Οι δύο συνεχόμενες ήττες του Παναθηναϊκού προκάλεσαν ισχυρές… δονήσεις στην ομάδα, γεγονός που επιβεβαιώθηκε από τις αντιδράσεις προπονητή, κόσμου, αλλά και διοίκησης.
Εδώ και 2,5 χρόνια, όταν οι “πράσινοι” επέστρεψαν στο κορυφαίο επίπεδο φτιάχνοντας ρόστερ ικανό να διεκδικήσει -και να κατακτήσει, όπως αποδείχτηκε- ξανά την EuroLeague, ουδέποτε στο ΟΑΚΑ είχαν ακουστεί αποδοκιμασίες από τους φίλους του “τριφυλλιού”. Η αιτία γι’ αυτό δεν ήταν, φυσικά, οι ήττες από τον Ολυμπιακο και την Αρμάνι, αλλά η εικόνα στο glass floor κόντρα στους Ιταλούς, με τον Παναθηναϊκό να μην δείχνει εκείνο το βράδυ όχι μόνο ικανός να αντιδράσει και να διεκδικήσει τη νίκη, αλλά να κάνει έστω τα στοιχειώδη.
Από την άλλη, οι αντιδράσεις Αταμάν και Γιαννακόπουλου δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Ο Τούρκος έκανε μια από τις γνωστές του δηλώσεις με στόχο να… αφυπνίσει άπαντες, συμπεριλαμβανομένου ίσως και του ίδιου του του εαυτού, ενώ ο ιδιοκτήτης της ομάδας, ο οποίος έχει κάνει και με το παραπάνω το χρέος του από πλευράς ενίσχυσης όποτε του ζητήθηκε, προτίμησε να κρατήσει αυτή τη φορά χαμηλούς τόνους και να στηρίξει προπονητή και παίκτες σε μια δύσκολη συγκυρία.
Το ζήτημα δεν είναι επικοινωνιακό, αλλά αγωνιστικό
Οι αποδοκιμασίες του κόσμου, η δήλωση Αταμάν και τα stories του Γιαννακόπουλου αφορούν περισσότερο την επικοινωνία και το γενικότερο κλίμα, παρά την ουσία. Το ζήτημα του Παναθηναϊκού, όμως, δεν είναι επικοινωνιακό, αλλά αγωνιστικό. Οι “πράσινοι” παίζουν τα τελευταία χρόνια ένα συγκεκριμένου τύπου μπάσκετ, βασισμένο στο pick and roll, αλλά και στην hedge out άμυνα. Ο Αταμάν δεν έχει δείξει πλην ορισμένων εξαιρέσεων διάθεση να αλλάξει αυτό το μοτίβο.
Ο πρώην προπονητής της Εφές, από την περίοδο που εργαζόταν στην ομάδα της Κωνσταντινούπολης επέλεγε να δίνει ελευθερία στους παίκτες του εντός παρκέ. Το γεγονός αυτό έχει βοηθήσει χαρισματικούς γκαρντ, όπως ο Λάρκιν, ο Μίτσιτς, ο Ναν και ο Σλούκας να ξεδιπλώσουν το τεράστιο ταλέντο τους και να εξασφαλίσουν τεράστια συμβόλαια, ωστόσο πάντοτε το νόμισμα έχει δύο πλευρές.
Ο Παναθηναϊκός είναι μια ομάδα που εφόσον το “μπάσκετ Αταμάν” δουλεύει σωστά, έχοντας τα κατάλληλα υλικά μπορεί να διαλύσει τον αντίπαλό της, ακόμη και αν αυτός είναι μια ομάδα από το “πάνω ράφι”. Αυτό έχει αποδειχθεί αρκετές φορές τα προηγούμενα χρόνια.
Δεν είναι όμως η ομάδα που βρέξει-χιονίσει μπορεί να υπολογίζει στην ομαδική λειτουργία και στα πολλά plays. Δεν είναι η ομάδα που όταν απουσιάζει ή δεν αποδίδει ένας πρωταγωνιστής, ξέρει ότι θα πάρει ό,τι χρειάζεται από τον αναπληρωματικό. Δεν είναι η ομάδα που θα πατήσει το κουμπί και το εναλλακτικό της πλάνο θα λειτουργήσει. Δεν είναι η ομάδα που στο μέτριό της βράδυ θα παίξει 6/10 και θα πάρει “σβηστά” τη νίκη.
Θα ζήσει και θα πεθάνει με το μπάσκετ του
Η μεγαλύτερη σταθερά του Παναθηναϊκού στην πρώτη του χρονιά, όταν και κατέκτησε την EuroLeague, δεν ήταν η επίθεση, αλλά η άμυνα. Βασιζόταν κυρίως σε έναν γκαρντ, τον Τζέριαν Γκραντ, και δύο παίκτες στην frontline με αποδεδειγμένη ικανότητα στην αμυνα, τους Χουάντσο Ερνανγκόμεθ και Ματίας Λεσόρ.
Ο πρώτος είναι πλέον 33 ετών και είναι πασιφανές πως δεν μπορεί να βγάλει 80-85 ματς στα “κόκκινα”, ο Γάλλος έχει τεθεί νοκ-άουτ εδώ και 13 μήνες και ο Ισπανός παλεύει να τα βγάλει πέρα χωρίς δικαίωμα για ουσιαστικές ανάσες, καθώς ο Μήτογλου είναι σήμερα τραυματίας, αλλά ουσιαστικά απών εδώ και αρκετό καιρό.
Η λογική του 60χρονου coach δεν πρόκειται να αλλάξει. Ο Παναθηναϊκός θα παραμείνει ένα σύνολο με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και τρόπο παιχνιδιού, ελπίζοντας πως οι σταρ στο κρίσιμο ματς θα βρεθούν στη βραδιά τους και οι ψηλοί θα ανταποκριθούν αμυντικά, όπως έκανε κάποτε ο Λεσόρ με συνέπεια. Ούτε… λαγοί από το καπέλο θα βγουν, ούτε πρόκειται να γίνουν μαγικά.
Ο Παναθηναϊκός του Αταμάν θα ζήσει και θα πεθάνει με το μπάσκετ του. Όχι επειδή δεν μπορεί διαφορετικά, αλλά επειδή αυτός είναι ο δρόμος που έχει επιλέξει.
