Σε κανένα ματς, και ιδιαίτερα όταν πρόκειται για έναν ημιτελικό ενός μεγάλου τουρνουά, δεν υπάρχει ομάδα που κατεβαίνει για να χάσει. Παρόλα αυτά, κάνοντας ένα βήμα πίσω και προσπαθώντας να κρίνει κανείς όσο πιο αντικειμενικά γίνεται, είχε η Εθνική στη διάρκεια της διοργάνωσης εικόνα ομάδας που μπορούσε να φτάσει μέχρι το τέλος;
Όχι. Έφτασε όμως εκεί που άξιζε και το έκανε με το σπαθί της. Ήταν καλύτερη ομάδα από τις αντιπάλους της στον όμιλο, ακόμα και αν κινδύνευσε απέναντι στα πιτσιρίκια της Ισπανίας — γεγονός που έκρουσε τα πρώτα καμπανάκια. Ήταν καλύτερη ομάδα από τη φετινή Λιθουανία και δίκαια προκρίθηκε. Ήταν χειρότερη από την Τουρκία και δίκαια έχασε.
Είχε χειρότερο ρόστερ από τους Τούρκους αν βάλουμε τους παίκτες δίπλα-δίπλα; Πιθανότατα όχι. Ήταν, όμως, συνολικά χειρότερη σαν ομάδα από την Τουρκία. Κάτι που φαινόταν από τα ματς των ομίλων και αποδείχθηκε στον ημιτελικό της Παρασκευής.
Ακούστηκε και γράφτηκε ότι η Εθνική ήταν “απροετοίμαστη”. Ο ομοσπονδιακός τεχνικός παρά την πολύ καλή δουλειά που είχε κάνει ως τώρα, είναι σαφές ότι δεν διάβασε σωστά το συγκεκριμένο παιχνίδι και ειδικά τα matchups στην άμυνα, που από την πρώτη φάση του αγώνα έκανε… μπαμ ότι δεν έβγαιναν. Οι παίκτες το είδαν, έχασαν τη συγκέντρώση τους και το παιχνίδι χάθηκε από πολύ νωρίς, χωρίς καν να γίνει προσπάθεια επιστροφής.
Το χρυσό μετάλλιο για την Ελλάδα, όμως, δεν χάθηκε χτες. Το ότι αυτή η ομάδα δεν μπορούσε να φτάσει μέχρι το χρυσό μετάλλιο ήταν σαφές από τότε που οριστικοποιήθηκαν οι απουσίες του Νικ Καλάθη, του Νίκου Ρογκαβόπουλου και του Γιώργου Παπαγιάννη. Όχι, δεν θα ήταν οι τρεις καλύτεροι παίκτες της Εθνικής, σίγουρα όμως ο Σπανούλης δεν έχει στη 12άδα του καλύτερο 3άρι από τον Ρογκαβόπουλο και καλύτερο 5άρι από τον Παπαγιάννη.
Και αν για τον Καλάθη η ηλικία και τα προβλήματα τραυματισμού που αντιμετωπίζει καθιστούν την απουσία του λογική και αναμενόμενη, στις άλλες δύο περιπτώσεις οι χειρισμοί που έγιναν ήταν λανθασμένοι. Και τελικά, πάνω απ’ όλα έκαναν κακό στην ομάδα και έβαλαν εκ προοιμίου ταβάνι στην πορεία της σε αυτό το τουρνουά.
Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει μπροστά ένας στόχος. Αν ρωτούσαν οποιονδήποτε Έλληνα, παράγοντα, προπονητή ή φίλαθλο πριν την έναρξη του τουρνουά «υπογράφεις ότι θα παίξεις για το χάλκινο με τη Φινλανδία;», θα υπέγραφε και με τα δύο χέρια. Και όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για τους 90άρηδες, τον Παπανικολάου και τον Σλούκα, που επί 20 χρόνια αφιέρωσαν τα καλοκαίρια τους στην Εθνική, αυτή θα είναι η δίκαιη επιβράβευση και ένα όμορφο φινάλε, αντάξιο της πορείας και της προσφορά τους στο ελληνικό μπάσκετ.
