Την απουσία του τραυματία, Μουσταφά Φαλ καλείται να διαχειριστεί φέτος ο Ολυμπιακός, με τον Ντόντα Χολ να είναι εκείνος που επιχείρησε να καλύψει το κενό του Γάλλου στο πρώτο κομμάτι της σεζόν.
Παρότι πρόκειται για δύο παίκτες που αγωνίζονται στην ίδια θέση, η σύγκριση των αριθμών τους δείχνει ότι προσφέρουν διαφορετικά πράγματα στο παρκέ και επηρεάζουν με εντελώς διαφορετικό τρόπο τη συνολική λειτουργία της ομάδας.
Σε επίπεδο τελειώματος φάσεων, ο Χολ είναι πιο παραγωγικός. Παράγει 24,2 πόντους ανά 100 κατοχές, έναντι 19,1 του Φαλ, με εξαιρετικά υψηλή αποδοτικότητα. Το true shooting του φτάνει στο 77% και το eFG% στο 74,1%, ενώ τελειώνει τις προσπάθειές του κοντά στο καλάθι με 75,1%. Ο Φαλ πέρσι κινήθηκε επίσης σε πολύ καλά επίπεδα (69,2% TS, 73,7% eFG), όμως σκόραρε λιγότερο. Ο Χολ είναι πιο εκρηκτικός, τελειώνει πιο γρήγορα τις φάσεις και μπορεί να δώσει άμεσους πόντους χωρίς να χρειάζεται ιδιαίτερη προετοιμασία της επίθεσης.
Η μεγάλη διαφοροποίηση έρχεται στο κομμάτι της δημιουργίας. Ο Φαλ αποτελούσε ξεκάθαρο σημείο αναφοράς στο passing game του Ολυμπιακού, με 6,3 ασίστ ανά 100 κατοχές και AST% 17,2, δημιουργώντας σχεδόν 15 (πόντους για τους συμπαίκτες του. Λειτουργούσε ως κόμβος στο short roll και στο post, διάβαζε τις άμυνες και έδινε συνέχεια στις επιθέσεις. Αντίθετα, ο Χολ περιορίζεται στις 2,6 ασίστ ανά 100 κατοχές και AST% 8,3, με μόλις 6,4 assisted points. Είναι παίκτης εκτέλεσης και όχι οργάνωσης, κάτι που αλλάζει αισθητά τη ροή της επίθεσης όταν βρίσκεται στο παρκέ.
Στο κομμάτι των ριμπάουντ, ο Χολ υπερέχει καθαρά. Μαζεύει 16,7 ριμπάουντ ανά 100 κατοχές, με 6,2 επιθετικά και 10,4 αμυντικά, προσφέροντας ένταση και δεύτερες επιθέσεις. Ο Φαλ την περσινή σεζόν κινήθηκε χαμηλότερα, με 9,4 συνολικά ριμπάουντ ανά 100 κατοχές, 4,3 επιθετικά και 5,1 αμυντικά. Ο Χολ έχει μεγαλύτερη αθλητικότητα και παίζει περισσότερο πάνω από τη στεφάνη, ενώ ο Φαλ βασιζόταν περισσότερο στο positioning και στα box out.
Αμυντικά, οι αριθμοί δείχνουν διαφορετικό προφίλ. Ο Χολ έχει 3,3 κοψίματα ανά 100 κατοχές, έναντι 2,6 του Φαλ, όμως το αμυντικό του rating είναι υψηλότερο (117,1 έναντι 112,5). Αυτό υποδηλώνει ότι κυνηγά περισσότερο το μπλοκ, με αποτέλεσμα να χάνει συχνά θέση. Ο Φαλ, χωρίς να εντυπωσιάζει με μπλοκς, πρόσφερε καλύτερη συνολική αμυντική ισορροπία, καλύπτει σωστά το pick and roll και ελέγχει τον χώρο στη ρακέτα.
Η πιο ουσιαστική διαφορά αποτυπώνεται στο συνολικό impact. Ο Φαλ έχει NETRTG +11,8 και ON–OFF +1,6, δείχνοντας ότι ο Ολυμπιακός λειτουργούσε σαφώς καλύτερα όταν βρισκόταν στο παρκέ. Ο Χολ, παρότι έχει θετικό NETRTG (+3,6), εμφανίζει αρνητικό ON–OFF (-12,8), ένδειξη ότι η παρουσία του δεν βελτιώνει τη συνολική εικόνα των lineups στον ίδιο βαθμό.
Συνολικά, ο Χολ προσφέρει περισσότερη ένταση, σκορ και ριμπάουντ, αλλά δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον Φαλ ως προς τον ρόλο του μέσα στο παιχνίδι. Ο Ολυμπιακός με τον Χολ παίζει πιο γρήγορα και πιο αθλητικά, αλλά χάνει σε δημιουργία και έλεγχο ρυθμού.
Ταϊρίκ Τζόουνς, η έμμεση παραδοχή για το “ταβάνι” του Χολ
Η προσθήκη του Ταϊρίκ Τζόουνς δεν είναι απλώς μια κίνηση βάθους, αλλά μια ξεκάθαρη τοποθέτηση για το πώς αντιλαμβάνεται ο Ολυμπιακός τη θέση «5» στο υψηλότερο επίπεδο. Ο Ντόντα Χολ είναι ένας χρήσιμος παίκτης, με συγκεκριμένες αρετές: ενέργεια, αθλητικότητα, τελειώματα πάνω από τη στεφάνη και ριμπάουντ. Όμως ο ρόλος του έχει σαφή όρια.
Σε μια ομάδα που θέλει να ελέγχει ρυθμό, κατοχές και αποφάσεις στα κρίσιμα σημεία, ο δεύτερος σέντερ δεν μπορεί να είναι απλώς ένας εκτελεστής φάσεων. Πρέπει να μπορεί να διαβάσει άμυνες, να κρατήσει την επίθεση ζωντανή και να στηρίξει τα lineups όταν ο Μιλουτίνοφ δεν βρίσκεται στο παρκέ. Αυτό ακριβώς είναι το κομμάτι που ο Χολ δεν μπορεί να καλύψει σε σταθερή βάση.
Ο Τζόουνς έρχεται για να συμπληρώσει αυτό το παζλ και όχι για να “αντικαταστήσει” κάποιον. Για να δώσει στον Ολυμπιακό μια δεύτερη αξιόπιστη επιλογή που δεν θα αλλάζει τη φιλοσοφία της ομάδας, αλλά θα τη διατηρεί. Γιατί σε επίπεδο EuroLeague –και πολύ περισσότερο σε επίπεδο Final Four– δεν αρκεί να έχεις ενέργεια και ένταση. Χρειάζεται έλεγχος, συνέχεια και αποφάσεις.
Και αυτός είναι ο λόγος που στον Πειραιά κινήθηκαν εγκαίρως. Όχι επειδή ο Ντόντα Χολ δεν μπορεί, αλλά επειδή δεν αρκεί.
