Στο ελληνικό μπάσκετ –και ειδικά στο οικοσύστημα των δύο “αιώνιων”– υπάρχει μια λογική που έχει γίνει σχεδόν… θρησκεία τα τελευταία χρόνια. Ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός ζουν μέσα σε έναν φαύλο κύκλο όπου κάθε αποτέλεσμα καθορίζει όχι απλώς το συναίσθημα της ημέρας, αλλά ενίοτε και τη στρατηγική του συλλόγου.
Αυτοί που αντιδρούν πιο έντονα είναι –προφανώς– οι οπαδοί, ωστόσο το μεγάλο πρόβλημα ξεκινά όταν οι ίδιες οι διοικήσεις ακολουθώντας την περιρρέουσα ατμόσφαιρα μπαίνουν στη λογική των απότομων στροφών ανάλογα με τον πίνακα του σκορ.
Παρακολουθούμε φέτος και τις δύο ομάδες να μπαίνουν σε αυτόν τον χορό. Μετά από μια ή δύο ήττες του Ολυμπιακού: “Χρειάζεται γκαρντ, δεν βγαίνει η χρονιά”. Έρχονται δύο νίκες; “Όλα πάνε τέλεια, συνεχίζουμε”.
Ο Παναθηναϊκός κάθε φορά που δυσκολεύεται στη ρακέτα γίνεται πρωτοσέλιδο ότι “θέλει σέντερ”. Κάνει δεύτερη ήττα; “Θέλουμε δύο σέντερ”. Κερδίζει τρία ματς στη σειρά; Ξαφνικά, “όχι μωρέ, μια χαρά είμαστε, πού θα παίξουν αυτοί που θα γυρίσουν;”.
Η διάθεση αλλάζει κάθε εβδομάδα, οι ανάγκες όμως όχι
Αυτή η εναλλαγή δεν είναι φυσιολογική και δημιουργεί μια κουλτούρα πανικού. Στον αθλητισμό κανείς δεν έχει συμβόλαιο με τις νίκες. Και κανένας σοβαρός οργανισμός δεν (πρέπει να) κρίνει τις ανάγκες του από ένα χαμένο τρίποντο ή ένα άστοχο buzzer beater. Οι ανάγκες μιας ομάδας είναι αντικειμενικές, όχι συναισθηματικές. Δεν αλλάζουν επειδή μια μπάλα βρήκε στεφάνι αντί για διχτάκι.
Το αν ο Ολυμπιακός χρειάζεται γκαρντ πρέπει να κριθεί με στοιχειώδη ανάλυση: Υπάρχει κενό μετά τον τραυματισμό του Έβανς; Τι χρειάζεσαι από τον παίκτη που θα αποκτηθεί; Σκορ; Δημιουργία; Άμυνα; Τι ρόλο θα έχει; Πόσα λεπτά θα παίζει; Αυτά είναι τα κριτήρια, και πάνω σε αυτά πρέπει να λαμβάνονται οι αποφάσεις – όχι με βάση αν “λύγισε” η ομάδα στο Βελιγράδι ή αν έβαλε ο Βεζένκοβ ένα μεγάλο σουτ.
Και από την άλλη, το αν ο Παναθηναϊκός χρειάζεται και άλλον σέντερ επειδή ο Γιουρτσέβεν δεν του κάνει τη δουλειά, δεν αλλάζει επειδή κέρδισε εύκολα την Παρτιζάν ή αν ο Φαρίντ έκανε δύο κοψίματα. Οι ομάδες υψηλού επιπέδου χτίζουν, δεν αντιδρούν. Σχεδιάζουν, δεν πανικοβάλλονται. Βλέπουν μπροστά, δεν εξαρτώνται από τα γεμάτα οργή σχόλια στο Instagram ή στο timeline του Twitter.
Οι ελλείψεις δεν εξαφανίζονται όταν η ομάδα κερδίζει. Ούτε πολλαπλασιάζονται όταν χάνει.
Η λογική “κερδίζω άρα όλα καλά / χάνω άρα θέλω μεταγραφή”, μακροπρόθεσμα δημιουργεί προβλήματα και στους δύο ελληνικούς συλλόγους. Και όσο ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός συνεχίζουν να λειτουργούν έτσι –είτε από επιλογή, είτε υπό την πίεση του κόσμου– δύσκολα θα έχουν την απαραίτητη ηρεμία στην πορεία της σεζόν.
