O Παναθηναϊκός έχει μπει σε διαδικασία αναζήτησης 4αριόυ, με το όνομα του Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις να ακούγεται έντονα, και η απόφαση αυτή δεν βασίζεται στη φόρμα ή τη συγκυρία, αλλά αποτελεί αποτέλεσμα ενός δομικού προβλήματος της frontline των “πρασίνων”.
Η σύγκριση της παρουσίας του Ντίνου Μήτογλου ανά έτος είναι αποκαλυπτική και, σε συνδυασμό με την πτώση του Χουάντσο Ερνανγκόμεθ, εξηγεί πλήρως το αγωνιστικό ζήτημα.
Τη σεζόν 2023-24, ο Έλληνας διεθνής αποτελούσε σταθερό πυλώνα στην πορεία για την κατάκτηση της EuroLeague. Παρήγαγε 22,8 πόντους ανά 100 κατοχές με true shooting 57,1% και eFG% 54,1%, ενώ συνδύαζε την επιθετική του παρουσία με 12,4 ριμπάουντ ανά 100 κατοχές, 3,5 επιθετικά και σχεδόν 9 αμυντικά.
Το σημαντικότερο, όμως, ήταν το συνολικό του αποτύπωμα: NETRTG +3,2 και αμυντικό rating 112,8, νούμερα που δείχνουν παίκτη που βοηθά την ομάδα να κερδίζει χρόνο, κατοχές και ισορροπία. Δεν ήταν σταρ, αλλά ήταν λειτουργικός σε όλα τα κομμάτια.
Η πτώση τον τελευταίο 1,5 χρόνο
Τη σεζόν 2024-25 ο ρόλος του περιορίστηκε, αλλά παρέμεινε αποδοτικός. Το usage έπεσε στο 17%, οι πόντοι στους 20,5 ανά 100 κατοχές, όμως το eFG% ανέβηκε στο 57,2% και το NETRTG στο +4,2. Δηλαδή, λιγότερες μπάλες, καλύτερη επιλογή, καθαρότερος ρόλος. Ακόμη και με λιγότερα “σκουπίδια” από την προηγούμενη χρονιά (10 ριμπάουντ), η συνολική επίδραση παρέμενε θετική, με ORTG 122,6.
Η φετινή χρονιά είναι το σημείο καμπής. Το scoring efficiency καταρρέει: eFG% 47,5%, TS% 53,7% και μόλις 22% από το τρίποντο. Ο Μήτογλου δεν βοηθά στο spacing, γεγονός που συμπιέζει όλο το επιθετικό οικοδόμημα. Παράλληλα, το NETRTG περνάει σε αρνητικό έδαφος (-0,2), με ON-OFF -7,2, που σημαίνει ότι ο Παναθηναϊκός αποδίδει σαφώς καλύτερα όταν εκείνος δεν βρίσκεται στο παρκέ.
Στην άμυνα, το DRTG ανεβαίνει στο 115, ένδειξη απώλειας επιρροής και timing. Παρά το γεγονός ότι τα hustle νούμερα παραμένουν αξιοπρεπή (11,6 ριμπάουντ, 1,8 κλεψίματα, 1,2 κοψίματα ανά 100 κατοχές), δεν μεταφράζονται πια σε συνολικό έλεγχο του παιχνιδιού.
| Σεζόν | PTS | TS% | eFG% | 3FG% | REB | ORTG | DRTG | NETRTG | ON-OFF | USG% |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 2023-24 | 22,8 | 57,1% | 54,1% | 34,6% | 12,4 | 116,0 | 112,8 | +3,2 | -5,6 | 19,1 |
| 2024-25 | 20,5 | 59,1% | 57,2% | 43,1% | 10,0 | 122,6 | 118,3 | +4,2 | -1,7 | 17,0 |
| 2025-26 | 20,3 | 53,7% | 47,5% | 22,0% | 11,6 | 114,8 | 115,0 | -0,2 | -7,2 | 18,5 |
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μεμονωμένο. Ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ, που τη χρονιά του τίτλου λειτουργούσε ως secondary rim protector, πλέον καλείται να καλύψει περισσότερα λεπτά, περισσότερες αλλαγές και περισσότερες αστοχίες γύρω του. Η πτώση στη φρεσκάδα και η αδυναμία να διατηρεί σταθερά επίπεδα έντασης είναι εμφανής, ειδικά όταν δεν υπάρχει πίσω του αξιόπιστος φόργουορντ να απορροφήσει φορτίο.
Στο μπάσκετ του Εργκίν Αταμάν, η κατάρρευση του eFG% στη θέση «4» και το αρνητικό ON-OFF δεν είναι λεπτομέρειες. Ο Παναθηναϊκός δεν χάνει μόνο πόντους, χάνει ρυθμό, κατοχές και αμυντική ισορροπία. Γι’ αυτό και η αναζήτηση 4αριού δεν αφορά βάθος ή rotation. Αφορά την ανάγκη να επανέλθει ένα κομμάτι του παρκέ που από πλεονέκτημα, έχει μετατραπεί σε αδυναμία.
Με τα φετινά δεδομένα, ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να στηριχθεί αποκλειστικά στο δίδυμο Μήτογλου – Χουάντσο για να παίξει μπάσκετ επιπέδου Final Four και να διεκδικήσει την 8η EuroLeague. Όχι επειδή οι παίκτες δεν έχουν ποιότητα, αλλά επειδή οι αριθμοί δείχνουν ότι το μοντέλο έχει ξεπεράσει τα όριά του.
