Ο αγώνας στη Βαρκελώνη δεν ήταν απλώς ένα ακόμη αποτέλεσμα στο πρόγραμμα του Ολυμπιακού. Ήταν ένα παιχνίδι που, πέρα από την ήττα, αποκάλυψε επιλογές και αποφάσεις με σαφή κατεύθυνση, στέλνοντας από το παρκέ ένα διπλό μήνυμα από τον Γιώργο Μπαρτζώκα, πιο ουσιαστικό από κάθε τοποθέτηση στη συνέντευξη Τύπου.
Ο τραυματισμός του Τάισον Γουόρντ, που θα τον κρατήσει εκτός για τον επόμενο μήνα, δημιούργησε αυτομάτως την αίσθηση πως ανοίγει χώρος στο «3». Η λογική έλεγε ότι αυτός ο χρόνος θα πάει κυρίως στον Κώστα Παπανικολάου και δευτερευόντως στον Γιαννούλη Λαρεντζάκη.
Ειδικά σε μια περίοδο όπου ο Ολυμπιακός αντιμετωπίζει εμφανή αμυντικά ζητήματα, λόγω του αυξημένου χρόνου συμμετοχής παικτών όπως ο Ντόρσεϊ και ο Μιλουτίνοφ σε σχέση με την περσινή σεζόν, η παρουσία παικτών που προσφέρουν αμυντική ισορροπία φαινόταν απαραίτητη. Ο Γουόρντ, άλλωστε, αυτόν ακριβώς τον ρόλο κάλυπτε.
Και όμως, στο παρκέ του “Παλάου Μπλαουγκράνα” συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Τα λεπτά στο «3» δεν πήγαν ούτε στον Παπανικολάου, ούτε στον Λαρεντζάκη. Πήγαν στον Εβάν Φουρνιέ, έναν παίκτη με ξεκάθαρα επιθετικό προσανατολισμό, και σε σημαντικό βαθμό και στον Άλεκ Πίτερς, ο οποίος είναι κατά κύριο λόγο 4άρι. Την ίδια στιγμή, ο αρχηγός του Ολυμπιακού έμεινε στο παρκέ μόλις 4 λεπτά και 30 δευτερόλεπτα, ενώ ο Λαρεντζάκης χρησιμοποιήθηκε για… τρία δευτερόλεπτα.
Οι δυο τους, δηλαδή, πήραν αθροιστικά λιγότερο χρόνο απ’ όσο έπαιξε ο Σέιμπεν Λι, το μέλλον του οποίου στους “ερυθρολεύκους” είναι κάθε άλλο παρά δεδομένο.
Δεν πρόκειται, φυσικά, για αγωνιστική σύμπτωση, αλλά για συνειδητή επιλογή. Και είναι ένα μήνυμα με δύο αποδέκτες. Το πρώτο αφορά το παρόν: ο Μπαρτζώκας δείχνει ότι, ακόμα και μέσα σε αγωνιστικές δυσκολίες και απουσίες, προτιμά να αλλοιώσει σχήματα και ρόλους παρά να στηριχθεί σε παίκτες που δεν εμπιστεύεται απόλυτα. Το δεύτερο αφορά το μέλλον: οι συγκεκριμένοι παίκτες, με αυτόν τον τρόπο διαχείρισης, δείχνουν να βρίσκονται πρακτικά εκτός πλάνου.
