Η επιλογή του Εργκίν Αταμάν να αφήσει εκτός 12άδας τον Ρισόν Χολμς στο κρίσιμο ματς με τον Ερυθρό Αστέρα και να κρατήσει τον Κένεθ Φαρίντ δεν ήταν μια απλή απόφαση στιγμής. Και αν επιβεβαιωθεί ότι ο Φαρίντ θα πάρει τη θέση του Χολμς και στο ελληνικό πρωτάθλημα, τότε μιλάμε πλέον για καθαρή αλλαγή ιεραρχίας στους ψηλούς πίσω από τον Ματίας Λεσόρ.
Το ερώτημα είναι προφανές: ποιος από τους δύο είναι πραγματικά καλύτερος; Και κυρίως, δείχνουν τα νούμερα ότι ο Χολμς «έχασε» τη θέση του επειδή δεν ήταν αρκετά αποτελεσματικός αμυντικά;
Αν διαβάσει κανείς ψυχρά τα στατιστικά της EuroLeague, η πρώτη εντύπωση είναι μάλλον αντίθετη από το αφήγημα που έχει δημιουργηθεί γύρω από την υπόθεση. Γιατί στους περισσότερους καθαρούς αριθμούς, ο Χολμς όχι μόνο δεν είναι χειρότερος, αλλά εμφανίζεται συνολικά πιο παραγωγικός και πιο αποτελεσματικός από τον Φαρίντ.
Ο Χολμς έχει σε 19 παιχνίδια 7,9 πόντους σε 18:45 λεπτά συμμετοχής, με 64,3% στα δίποντα, 4,3 ριμπάουντ, 0,4 ασίστ, 0,5 μπλοκ και 0,8 λάθη. Ο Φαρίντ, σε 22 παιχνίδια και 15:56 λεπτά, έχει 6,5 πόντους, 59,6% στα δίποντα, 4,7 ριμπάουντ, 0,5 ασίστ, 0,7 μπλοκ και 1,2 λάθη. Δηλαδή ο Φαρίντ υπερέχει οριακά μόνο στα ριμπάουντ, με 4,7 έναντι 4,3, και λίγο περισσότερο στα μπλοκ, με 0,7 έναντι 0,5. Ο Χολμς όμως σκοράρει περισσότερο, τελειώνει καλύτερα τις φάσεις του και κάνει λιγότερα λάθη.
Η διαφορά γίνεται ακόμη πιο καθαρή αν πάμε στα advanced. Ο Χολμς έχει 120,5 offensive rating, 113,7 defensive rating, +6,8 net rating, 67,6% true shooting, 64,3% eFG και 1,4 πόντους ανά κατοχή. Ο Φαρίντ έχει 116,0 offensive rating, 122,2 defensive rating, -6,3 net rating, 61,7% true shooting, 58,9% eFG και 1,2 πόντους ανά κατοχή.
Με απλά λόγια, στα στατιστικά της EuroLeague ο Χολμς είναι πιο αποτελεσματικός επιθετικά, πιο αποδοτικός συνολικά και, τουλάχιστον με βάση το ατομικό defensive rating, και αισθητά καλύτερος αμυντικά. Ακόμη και στο +/- ο Χολμς είναι στο +1,7, ενώ ο Φαρίντ είναι στο -1,6. Άρα αν κάποιος προσπαθήσει να εξηγήσει την απόφαση του Αταμάν αποκλειστικά από τους αριθμούς της σεζόν, δεν θα μπορέσει εύκολα να το κάνει υπέρ του Φαρίντ.
Εδώ όμως αρχίζει η πραγματική κουβέντα. Γιατί οι αποφάσεις ενός προπονητή, ειδικά σε αυτό το επίπεδο, δεν παίρνονται μόνο από το box score ή από τους δείκτες αποδοτικότητας. Παίρνονται και από το “τι ζητάω από αυτόν τον ρόλο;”. Και εκεί φαίνεται ότι ο Αταμάν έχει καταλήξει πως ο Φαρίντ του δίνει κάτι πιο συγκεκριμένο, πιο απλό και τελικά πιο χρήσιμο για τη θέση του δεύτερου ψηλού πίσω από τον Λεσόρ.
Ο Φαρίντ είναι ένας παίκτης πολύ πιο μονοκόμματος στο παιχνίδι του. Δεν χρειάζεται πολλές κατοχές, δεν ζητάει ρόλο μέσα από επιθέσεις που θα χτιστούν για εκείνον. Δίνει ενέργεια, τρέχει στο ανοιχτό γήπεδο, κυνηγά ριμπάουντ, τελειώνει φάσεις κοντά στο καλάθι, παίζει με δύναμη και βάζει ένταση. Αυτό, για έναν προπονητή που θέλει πίσω από τον βασικό του σέντερ έναν παίκτη 12-14 λεπτών με απόλυτα καθορισμένο ρόλο, είναι πολύ σημαντικό.
Ο Χολμς είναι διαφορετική περίπτωση. Από τα νούμερα φαίνεται πιο αποτελεσματικός, όμως το αγωνιστικό του προφίλ είναι πιο “κανονικού παίκτη rotation” και λιγότερο “ειδικού εργαλείου”. Έχει καλύτερη εκτέλεση, καλύτερο TS%, καλύτερο ORTG, καλύτερο net rating, αλλά δεν δίνει απαραίτητα την αίσθηση του ψηλού που θα μπει να παίξει αποκλειστικά για το “βρώμικο” κομμάτι του παιχνιδιού. Κι εδώ πιθανότατα βρίσκεται η ουσία της επιλογής Αταμάν.
Η άμυνα, πάντως, θέλει ειδική κουβέντα. Αν το ερώτημα είναι αν ο Χολμς βγήκε από το rotation επειδή τα νούμερα δείχνουν ότι είναι χειρότερος αμυντικός από τον Φαρίντ, η απάντηση είναι όχι. Τα διαθέσιμα στατιστικά δείχνουν μάλλον το αντίθετο. Ο Χολμς έχει 113,7 defensive rating, ο Φαρίντ 122,2. Ο Χολμς έχει και καλύτερο συνολικό net rating, +6,8 έναντι -6,3. Άρα δεν μπορεί να στηθεί σοβαρά το επιχείρημα ότι “οι αριθμοί της EuroLeague αποδεικνύουν πως ο Φαρίντ είναι πιο αποτελεσματικός αμυντικά”.
Έναν προπονητή, όμως, συχνά τον ενδιαφέρει λιγότερο το συνολικό season rating και περισσότερο το αν ο παίκτης εκτελεί με συνέπεια το αμυντικό πλάνο: Πώς παίζει το pick and roll, πόσο καλά καλύπτει χώρους, αν είναι συνεπής στις περιστροφές, αν βάζει δύναμη στην πρώτη επαφή, αν αντέχει τις αλλαγές ρυθμού του παιχνιδιού. Εκεί είναι πιθανό ο Αταμάν να εμπιστεύεται περισσότερο τον Φαρίντ, όχι επειδή έχει καλύτερους αριθμούς, αλλά επειδή θεωρεί ότι του δίνει πιο προβλέψιμη και πιο ελεγχόμενη συμπεριφορά μέσα στο σύστημα.
Σημαντικό είναι και το στοιχείο των ριμπάουντ. Εκεί ο Φαρίντ υπερέχει, αλλά όχι με συντριπτικό τρόπο. Έχει 2,3 επιθετικά και 2,4 αμυντικά, σύνολο 4,7. Ο Χολμς έχει 2,1 επιθετικά και 2,2 αμυντικά, σύνολο 4,3. Η διαφορά είναι υπαρκτή, αλλά όχι τεράστια. Αντίστοιχα, στα “stocks” (άθροισμα κλεψιμάτων και κοψιμάτων) ο Φαρίντ έχει 1,0 και ο Χολμς 0,7.
Άρα πού γέρνει τελικά η ζυγαριά; Πιθανότατα στην προπονητική αίσθηση ότι ο Φαρίντ είναι πιο εύκολος να ενταχθεί σε περιορισμένο ρόλο, πιο αποτελεσματικός στην αποστολή του και πιο συμβατός με αυτό που ζητά ο Αταμάν από τον δεύτερο ψηλό του. Δηλαδή λίγες αποφάσεις, πολλή ενέργεια, επαφή, σκληράδα, ριμπάουντ.
Με βάση λοιπόν όσα δείχνουν τα νούμερα, η πραγματική αιτία της αλλαγής δεν φαίνεται να είναι ότι ο Χολμς υστερεί στατιστικά από τον Φαρίντ. Σχεδόν σε όλες τις κατηγορίες συμβαίνει το αντίθετο. Αν υπάρχει «κατηγορία» εναντίον του Χολμς, αυτή δεν αποτυπώνεται καθαρά στο φύλλο της στατιστικής. Αποτυπώνεται μάλλον στην εμπιστοσύνη του προπονητή, στην αίσθηση συνέπειας που στο staff και στο πόσο πειστικά κουμπώνει ο κάθε παίκτης στον πολύ συγκεκριμένο ρόλο πίσω από τον Λεσόρ.
