν να “σπάνε” ρυθμό και να σε πάνε στο παιχνίδι που θέλουν.
Στη φετινή EuroLeague είναι σαφές πως δεν υπάρχει μία ομάδα που είναι η “καλύτερη” με απόλυτους όρους. Υπάρχουν, όμως, ομάδες με ξεκάθαρη ταυτότητα, που η καθεμία ακολουθεί διαφορετικό δρόμο. Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει τη φετινή σεζόν τόσο ενδιαφέρουσα: δεν κερδίζει απαραίτητα ο πιο ταλαντούχος, αλλά ο πιο συνεπής στο σχέδιό του.
