Η εικόνα του Χουάντσο Ερνανγκόμεθ με την εθνική Ισπανίας στο φετινό EuroBasket προκάλεσε έντονη κριτική στα ισπανικά ΜΜΕ, αλλά η πραγματικότητα απαιτεί πιο ψύχραιμη ανάγνωση.
Ο Χουάντσο ποτέ δεν ήταν, δεν είναι και δεν πρόκειται να γίνει ο σταρ που αναλαμβάνει μια ομάδα στα δύσκολα και την οδηγεί μόνος του σε τίτλους και επιτυχίες. Σε κανένα σημείο της καριέρας του δεν έδειξε ότι μπορεί να παίξει αυτόν τον ρόλο, όχι λόγω έλλειψης ποιότητας, αλλά λόγω της φύσης του παιχνιδιού του.
Στον Παναθηναϊκό, ειδικά μετά τον τραυματισμό του Ματίας Λεσόρ, ο Χουάντσο ανέλαβε μεγαλύτερες ευθύνες και έκανε μια σεζόν εξαιρετική. Δεν είναι ο παίκτης που μπορεί να δημιουργήσει το δικό του σουτ, ή να “κουβαλήσει” μια ομάδα. Στηρίζεται περισσότερο στην ενέργεια που βγάζει στο παρκέ, την έφεσή του στα ριμπάουντ, την αποτελεσματικότητά του στην άμυνα, στα κοψίματα και την ικανότητά του να εκτελεί από μακριά ως spot shooter. Όταν έχει γύρω του τα σωστά κομμάτια, μπορεί να αποδειχθεί κομβικός, όντας μέρος ενός καλοκουρδισμένου συνόλου.
Χρειάζεται άλλου τύπου γκαρντ
Η εθνική Ισπανίας στο EuroBasket ήταν ένα παράδειγμα προς αποφυγή για τον Χουάντσο. Δεν υπήρχε Λορέντζο Μπράουν όπως το 2022, ούτε η “βαρύτητα” των Ρούντι Φερνάντεθ, Σέρχιο Γιουλ, Χουάν Κάρλος Ναβάρο, Πάου Γκασόλ ή Σέρχι Ροντρίγκεθ. Ορισμένοι αποφάσισαν να τον βαφτίσουν “ηγέτη”, βασιζόμενοι στο όνομα και την εμπειρία του. Το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο: η υπερβολική πίεση δεν του επέτρεψε να παίξει με αυτοπεποίθηση ούτε να αξιοποιήσει τα χαρακτηριστικά που τον καθιστούν ξεχωριστό.
Ένας σημαντικός παράγοντας στην επιτυχία του στον Παναθηναϊκό ήταν η παρουσία των πολύ καλών γκαρντ γύρω του, στους οποίους βασίζεται. Στην Ισπανία, αντίθετα, υπήρχαν νεαροί σε ηλικία περιφερειακοί, αλλά οι έμπειροι παίκτες του ρόστερ ήταν κυρίως σκόρερ και δεν υπήρχε η δομή για να ξεδιπλώσει το παιχνίδι του με τον ίδιο τρόπο. Ο Χουάντσο, άλλωστε, δεν είναι εκείνος που θα πάρει την μπάλα και θα παίξει ένας-εναντίον-ενός. Δεν υπάρχει αυτό το στοιχείο στο ρεπερτόριό του.
Με άλλα λόγια, είναι ένας παίκτης “ετερόφωτος”. Λάμπει όταν έχει τον κατάλληλο ρόλο, όχι όταν καλείται να γίνει ο απόλυτος πρωταγωνιστής. Στον Παναθηναϊκό, άλλωστε, το απέδειξε ξεκάθαρα πέρσι. Δίνει τα πάντα στο παρκέ, βγάζει άμυνες, σκοράρει όταν έχει ρυθμό και προσφέρει ισορροπία στην ομάδα. Δεν χρειάζεται να είναι το κέντρο του σύμπαντος – και όταν δεν του ζητείται κάτι που ξεπερνά τις δυνατότητές του, γίνεται πολύτιμος.
