16 χρόνια μετά το Κατοβίτσε, το μετάλλιο επιτέλους ήρθε. Η φετινή Εθνική δεν ήταν εντυπωσιακή στο μάτι, δεν είχε το βαθύ ρόστερ, ούτε τη λάμψη παλαιότερων ετών. Κατάφερε, όμως, αυτό που δεν έχει καταφέρει το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα από το μακρινό 2009.
Με σοβαρότητα στα ματς του ομίλου, ένα καλό σταύρωμα στους «8», κάτι που μας έλειψε στα προηγούμενα τουρνουά, και τη σωστή νοοτροπία στον μικρό τελικό, η Εθνική έγραψε ιστορία, στο Last Dance μιας γενιάς που σημάδεψε το ελληνικό μπάσκετ.
Κώστας Παπανικολάου και Κώστας Σλούκας ήταν οι στυλοβάτες της ομάδας πάνω από μια δεκαετία, σε μια δύσκολη περίοδο για την Εθνική. Όχι μόνο γιατί κάθε καλοκαίρι ξεκινούσαμε με όνειρα και υψηλούς στόχους και οι επιτυχίες δεν έρχονταν, αλλά και γιατί εδώ και χρόνια το σώμα αυτής της ομάδας φέρει τις πληγές μιας άρρωστης νοοτροπίας.
Η Εθνική, με άλλα λόγια, δεν ήταν η ομάδα όλων των Ελλήνων, όπως είναι το λογικό. Έμπαιναν στην πορεία διάφοροι αστερίσκοι. Ποιος είναι ο προπονητής, «δικός μας» ή «δικός τους»; Ποιος κλήθηκε, ή ποιος δεν θα μπει στη 12άδα γιατί έχει πρόβλημα τραυματισμού; Και κυρίως, ποιος κάνει κουμάντο στην ομοσπονδία; Πολλά τα αχρείαστα «αν» για μια ομάδα την οποία όσοι ασχολούμαστε με το μπάσκετ, είτε ως οπαδοί, είτε ως δημοσιογράφοι, είτε ως παράγοντες, οφείλουμε να αγαπάμε χωρίς να έχουμε στο μυαλό μας τα συμφέροντα του συλλόγου που υποστηρίζουμε.
Σε αυτό το περιβάλλον, λοιπόν, οι Σλούκας και Παπανικολάου ήταν εκεί. Παρόντες ψυχή τε και σώματι. Το αν είναι καλοί παίκτες, δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε, είναι αυταπόδεικτο από την πορεία τους. Είτε είναι Ολυμπιακός, είτε είναι Παναθηναϊκός, είτε ΑΕΚτζής, ο καθένας μας μπορεί να αντιληφθεί την αγωνιστική τους αξία. Και αν δεν την αντιλαμβάνεται, τότε ανήκει στην κατηγορία όσων έβαζαν τα «αν» που λέγαμε προηγουμένως.
Όπως σήμερα μνημονεύουμε τον Διαμαντίδη, τον Σπανούλη, ή τον Παπαλουκά, σε λίγα χρόνια είναι απολύτως δεδομένο ότι θα λέμε «δεν βγαίνει νέος Σλούκας» ή «νέος Παπανικολάου». Και πράγματι δεν πρόκειται να βγει, γιατί αυτοί οι παίκτες είναι μοναδικοί.
Το μετάλλιο αυτό δεν είναι μόνο μια ιστορική επιτυχία, αλλά και η δικαίωση της συνέπειας, του χαρακτήρα και της αγάπης για την Εθνική. Οι Σλούκας και Παπανικολάου, μαζί με όλη τη φετινή ομάδα, αφήνουν παρακαταθήκη για το μέλλον και αποδεικνύουν ότι, ακόμη και σε δύσκολες εποχές, η ελληνική καρδιά αντέχει παρά την τοξικότητα.
