Η λέξη “ΜΠΑΜ” χρησιμοποιήθηκε πολύ από τα ΜΜΕ με αφορμή τη συμφωνία μεταξύ ΛεΜπρόν Τζέιμς και Λος Άντζελες Λέικερς. Το πραγματικό “ΜΠΑΜ” του καλοκαιριού στο NBA, όμως, είναι άλλο.
Η απόφαση του ΝτεΜάρκους Κάζινς να συνεχίσει την καριέρα του στους Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς προκάλεσε σε όλους τεράστια έκπληξη, την οποία διαδέχτηκε ο προβληματισμός. Όχι φυσικά για τους “πολεμιστές”, που εξασφάλισαν ήδη τον τίτλο της σεζόν 2018-19. Ούτε για τον Κάζινς, που σε 11 μήνες θα φορέσει το πρώτο του δαχτυλίδι. Ο προβληματισμός αφορά στο μέλλον της λίγκας.
Μιας λίγκας που άλλαξε πολύ τα τελευταία χρόνια. Προς το καλύτερο, όσον αφορά στο “περιτύλιγμα”, στη λάμψη και στις χορηγίες. Όμως όσο κι αν το brandname “NBA” έχει ανέβει επίπεδο, ο ανταγωνισμός μεταξύ των ομάδων πέφτει σεζόν με τη σεζόν. Οι τέσσερις ή πέντε διεκδικητές έγιναν τα τελευταία χρόνια δύο. Και οι δύο, πλέον, έχουν γίνει ένας.
Με αφορμή τη μετακίνηση του Κάζινς στο Λος Άντζελες, πολλοί θυμήθηκαν το veto του Ντέιβιντ Στερν στην ανταλλαγή του Κρις Πολ το Δεκέμβριο του 2011. Προφανώς δεν είναι η ίδια περίπτωση, αφού τότε επρόκειτο για trade, ενώ τώρα ο πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ένας free agent.
Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει δυνατότητα απαγόρευσης εκ μέρους της λίγκας για συμφωνία μεταξύ μιας ομάδας και ενός ελεύθερου παίκτη. Τα όσα έχουν συμβεί, όμως, την τελευταία 8ετία στο NBA, πρέπει να βάλουν τον Άνταμ Σίλβερ σε σκέψεις.
Το πρώτο “καμπανάκι” ήρθε το 2010 με την super team των Μαϊάμι Χιτ με ΛεΜπρόν Τζέιμς, Κρις Μπος και Ντουέιν Γουέιντ. Ακολούθησαν οι Λέικερς των Κόμπε, Χάουαρντ, Νας και Γκασόλ (ασχέτως αν απέτυχαν παταγωδώς), με τους Γουόριορς να το πηγαίνουν ένα βήμα παρακάτω το 2016 με την απόκτηση του Κέβιν Ντουράντ, ενώ είχαν ήδη τον Κάρι, τον Τόμπσον και τον Γκριν.
Η χθεσινή συμφωνία μεταξύ των πρωταθλητών και του Κάζινς είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί ακόμη, ο “Boogie” στα 27 του θα πληρωθεί την ερχόμενη αγωνιστική περίοδο λιγότερο απ’ όσο πληρώθηκε φέτος ο Ντάρελ Άρθουρ, ή ο Άλεξ Αμπρίνες, ή ο Πάτρικ Πάτερσον.
Η σταδιακή αύξηση του salary cap δεν αυξάνει μόνο το εισόδημα των παικτών. Δίνει ταυτόχρονα και τη δυνατότητα ευελιξίας στις ομάδες που στοχεύουν στην προσέλκυση (πολλών) αστέρων. Αν ένας ή παραπάνω παίκτες δεχτούν για τους δικούς τους λόγους το “ψαλίδι” στις αποδοχές, τότε η δημιουργία μιας super team είναι εφικτή.
Και κάπως έτσι έχει αλλάξει όλη η λογική του NBA. Το γεγονός αυτό έχει στερήσει από την κορυφαία λίγκα του κόσμου τα χαρακτηριστικά που την έφεραν εκεί που βρίσκεται αυτή τη στιγμή. Την προσμονή για να μάθουμε τον πρωταθλητή, τη φιλοδοξία των συλλόγων να βελτιωθούν για να διεκδικήσουν τίτλους, το “δέσιμο” οπαδών με ομάδες που πια είναι τρία και τέσσερα επίπεδα κάτω από τους Γουόριορς. Και είναι πολλές.
Το ερώτημα που τίθεται είναι “και τώρα τι γίνεται;”. Είναι φανερό πως χρειάζεται αλλαγή στους κανονισμούς. Βέτο από τη λίγκα ακόμη και σε συμφωνίες ελεύθερων παικτών με βάση αντικειμενικά κριτήρια; Όριο στους All-Stars που μπορεί να διαθέτει ταυτόχρονα ένας σύλλογος; Το βέβαιο είναι πως προκειμένου η λίγκα να (ξανά)γίνει ανταγωνιστική χρειάζονται άμεσα τολμηρές αποφάσεις.
